มิอาจสิ้นเสน่หา

"วราลี" เสียบิดาไปก่อนถูก "สิปปกร" รับเป็นผู้ปกครอง
เธอแอบชอบคุณอาแสนดีแม้เขาจะมีแฟน
เว้นระยะห่างเอาไว้เป็นเพียงหลานสาวจนวันที่รู้ว่าเขากำลังจะแต่งงาน
แต่นั่นไม่เลวร้ายเท่ารู้ความลับว่าแฟนของเขาแอบนอกใจ
โชคดีที่คุณอาล้มเลิกงานแต่งแล้วหันมาดื่มน้ำเมาจนหมดสภาพ
เธอช่วยงานเขาแล้วดึงเขาให้กลับมาเป็นผู้เป็นคนอีกครั้ง
ชายหนุ่มซาบซึ้งน้ำใจแล้วขอเริ่มต้นใหม่กับเธอจนเราแต่งงานกัน
เหมือนทุกอย่างจะดีขึ้นกลับพังลงเมื่อแฟนเก่าของเขาหอบปัญหากลับมา
สามีที่แสนดีก็เปลี่ยนไป...
.
.
.
แต่ความสงบของเขาก็ถูกขัดเมื่อมีเด็กคนหนึ่งเดินมาสะกิดขาแล้วยื่นมือมาตรงหน้า ทำเอาร่างหนาถึงกับงุนงง
ลูกเต้าเหล่าใครล่ะเนี่ย...
"ขอยูกอมได้ม้าย" พูดไม่ชัดแต่ก็พอฟังรู้เรื่องอยู่บ้าง เขาจึงส่ายหน้าปฏิเสธเพราะตัวเองไม่มีของสิ่งนั้นในมือ
"ไม่มีนะ"
"ยูกอม..." ยังคงพูดไม่หยุด
"บอกว่าไม่มีไง" ร่างหนาเริ่มหงุดหงิดจึงตอบเสียงดังขึ้นเล็กน้อย แต่กลายเป็นเขาที่หน้าแตกเสียเอง
"ยุงนั่งทับ!" เจ้าตัวน้อยยกมือเท้าสะเอวทั้งสองข้างพร้อมจ้องหน้าคุณลุงตัวสูงอย่างไม่ชอบใจ เขาได้ยินอย่างนั้นก็รีบลุกแล้วเห็นว่าตัวเองนั่งทับลูกอมจริงจึงต้องรีบหยิบคืนเด็กน้อยพร้อมกล่าวคำขอโทษด้วย
ไม่นึกว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้...
"อ่า...จริงด้วย ขอโทษนะ" เขาเอ่ยขอโทษโดยไม่ได้ถือว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ กล่าวออกมาอย่างง่ายดายจนหนูน้อยส่ายหน้าพลางยิ้มให้
แต่คุณลุงตัวสูงจังเลยจึงต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อพูดคุยด้วย...
