แพรดาวรักวิศวะโคตรร้าย

สวยระดับดาวมหาวิทยาลัย แต่เขาก็ยังไม่มองเพราะสถานะระหว่างเขาและเธอเป็นเพียงเพื่อนของเพื่อน ไม่ได้สนิทกันด้วยซ้ำ แต่เขากลับ ‘เกลียดขี้หน้า’ เธอ "สำหรับฉัน...เธอไม่ได้มีค่าอะไรเลยแพรดาว"
****

**คนใจร้ายในวันนั้น**

"เป็นเพื่อนที่ดีมากเลยเนอะ"
เบ็คกอดอกมองหน้าแพรดาว
"หมายความว่ายังไงเบ็ค ?"
แพรดาวไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนของเพื่อนพูด
"พอของที่ตัวเองไม่กินก็เอาตีนเขี่ย ๆ โยนไปให้เพื่อนกินแทน"
"เบ็ค ! ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะ"
"ทุเรศว่ะ รักเพื่อนแบบไหนให้เพื่อนกินของเหลือตัวเอง"

**สู่ไอ้โบ้ในวันนี้**
"อย่าดื้อเลย...หรือที่ดื้ออยู่แบบนี้เพราะอยากเรียกเงินเพิ่ม ?"
คำพูดจาดูถูกดูแคลนของเขาทำเธอขาอ่อนแรงแทบไม่มีแรงยืนหยัด
"นายมันบ้าที่สุด...นายมันเลวเบ็ค !"
"ทำไม ? รึที่ฉันพูดมันไม่จริง เอาแต่จะไปหางานพาร์ทไทม์ทำ เอาแต่ไปหาผู้ชายคนอื่น เงินที่ฉันให้ ของที่ฉันเปย์เธอมันไม่มากพอหรือไง ? แล้วทำไมถึงไม่ยอมหยิบมาใช้สักชิ้น ทั้งกระเป๋า รองเท้าแบรนด์ที่ฉันให้เธอน่ะแพร"
โมโหมากกว่าคือเธอแทบไม่ยอมรับอะไรจากเขาเลย จะบอกว่าให้เงินไม่มากพอคงไม่ใช่ แพรดาวไม่เรียกร้องอะไรจากเขาเลย แล้วเธอเป็นอะไร ? สำหรับเบ็คผู้หญิงเข้าใจโคตรยาก
"ถ้าจะทำตัวเข้าใจยากแบบนี้ สู้ปอกลอกฉันให้หมดตัวไปเลยดีกว่า กระเป๋าเงินฉันพร้อมอ้าเพื่อเปย์เธอ เธอน่าจะรู้ดีนี่แพร..."