ศิษย์ชั่วผู้นั้นล่วงเกินท่านอาจารย์เข้าแล้ว

เมื่อรักแรกถูกทิ้งขวางอย่างไม่ไยดี ใจสตรีย่อมมีรักที่สองได้...
‘หลิงอิง’ ผู้ตัดขาดพันธะศิษย์อาจารย์ไปเนิ่นนานถึงสามปี กลับมาตบแต่งกับอดีตอาจารย์ มิใช่เพราะเขาสำนึกผิด
จะว่าหลอกแต่งท่านอาจารย์ก็ว่าเถิด ศิษย์ชั่วอย่างนางคงต้องล่วงเกินท่านอาจารย์แล้ว

+++++++++++++++++++++
"สามปีมานี้ที่เจ้าหายไป เจ้ามิได้มีคนรักใหม่ใช่หรือไม่?"
"มีหรือไม่มีแล้วอย่างไร ข้าตัดสินใจแต่งให้ท่านแล้ว"
สิ้นคำตอบนิ่งสนิท มารดาที่เพิ่งฟื้นจากอาการเป็นลมพลันพุ่งทะยานกายเข้ามาอย่างรวดเร็ว นางฟาดมือตีขาบุตรสาวเสียงดังเพียะ ร่างบางบนเก้าอี้สะดุ้งโหยง
"ลูกเขย ทำไมถามเช่นนั้นเล่า อิงอิงน่ะคิดถึงเจ้าทุกลมหายใจเข้าออก หลายวันมานี้ก็พูดถึงแต่เรื่องของเจ้าไม่หยุดปากเลย" ฮูหยินใหญ่เปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน ปั้นรอยยิ้มหวาน "เจ้าไม่รู้หรอก ยามนางไปอยู่เจียงหนาน ค่ำคืนใดลมหนาวโบกพัดเข้ามา นางจะกอดเสื้อคลุมเก่าของเจ้าไว้แนบอก ร่ำร้องหาแต่ท่านอาจารย์จินอันอยู่ทุกค่ำคืน บัดนี้เจ้าสองคนได้กลับมาพบหน้ากันแล้ว นับเป็นวาสนา นางตื้นตันใจจนพูดไม่ออก ถึงได้ทำท่าทีเย็นชาเฉยเมยใส่เจ้า เจ้าอย่าได้ถือสานางเลยนะ"
"ท่านแม่อย่าหลอกข้าเลยขอรับ นางไม่มีข้าหลงเหลืออยู่ในหัวใจแล้วจริง ๆ ข้ามิใช่คนโง่งมเสียหน่อย" จินอันสารภาพออกมาตามตรง ฝั่งหญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากงานปักรองเท้าผ้าไหม
"ท่านคิดมากไปแล้ว"
"ข้าไม่ได้คิดมากไปหรอก" ร่างสูงในชุดคลุมลำลองผ้าไหมเนื้อดีสีครามเข้ม ขยับกายเข้าไปนั่งยองลงบนพื้นตรงหน้านาง "วันนี้ข้าตั้งใจจะมาบอกเจ้าว่า หากใจเจ้าเป็นอื่นไปแล้วเพราะข้าเคยใจร้ายกับเจ้า ข้าทำให้เจ้าต้องพบเจอเรื่องราวอึดอัดใจ หรือเจ้าต้องตกระกำลำบากเพียงใด ข้าจะชดเชยให้เจ้าทั้งหมด ข้ายินดีทำความรู้จักกับเจ้าใหม่ ไม่ว่าเจ้าเป็นเช่นไร ข้าจะทำให้เจ้ากลับมารักชอบข้า"
อาจารย์หนุ่มไม่เอ่ยเปล่า เอื้อมมือหนาไปกุมประคองมือน้อยนุ่มนิ่มนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะควักกล่องไม้สลักลายบุปผาประณีตออกมาจากแขนเสื้อ
"นี่เป็นของขวัญแทนคำขอโทษจากข้า"
"ท่านเอาพู่กันมาให้เจ้าสาวหรือ?" นางเลิกคิ้วถาม นึกขำจนเกือบหัวเราะออกมา "จะให้ข้ากลับไปคุกเข่าคำนับเป็นศิษย์ท่านหรือไงเจ้าคะ"
"รำลึกความหลังต่างหาก ศิษย์รัก เจ้าจะได้กลับมารักใคร่ท่านอาจารย์เซียวของเจ้าเหมือนในวันวาน"
หลิงอิงมิได้นึกโกรธเคืองท่านอาจารย์ของนางแล้วจริง ๆ สามปีมานี้นางถือว่าได้กำไรชีวิตเพราะคำพูดผลักไสของเขา นางได้ออกไปเผชิญโลกกว้าง ได้พบพี่หว่านหรง ได้ฝึกปรือหลากหลายศาสตร์แขนงวิชาจนกลายเป็นสตรีผู้เพียบพร้อม นางแตะมือเขาแผ่วเบา "จะเป็นสามีภรรยากันแล้วก็อย่าให้พู่กันข้าเลย มิสู้ซื้อขนม ซื้อดอกไม้มาให้ดีกว่า พู่กันดี ๆ ข้ามีสะสมไว้มากแล้วเจ้าค่ะ"
นัยน์ตาคู่คมปลาบของจินอันพลันไหวระริก เมื่อสบแววตาที่เย็นชาของนาง "ชายผู้นั้นของเจ้า... เคยมอบพู่กันให้เจ้าหรือ?"
"ท่านจะมาซักไซ้ไล่เลียงเรื่องชายอื่นทำไม พรุ่งนี้ก็จะตบแต่งกันอยู่แล้ว"
"แปลว่าเขามอบมันให้เจ้าจริง ๆ เขาเป็นใคร ตำแหน่งสูงกว่าข้าหรือไม่ บุตรชายตระกูลใดริอาจมาเกี้ยวเจ้า"
ท่านอาจารย์คล้ายจะไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้เด็ดขาด เขาแสดงนิสัยดื้อดึงเหมือนเมื่อครั้งนางยังเป็นเด็กสาววัยสิบสอง หากนางบอกว่าเข้าใจเนื้อหาบทเรียน เขาก็จะย้ำถามว่าเข้าใจอย่างไร หากไม่เข้าใจ ก็จะคอยเคี่ยวเข็ญอธิบายอยู่อย่างนั้นไม่ยอมเลิกรา
หลิงอิงนึกอยากเอาเล็บจิกข่วนใบหน้าหล่อเหลานี่สักครา