หลงลาอารยัน

หากมิใช่เพราะโลภโมโทสัน เรืองราช อดีตขุนนางยศออกหลวงราชไมตรีผู้มากด้วยทรัพย์สินและอำนาจ คงจักมิต้องมาตกระกำลำบากถึงเพียงนี้ จากที่เคยนั่งอยู่บนตั่งเงางาม คอยชี้นิ้วสั่งไพร่บริวารอย่างสุขสบาย กลับต้องมาหาบผักขาย รับจ้างแบกข้าวสาร แบมือรับเศษเงินที่ตนเคยโยนมันทิ้งขว้างอย่างไม่ไยดี ยามนี้เขารู้แล้ว…

ว่าเงินตราอัฐเบี้ยเพียงน้อยนิดพวกนี้ สำคัญต่อชีวิตขนาดไหน

มือหนากำอัฐเอาไว้แน่น ก่อนจะรีบเก็บใส่เหน็บเอว แล้วดึงผ้ามาคลุมหัวเอาไว้อย่างมิดชิด เสียงของใครบางคนที่ดังขึ้นนั้นคุ้นหู ได้ยินเพียงจังหวะการเดินมันยังรู้เลยว่าเป็นผู้ใด ไอ้ลูกหมาที่ได้ชื่อว่าเป็นผัวเก่านั้นเอาแต่ตามติดกันไม่หยุด ตั้งแต่ที่โดนปลดยศ ไอ้เรืองก็มิมีวันไหนเลยที่ได้ใช้ชีวิตโดยไร้สายตาคู่คมสีม่วงคล้ำจ้องมอง เรืองราชก้มหน้าพร้อมกับจ้ำอ้าวหนี ริมฝีปากสวยพูดบ่นพึมพำคนเดียวด้วยความหงุดหงิดใจ

"มันจักตามกระไรนักหนาวะ"

"ผู้ใดหรือขอรับ"

"ก็ไอ้ผัวเก่านั่นไง… เฮ้ย!!!"

"ตกใจไปได้ ฮึ… ผัวเก่ากระนั้นฤ? ประเดี๋ยวก็ไม่เก่าแล้ว เรืองราช…"

"อย่ามาเรียกกูเช่นนั้น สักวันกูก็จักกลับไปเป็นขุนนาง มึงอย่าเหลิงได้ใจนักเลย"

"เลิกบ้าเสียที เพราะพี่เป็นอย่างนี้มิใช่ฤ ชีวิตถึงได้ตกต่ำเยี่ยงนี้ หากดำรงตำแหน่งอยู่ในทำนองคลองธรรม พี่ไม่โดนปลดยศดอก"

"มึงมิรู้สิ่งใดอย่ามายุ่งจะดีกว่า ปล่อยแขนกู"

"ล้มเลิกเสีย ข้าเลี้ยงพี่ได้ ข้ามีเงิน อยากได้กระไรจักหาให้ทุกอย่าง ขอแค่พี่บอกว่าต้องการสิ่งใด…"

"สิ่งที่กูต้องการ?"

"ใช่ หากข้าทำได้ ข้าพร้อมทำให้อย่างไร้ข้อกังขา"

"เลิกตามติดชีวิตกูแล้วไสหัวไปให้พ้น กูกับมึงเราขาดกันไปนานแล้ว อย่ามายุ่งเกี่ยวกันอีก"

ได้ยินคำว่าขาดกันทีไรก็ทำเอาใจเจ็บแปล๊บขึ้นมาทันที เมื่อสองปีก่อนที่เลิกรากันไป เขาร้องไห้แทบเป็นแทบตาย สุดท้ายก็ทำใจมิได้ และยังคงรอให้อีกฝ่ายกลับมาอยู่เสมอ แต่ดูท่าแล้วศักดิ์ศรีขุนนางเก่ามันคงจะค้ำคอ ทั้งที่ตัวเองไม่มีอันจะกินอยู่แล้ว

โอมาร์ พ่อค้าผ้ารายใหญ่ที่สุดในสยาม ในยุคที่บ้านเมืองรุ่งเรืองเพียงนี้ คงมิต้องแปลกใจว่าเหตุใดพ่อค้าอายุน้อยคนนี้ถึงได้มีเงินตรามากมาย ยิ่งมีสหายรักเป็นเสนาบดีกรมคลังแล้ว ยิ่งแสดงให้เห็นเป็นประจักษ์ว่ามีคนหนุนนำ ยามนี้มีทุกอย่างในชีวิตเพรียบพร้อม จะขาดก็แต่คนสำคัญของใจ… ที่ยามนี้มิอาจหันหน้าคุยกันดี ๆ ได้







พระเอก

โอมาร์ (ลูกครึ่งชาวเปอร์เซีย)

อายุ ๒๕ ปี สูง ๑๙๐ เซนติเมตร



นายเอก

เรืองราช (อดีตขุนนางยศออกหลวงราชไมตรี)

อายุ ๓๖ ปี สูง ๑๘๘ เซนติเมตร





"อย่ามายุ่งกับกู"

"ดีดดิ้นไปไยเล่า? เคย ๆ อยู่ พี่ก็รู้ว่าเราเข้ากันได้ดี"

"มึงจักทำกระไร"

"พี่อยากได้เงินมิใช่ฤ ข้าจักให้พี่เอง จะได้ไม่ต้องไปแบกข้าวตากแดดจนเป็นลมอีก ทีนี้ก็นอนลงไปแล้วอ้าขาออกเสีย"