นายโลมผู้นี้นางร้ายอย่างข้าจองแล้ว

โปรย..
เกิดใหม่ได้เป็นคุณหนูใหญ่ทั้งที นางร้ายมือทองที่ไม่ค่อยได้ใช้ชีวิต ขอมีความสุขแบบไม่มีกรอบทีเถอะ เด็กเอ็นเด็กโฮสที่เคยอยากเลี้ยงแต่ไม่ได้เลี้ยง ชาตินี้ก็เปลี่ยนมาเลี้ยงนายโลมแทนแล้วกัน

เรื่องย่อ...

"หวั่นไหว?" หลีซานแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งทระนงตน "นางก็แค่หมากตัวหนึ่งที่มีประโยชน์ให้ข้าใช้งาน ทั้งยังเลี้ยงเอาไว้ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าได้ด้วย เลี้ยงหมูเลี้ยงสุนัขก็ยังต้องให้ข้าวให้น้ำดูแลอย่างดี นี่คนทั้งคน ข้าจะไม่แยแสเลย มันก็ไม่ได้จริงหรือไม่"

และในจังหวะเคร่งเครียดนั้น หน้าประตูห้องโถงก็ปรากฎร่างของซูหรานที่อยู่ในชุดสีอ่อนดูซีดเซียวก้าวเดินเข้ามา

ทันทีที่สายตาของซูหรานปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่เก้าอี้ประมุข ใจดวงน้อยก็พลันเต้นรัว มิใช่เพราะอิ่มอกอิ่มใจที่เห็นเขา แต่เป็นเพราะคำพูดที่ได้ยินตั้งแต่นางมาถึงหน้าห้องโถงต่างหาก

บรรยากาศยามนี้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกริบของหลีซานที่เคยดุดันกลับชะงักค้างไปชั่วขณะ ทันทีที่เห็นร่างอรชรก้าวเดินเข้ามา เขาก็นิ่งค้างไม่ต่างจากรูปปั้น

เมื่อได้สติเขาก็รีบตวัดสายตาเบี่ยงไปทางอื่นเพื่อไม่ให้เห็นใบหน้าซีดเซียวนั้น พร้อมแสร้งทำเย็นชาไร้ความรู้สึกตามนิสัยเดิม

ซูหรานที่เดินเข้ามาถึงกลางห้องหยุดชะงักราวกับว่าก่อนหน้านางไม่ได้ยินถ้อยคำใด แต่คำว่า ‘ฟื้นก็ฟื้น ไม่ตายก็ดี’ กลับยังคงดังก้องอยู่ในหัว นำพาให้สองมือที่วางทับกันเผลอกำแน่น

ความน้อยเนื้อต่ำใจที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้เริ่มแล่นขึ้นมาจุกที่อก นางกัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือก สายตาที่เคยมองเขาด้วยความแน่วแน่บัดนี้กลับวูบไหวและหม่นแสงลง

"ข้า... แค่จะมาขอบคุณใต้เท้าทุกท่านที่ช่วยจัดการเรื่องในจวนให้เจ้าค่ะ" ซูหรานเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามไม่ให้เสียงของตนสั่นจนผู้ที่นั่งอยู่จับสังเกตได้ "อาหลีเจ้าก็ด้วยนะ ขอบคุณที่ช่วยจัดการทุกอย่างและเป็นธุระจัดหาบ่าวไพร่มาเปลี่ยนในจวน จนข้ารู้สึกปลอดภัยขึ้น ขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ" นางเอ่ยพลางย่อกายให้คนตรงหน้า มีจูเหลียนคอยประคองไม่ให้ทรุดลงไป

หลีซานไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อย เขาแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา "ข้าแค่ทำตามหน้าที่ มิได้หวังคำขอบคุณจากเจ้า กลับไปพักที่เรือนของเจ้าเสีย อย่าได้มาเกะกะสายตาคนทำงาน"

คำพูดที่แสนเย็นชาและตัดรอนของเขา เปรียบเสมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงใจของซูหราน นางก้มหน้าลงซ่อนน้ำตาที่คลอหน่วย ก่อนจะย่อกายลาอย่างเงียบเชียบโดยไม่เอ่ยอันใดอีก

และท่าทางที่ดูเปราะบางนั้น ก็ทำใจคนที่ลอบมองกระตุกวูบในทันที ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในอกเขา หลีซานขบกรามแน่น มือที่จับม้วนคดีไม้ไผ่สั่นไหวจนมันเกิดเสียงหนีบปะทะกันเบา ๆ เขารู้ว่าซูหรานมาที่นี่เพราะอยากขอบคุณด้วยใจจริง

ทว่าเมื่อครู่เขาก็เพิ่งจะผลักไสนางกลับไปอย่างเลือดเย็น

ลู่ถงที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่หรี่ตามองสหายรัก

"ปากแข็งเช่นนี้ระวังเถิด วันใดที่นางหายไปจากสายตาเจ้า ขึ้นมาจริง ๆ อย่าได้มานั่งเสียใจทีหลังก็แล้วกัน"

