บรรจบที่รัก

‘นายแพทย์คิณณ์ภัทร คุปตะธนัฐ’
ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองมีลูกชายวัยสี่ขวบ
จนกระทั่งพี่สาวของเขามาเล่าให้ฟังว่า

"ฉันกับแม่เจอเด็กผู้ชายที่หน้าเหมือนแกมากๆ ที่ตลาดด้วยแหละ
แถมเด็กคนนั้นยังชอบกินบัวลอยไข่หวานเหมือนแกด้วย
นี่แกไปแอบไข่ทิ้งไว้ที่ไหนหรือเปล่าคิณณ์"

คำถามของพี่สาวทำให้นายแพทย์คิณณ์ภัทรหวนนึกถึงเหตุการณ์
‘ในเต็นท์’ ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ
‘บนดอย’ ในคืนนั้นขึ้นมาทันที

ฉิบหายแล้วไอ้คิณณ์!

* * *

"แม่จันทร์ไม่ต้องกลัวนะฮะ คิรินจะปกป้องแม่จันทร์เอง" องครักษ์ตัวน้อยบอกผู้เป็นแม่เสียงฉะฉาน

ดวงตาของนายแพทย์คิณณ์ภัทรอ่อนแสงลง เมื่อได้เห็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนใกล้ๆ

นอกจากหน้าจะเหมือนเขาแล้ว แววตาและท่าทางของเด็กชายก็เหมือนเขาชนิดที่เรียกได้ว่า ‘สำเนาถูกต้อง’

แพทย์หนุ่มนั่งยองๆ ลง และบอกกับคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"อาไม่ทำอะไรแม่จันทร์ของคิรินหรอกครับ" น้ำใสๆ คลออยู่ในดวงตาของเขา ขณะที่ความรู้สึกมากมายท่วมท้นอยู่ในอกซ้าย จนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

รู้เพียงว่าเขาหลงรักเด็กน้อยคนนี้หมดทั้งหัวใจตั้งแต่แรกเห็น

* * *

"แล้วเราจะได้เจอคุณอาคิณณ์อีกไหมฮะ"

เด็กชายคิรากรเอ่ยถามขึ้น ระหว่างที่รถจอดติดไฟแดงอยู่ที่สี่แยก

"คิรินอยากเจอคุณอาคิณณ์อีกเหรอคะ" ขอจันทร์เอี้ยวตัวหันกลับไปถามคนตัวเล็ก

อีกฝ่ายทำหน้าครุ่นคิดอยู่นิดหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า

"เจอก็ได้ ไม่เจอก็ได้ฮะ"

คำตอบแสนไร้เดียงสานั้นทำให้ผู้เป็นแม่ยิ้มด้วยความเอ็นดูระคนขำ

"แม่จันทร์ก็ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าเราจะได้เจอคุณอาคิณณ์อีกไหม" ถ้าเลือกได้ ขอจันทร์ก็ไม่อยากจะเจอเขาอีก

* * *

* * * นิยายเรื่องบรรจบที่รักดำเนินเรื่องโดยการ
เล่าชีวิตประจำวันของตัวละครที่เป็นคนธรรมดา
ไม่มีปมดรามา เนื้อเรื่องไม่หวือหวา จบแบบสุขนิยม
ไม่มีการนอกกายนอกใจ เหมาะสำหรับอ่านฮีลใจในวันสบายๆ * * *