แม่ขี้คุก

"ฉันรู้นะว่าแกเอานักโทษหญิงคนไหนไปนอนกก"คุณจิรเมธกัดฟันพูด พร้อมกับเก็บความโกรธไว้ในใจ เพราะหลายปีมานี้ ลูกชายไม่เคยจะสนใจนักโทษคนไหนเลย ทำแต่งาน
"......"ธีรกรยืนนิ่งขรึม สีหน้าเฉยชา แววตาว่างเปล่า ซึ่งมันกวนประสาทคนเป็นพ่อยิ่งนัก
"แกเลิกยุ่งกับนางนั่นซะ มันเป็นฆาตกรฆ่าคน ฉันกลัวมันจะฆ่าแกหมกห้อง"
"พ่อกลัวเสียหน้ามากกว่า กลัวว่าข่าวจะหลุดออกไปให้เป็นขี้ปากคน"
"ฉันเป็นห่วงแกนะธีรกร!!"
"พ่อห่วงตัวเอง ห่วงหน้าตาในสังคม ห่วงชื่อเสียงจะลดน้อยลง"
"......"
"มีอะไรบ้างที่ผมไม่ทำตามที่พ่อสั่ง พ่ออยากให้ผมเป็นรองผู้บัญชาการ ผมก็เป็นให้ ทั้ง ๆ ที่ผมไม่อยากเป็น อยากให้ผมหมั้น ผมก็หมั้น อยากให้ผมแต่งงาน ผมก็แต่ง กะอิแค่ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ พ่อจะไม่ให้ผมมีเลยใช่ป่ะ"ความในใจที่อัดอั้นมานาน
"......"
"ผมขอเถอะพ่อ ขอให้ผมมีความสุขในสิ่งที่ผมเลือกบ้าง"
"มันเป็นฆาตกร แกจะมีความสุขกับมันได้ยังไง วันดีคืนดีเผื่อมันเกิดอารมณ์คลุ้มคลั่ง มันจะไม่ฆ่าแกก่อนเหรอ"
"ผกาไม่ใช่ฆาตกร เธออ่อนโยน เธอน่ารัก พ่อไม่รู้จักเธอดี พ่ออย่ามากล่าวหา"
"ถ้ามันไม่ใช่ฆาตกร มันจะเข้ามาในเรือนจำได้ยังไง คงเดินเข้ามาเองมั้ง"
"สมัยนี้โดนจ้างติดคุกแทนคนผิด รับผิดแทนคนอื่นก็มีเยอะแยะ พ่อเป็นถึงผู้บัญชาการ ไม่เคยรู้เลยเหรอ"
"หลงนางฆาตกรมาก จนออกหน้าแทนมันเลยเหรอ"
"ใช่ แล้วจะทำไม"
"ธีรกร!!"คุณจิรเมธมองหน้าลูกชายด้วยความโกรธ พลางนึกในใจว่า ที่ธีรกรเป็นแบบนี้ก็เพราะผกาคนเดียว