สมิง บรรพกาล (พญาเสือ เทือกเขาพญาบังสา)

ที่โคนต้นไทรยักษ์ขนาดสิบคนโอบ ร่างของ "พรานชน" ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้ากร้านแดดและนัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว กำลังนั่งสงบนิ่งอยู่บนขอนไม้ผุ ในมือของเขากระชับปืนแก๊ปโบราณคู่ใจที่ผ่านศึกเหนือเสือใต้มานับครั้งไม่ถ้วน ข้างกายมีกระเป๋าย่ามผ้าดิบเก่า ๆ ที่บรรจุเครื่องรางของขลัง ดินปืน และลูกตะกั่วหล่อเอง ชนไม่ใช่เพียงพรานล่าสัตว์ทั่วไป แต่เขาคือพรานผู้สืบทอดวิชาอาคมสายตักศิลาโบราณ และเป็นผู้พิทักษ์ความสงบระหว่างโลกของคนเป็นกับสิ่งลี้ลับแห่งพญาบังสา

คืนนี้ดวงจันทร์เต็มดวงสาดแสงสีเหลืองนวลลงกระทบยอดเขาหินปูน เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของยอดไม้ที่สั่นไหวตามแรงลม ดูราวกับมือของอสูรกายที่กำลังกวักเรียกผู้มาเยือน พรานชนหลับตาลงช้า ๆ เงี่ยหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวของผืนป่า ทว่าความเงียบที่คืบคลานเข้ามากลับเป็นความเงียบที่ผิดปกติ เสียงจิ๊กจกป่าระงับ เสียงแมลงกลางคืนที่เคยระงำกลับเงียบกริบลงฉับพลัน ราวกับผืนป่าทั้งมวลกำลังกลั้นหายใจด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจบางอย่างที่กำลังย่างกรายเข้ามา

พลันนั้น กลิ่นสาบรุนแรงคล้ายซากศพเน่าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ มันเป็นกลิ่นจำเพาะที่พรานป่าทุกคนต่างรู้ดีว่าคือสัญญาณเตือนของอะไร... กลิ่นสาบเสือ! แต่นี่ไม่ใช่เสือธรรมดา มันเป็นกลิ่นสาบที่มีไอแห่งความตายและอาคมมนต์ดำเจือปนอยู่

พรานชนลืมตาขึ้น นัยน์ตาทอประกายเข้มในความมืด กวาดมองไปรอบๆ พร้อมทั้ง บริกรรมคาถาพรางตัวไม่ให้สัตว์ร้ายได้กลิ่นมนุษย์  "พุทธัง บังจักขุ มะอะอุ ไม่เห็นอิตัวกู ธัมมัง บังจักขุ มะอะอุ ไม่เห็นอิตัวกู สังฆัง บังจักขุ มะอะอุ ไม่เห็นอิตัวกู"

สิ้นเสียงภาวนาคาถา ความมหัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น ร่างของพรานชน ค่อยๆโปร่งแสง และ และร่างกายที่ประกอบด้วยธาตุต่างๆก็หายวับไปในที่สุด