หวนคืนอีกครา นายท่านกลายเป็นลูกแมวของข้าไปเสียแล้ว เล่ม 1

ผู้ใดในสำนักเสวียนจี้จะไม่รู้ว่า ศิษย์สายนอกหญิงผู้หนึ่งหลงรักศิษย์เอกของเจ้าสำนักจนหมดหัวใจ

นางมีพลังวิญญาณต่ำต้อย รูปลักษณ์ก็ธรรมดา แต่กลับคอยเดินตามหลังกู้หรานเฟิงทุกฝีก้าวไม่เคยห่าง สายตาที่มองเขาเปี่ยมไปด้วยความศรัทธาและหลงใหล

กู้หรานเฟิงรับรู้ทุกอย่าง และเห็นว่าการได้รับความรักจากนางเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว

บางครั้งเขายังเอ่ยปากพูดกับนางไม่กี่คำ หรือใช้ให้นางช่วยทำธุระเล็กๆ น้อยๆ เพียงเพื่อชื่นชมใบหน้าที่แดงระเรื่อและเสียงตอบรับแผ่วเบาด้วยความเขินอายของอีกฝ่าย

น่ารักเสียจริง เขาคิดเช่นนั้น

กระทั่งวันหนึ่ง กู้หรานเฟิงที่สูญสิ้นวรยุทธ์และกลายเป็นแมวขาวตัวหนึ่ง ได้ไปหานาง แต่สิ่งที่เขาพบกลับแตกต่างจากอดีตโดยสิ้นเชิง

ศิษย์สายนอกหญิงผู้เคยขี้ขลาดและเก็บตัว บัดนี้กลับนั่งเอนกายอย่างสบายอารมณ์ พร้อมรอยยิ้มบางบนริมฝีปาก

"กู้หรานเฟิงตอนกลายเป็นลูกแมว ดูน่ามองกว่าตอนเป็นคนเสียอีก"

"หืม? ถามว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นแมวน่ะหรือ? เจ้าไม่รู้สึกหรือว่า คนที่ต่อหน้าผู้อื่นสูงส่งจนมิอาจเอื้อมถึง แต่ลับหลังกลับทำได้เพียงขดตัวอยู่ข้างเตียงของข้า กระดิกหางออดอ้อน ความแตกต่างเช่นนี้ มันช่างน่ารักเหลือเกิน"

"ข้าไม่มีทางฆ่าเขาหรอก แบบนั้นก็ใจดีเกินไปน่ะสิ เจ้าไม่คิดหรือว่า แทนที่จะทำเช่นนั้น เลี้ยงดูเขาให้กลายเป็นแมวอ้วนตัวหนึ่งที่ขาดข้าไม่ได้แม้เพียงวันเดียว จะสนุกกว่าเสียอีก"

เมื่อกู้หรานเฟิงได้ยินทุกถ้อยคำ อุ้งเท้าเล็กๆ ของเขาก็เย็นเฉียบ ร่างแมวทั้งร่างอ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้นอย่างหมดหนทาง

*****

หลงจื่ออวี๋เป็นลูกครึ่งระหว่างเผ่ามังกรกับมนุษย์ เป็นครึ่งปีศาจผู้ถือกำเนิดมาจากสองเผ่าพันธุ์

ยามเยาว์วัย นางสูญเสียบิดามารดา ถูกผู้ร่วมเผ่ารังแกอย่างหนัก สุดท้ายจึงไปอาศัยอยู่เพียงลำพังในถ้ำแห่งหนึ่งใต้ท้องทะเล ใช้ชีวิตปลีกวิเวกและบำเพ็ญเพียรอย่างสงบ

ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าภายนอกจะเกิดเรื่องราวใดขึ้น แผ่นดินจิ่วโจวจะเปลี่ยนแปลงเพียงใด แม้กระทั่งเผ่ามังกรจะถูกกวาดล้างจนสิ้น นางก็ไม่เคยล่วงรู้เลย

ผู้ที่พาหลงจื่ออวี๋ออกจากดินแดนอันตัดขาดจากโลกภายนอก และกลับคืนสู่แผ่นดินจิ่วโจว ก็คือผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์ผู้หนึ่ง

เขามีรูปโฉมหล่อเหลางดงามหาผู้ใดเปรียบ และใช้วาจาอ่อนหวานลวงล่อหลงจื่ออวี๋ ซึ่งเพิ่งก้าวออกสู่โลกภายนอก ให้ลงนามในสัญญานายบ่าวระหว่างมนุษย์กับสัตว์วิญญาณ

นางเป็นบ่าว ส่วนเขาเป็นนาย หลงจื่ออวี๋เกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ

นางเฝ้ารอคอยโอกาสมาหลายปี จนในที่สุดก็สามารถพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่เจ้ามนุษย์เจ้าเล่ห์ผู้นั้นกลับเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ล่วงหน้า

นางไม่อาจสังหารเขาได้อย่างแท้จริง จึงทำได้เพียงโยนเขาลงสู่แท่นเวียนว่ายเกิดใหม่อย่างเสียไม่ได้

สองร้อยปีต่อมา หลงจื่ออวี๋เดินทางมายังสำนักเสวียนจี้ มองดูกู้หรานเฟิงที่ยืนโดดเด่นอยู่บนเวที ท่ามกลางแสงแห่งเกียรติยศ ทว่ากลับไม่เหลือความทรงจำเกี่ยวกับอดีตชาติแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น นางก็เกิดความคิดใหม่ขึ้นมา…