"ม่ายเปงไร แต่ทีหยังอย่าทับนะ" เขาหลุดหัวเราะที่โดนเด็กสอน
"ครับ" รับคำทันทีแล้วย่อกายลงมาเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน สังเกตดูอีกทีเห็นถึงความน่ารักของเจ้าตัวน้อย ใบหน้ากลมป้อมกับดวงตาโตหน้าออกไปทางหวานสงสัยได้แม่ ถ้าไม่สวมชุดผู้ชายคิดว่าเป็นเด็กหญิงไปแล้ว
"อยากกินไหม" ถามเขาไม่พอจะยื่นลูกอมให้อีกต่างหาก
"ไม่เป็นไร กินลูกอมแล้วฟันผุเลยไม่ค่อยอยากกินเท่าไหร่" นึกอยากหยอกหนูน้อยแล้วการพูดคุยก็ดูลื่นไหลกว่าที่คิด แม้ความจริงเขาแทบจะไม่ค่อยได้คุยกับเด็กเลย แต่คนนี้กลับนึกอยากพูดคุยด้วยเพราะสนุกกับการได้ฟังเสียงเจื้อยแจ้ว
"แปงฟันสิ ไม่ผุแย้ว"
"แปรงสะอาดเหรอ"
"ฉะอาด" ผงกหัวไปมาย้ำกับความคิดของตัวเอง
"ขนาดพูดยังไม่ชัดเลย" อดไม่ได้ที่จะเย้าเรื่องนี้ แล้วคนหัวไวก็โต้ตอบกลับทีนทีจนเขาเอ็นดูมากกว่าเดิม
ถ้ามีลูกแบบนี้...คงจะดี
"เป็นเด็ก พูดไม่ชัดได้"
"อายุเท่าไหร่แล้วเราน่ะ" เห็นพูดคล่องโต้ตอบได้ดีก็นึกสงสัย
"ฉองขวบ เจ็ดเดือนคับ" ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งทึ่งมากกว่าเดิม
"ชื่ออะไร"
"น่านคับ ยุงชื่อไย" ยกมือขึ้นทาบอกแล้วแนะนำตัว เขาเห็นอย่างนั้นเลยทำตามบ้าง ยกมือทาบอกของตัวเองและแนะนำชื่อที่ไม่เคยบอกใคร
"เทียน...สีเทียนน่ะ"
เป็นชื่อที่มารดาตั้งให้เพราะตอนท้องชอบระบายสีเทียนเป็นพิเศษ เขาจึงได้ชื่อแสนน่ารักแต่ก็ไม่ยอมบอกเพื่อนถึงชื่อเต็มตัวเองเพราะกลัวโดนล้อ แต่กับเด็กน้อยคนนี้เขากล้าบอกชื่อของตัวเองเพื่อให้เราสนิทกันมากขึ้น
"ชื่อเพราะ"
"เราก็ชื่อเพราะเหมือนกัน...แล้วแม่ไปไหนทำไมถึงออกมาเดินคนเดียว" ถามถึงผู้ปกครองที่ไม่มาดูแลบุตรหลานของตน ปล่อยให้เดินข้างนอกคนเดียวค่อนข้างอันตรายพอสมควร
"แม่อยู่ข้างใน น้องมากับยาย อ่ะ...ยายตามหาแย้วไปก่อนนะ บ้ายบายยุงเทียน" พอนึกขึ้นได้ก็โบกมือลากับคุณลุงแล้ววิ่งออกไปทันที เขาเห็นอย่างนั้นก็อมยิ้มแล้วโบกมือให้หนูน้อยเช่นเดียวกัน
"บายครับ"
รอยยิ้มผุดบนใบหน้าหล่อทั้งที่เขาไม่ได้ยิ้มมานานแล้ว
ต้องขอบคุณเด็กชายคนนั้นที่ทำให้เขามีความสุขอีกครั้งแม้จะเป็นเวลาไม่กี่นาทีก็ตาม...
เดินออกจากสวนของโรงแรมเพื่อเข้างานแต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่ทำเขาตัวแข็งทื่อ เพราะผู้หญิงที่คุ้นเคยอยู่ในชุดราตรีกำลังยิ้มแย้มกับศัตรูของตนที่อยู่ไร่ข้างเคียง
วราลียังคบกับวิภูแล้วดูเหมือนจะรักกันมากเสียด้วย
มือหนากำเข้าหากันแน่นแล้วเดินเลี่ยงไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า จากที่คิดจะไปงานแต่งของเพื่อนก็เปลี่ยนเป็นบาร์ใต้ดินแล้วดื่มจนเมาต้องเปิดห้องที่โรงแรม นอนหนึ่งคืนหนึ่งวันเต็มแล้วก็ฝันแต่เริ่มเดิมซ้ำไปมา
ฝันถึงตอนที่เราสองคนยังรักกัน...