เด็กเลี้ยงของหมอตุลย์

"คืนนี้หมอจะไปค้างกับหนูมั้ย?" เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มตั้งคำถาม พลางส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มไปให้เจ้าของตักแกร่ง

"…ค้าง"

"เย้! ที่ป้องกันที่หอหนูหมดแล้ว ก่อนมาหมออย่าลืมแวะซื้อมานะคะ" เธอทำสีหน้าดีใจก่อนจะเอ่ยสั่ง แต่ตุลยวัฒน์ได้ยินดังนั้นเลิกคิ้ว

"ทำไมฉันต้องซื้อ?"

"อ้าว…ไม่ซื้อแล้วจะใช้อะไรล่ะคะ เดี๋ยวหนูก็ป่องหรอก หมอยิ่งกินดุอยู่" หญิงสาวย่นคิ้ว มองเขาด้วยสายตาซุกซนนิด ๆ

"ฉันหมายถึง ทำไมฉันต้องซื้อ ในเมื่อฉันแค่จะไปค้างด้วยเฉย ๆ ไม่ได้คิดจะจับเธอกินสักหน่อย"

"แต่หนูคิดจะจับหมอกินนะ…" ผู้อำนวยการหนุ่มถอนหายใจทันทีเมื่อได้ยินคำพูดแสนตรงไปตรงมาของคนบนตัก พร้อมกับใบหน้ากระเง้ากระงอดของเธอ

ตั้งแต่เลี้ยงเด็กคนนี้ใครจะรู้บ้าง ว่าแต่ละเดือนที่แสนจะยุ่งเหยิง เขาต้องปลีกตัวจากงานหาเวลาไปเข้าฟิตเนสฟิตร่างกายเพื่อเธอตั้งเท่าไหร่…

"นอนนิ่ง ๆ บ้างเถอะฟอง เก็บแรงไว้เดินขึ้นตึกเรียน หาเรื่องมีสาระเข้าหัวบ้าง" เขาเอ่ยด้วยสีหน้าปลงตก

"ตึกเรียนหนูมีลิฟต์ไม่ต้องใช้แรงเดินสักหน่อยค่ะ นอนเฉย ๆ น่าเบื่อออก หาเรื่องเล่นกับหมอสนุกกว่า"

ให้ตายสิ…