นางมารหมื่นพิษทะลุมิติมาเป็นอนุ

"ชาติก่อนข้าคือเจ้าลัทธิหมื่นพิษที่ผู้คนทั่วสวรรค์และปฐพีต่างหวาดกลัว... แล้วเหตุใดเมื่อฟื้นขึ้นมา ข้าถึงกลายมาเป็นเพียง ‘ขยะ’ ในเรือนหลังของผู้อื่นไปได้?"

กลิ่นอายดินโคลนและความเย็นเยียบของน้ำในสระจวนชินอ๋องยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น

กู่ฉินหมิง ในร่างของ เยี่ยหลิง อนุภรรยาอันดับสี่ ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากขอบสระน้ำ สภาพของนางในยามนี้ดูราวกับลูกหมาตกน้ำเสื้อผ้าผืนบางเปียกโชก และร่างกายก็แสนจะอ่อนแอไร้ซึ่งปราณยุทธ์

ทว่า... แววตาที่เคยฉายความขลาดกลัวของอนุสี่ บัดนี้กลับเปล่งประกายลึกล้ำ เยือกเย็น และเต็มไปด้วยความขบขันอันตราย

"แหม... ตกน้ำสลบไปแค่ครึ่งชั่วยาม พวกนางก็คิดว่าข้าตายแล้วรึ?"

ริมฝีปากบางยกยิ้มพราย นางก้มลงมองมือคู่เล็กที่สั่นระริก แม้ร่างนี้จะไร้กำลัง แต่สมองของนางยังคงเป็นของเจ้าลัทธิมารผู้เชี่ยวชาญการใช้พิษและปั่นหัวคน!

ข้างสระน้ำ นางมองเห็นหญ้าหางหงส์และดอกชาดดาราขึ้นอยู่ประปราย... สมุนไพรธรรมดาในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับนางผู้เป็นยอดเจ้าแห่งพิษ เพียงแค่นำสองสิ่งนี้มาบดรวมกันด้วยปลายนิ้ว มันก็กลายเป็นผงคันกระดูก พิษร้ายแรงที่ทำให้คนคันยิบๆ จนแทบอยากจะลอกหนังตัวเองออกมาได้แล้ว

"อนุสี่... อนุสองกับพระชายาเอกกำลังสั่งให้คนเตรียมจัดงานศพให้ท่านอยู่เลยนะเจ้าคะ!" สาวใช้คนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา น้ำตานงนวลไหลนองหน้า

กู่ฉินหมิงใช้นิ้วเรียวสวยปัดหยดน้ำออกจากใบหน้า นางไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้เคียดแค้นจนหน้ามืดตามัว แต่นางกลับยิ้มหวาน ยิ้มชนิดที่ทำให้คนที่พบเห็นต้องขนลุกซู่ไปถึงไขสันหลัง

"จัดงานศพให้ข้าหรือ? ดีจริง..." นางลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากกระโปรงอย่างใจเย็น ก่อนจะโรยผงพิษเม็ดละเอียดลงในแขนเสื้อ

"เรือนหลังแห่งนี้คงสงบสุขเกินไปสินะ... ดีละ ต่อแต่นี้ไป ข้าจะสอนให้พวกร้านตลาดในจวนแห่งนี้รู้เองว่า การปลุกนางมารให้ตื่นขึ้นมา... มันต้องจ่ายด้วยราคาแพงแค่ไหน!"