หลีซานปรายตามองเพียงครู่ ก็หันกลับไปที่แผ่นหลังบางที่กำลังเดินจากไปด้วยความรู้สึกร้อนรุ่ม ราวกับยามนี้ถูกไฟแผดเผาร่างกาย จนเขาไม่อาจนั่งอยู่ต่อไปได้อีก

ร่างสูงลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ไม้ล้มคว่ำดังสนั่นไปทั่วห้องโถง บรรยากาศที่เคยอึดอัดกลับตึงเครียดยิ่งกว่าที่เคย

หลีซานเหลือบมองขุนนางประจำเมืองและสหายที่กำลังจ้องเขาเป็นตาเดียว ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชาที่ฟังดูก็รู้ว่ามันเป็นเพียงข้อแก้ตัวของคนที่ไม่ยอมรับความจริงใช้เอ่ยอ้างเท่านั้น

"ข้ายังต้องใช้ประโยชน์จากนาง สตรีโง่เง่าที่ยังไม่ทันหายดีจะมาตายตอนนี้ไม่ได้... นั่นจะทำให้แผนการของข้าเสีย"

เอ่ยทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ร่างสูงกำยำก็สาวเท้าก้าวฉับ ๆ ออกไปจากห้องโถง ทิ้งให้ลู่ถงและหัวหน้าหน่วยตรวจการ รวมถึงเหล่าคนสนิทที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับชะงักงันไปชั่วครู่ แต่เมื่อได้สติทุกคนก็รีบกรูตามออกไปดูสถานการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

และยังไม่ทันที่คนป่วยจะรู้ตัว ร่างนางก็ลอยขึ้นแล้ว

"อ๊ะ! อาหลี" ซูหรานที่ยังไม่ทันตั้งตัวเผลออุทานออกมาอย่างตื่นตระหนก พร้อมกับรีบคว้าคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ

"ปล่อยข้าเถิด... เจ้า... เอ่อใต้เท้า... ท่านบอกเองมิใช่หรือว่าข้าเกะกะสายตา ข้าก็กำลังออกไปให้พ้นนี่อย่างไร" นางเอ่ยเสียงสั่น พยายามก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่มองมา

"หุบปาก! เจ้าเป็นหมากของข้า ข้าอยากทำอันใดมันก็เรื่องของข้า อย่าลืมสิว่าเจ้ารับปากอะไรไว้" หลีซานขู่เสียงต่ำ แต่อ้อมแขนที่โอบกอดนางกลับกระชับแน่นขึ้นอย่างลืมตัว

ซูหรานไม่ได้ขัดขืน มิใช่เพราะยอมสยบในอำนาจของเขา แต่เป็นเพราะเรี่ยวแรงที่มีได้ถูกพิษไข้เล่นงาน ทั้งนางยังรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในคำพูดที่เพิ่งได้ยิน ยามนี้นางทำได้เพียงแค่พิงศีรษะซบบ่ากว้างไว้อย่างอ่อนแรง หวังเพียงให้เขาพานางกลับถึงเรือนไวไว

ทว่าเมื่อเขาวางนางลงบนเตียง ความอบอุ่นที่ได้รับกลับถูกความเย็นชาเข้ามาบดบังแทบจะทันทีที่เขาขยับยืนตรง หลีซานก็เอาแต่มองผู้ที่ก้มหน้านิ่งดุจรูปปั้นหิน ความรู้สึกประดักประเดิดใจที่เขาไม่เคยพานพบมาก่อนเริ่มก่อตัวขึ้นจนเขาทนไม่ไหว

"เจ้าแค่รักษาตัวให้หาย... อย่างอื่นไม่ต้องกังวล" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ราบเรียบที่สุด แต่ในหูซูหรานนางกลับรู้สึกว่านี่เป็นคำสั่งของนายที่มีต่อบ่าวมากกว่าความเป็นห่วง

"เจ้าค่ะ" ซูหรานตอบรับทันที น้ำเสียงของนางราบเรียบและว่างเปล่าราวกับไม่รู้สึกรู้สา สายตาของนางมองเพียงฝ่ามือตนเองที่วางประสานกันบนตัก ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาแม้เพียงนิด

คำว่า ‘เจ้าค่ะ’ ที่สั้นและห่างเหินนั้นทำเอาหลีซานถึงกับหน้าชาไปในทันที ความถือตัวและทิฐิที่เขาสั่งสมมาเนิ่นนาน

บัดนี้ได้ถูกกำแพงความเย็นชาของสตรีตรงหน้าบดบังจนเริ่มเสียอาการเข้าให้แล้ว หลีซานขบกรามแน่นจนนูนชัด สันกรามสั่นสะท้านด้วยความขุ่นมัวที่เหมือนจะหาที่ลงไม่ได้

"ดี... เชื่อฟังเช่นนี้จะได้อยู่กันได้นานขึ้นไปอีก" หลีซานกล่าวประชดประชัน แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยาม แต่เขาก็ยังเลือกที่จะโต้ตอบด้วยท่าทีแข็งกร้าว

"เจ้าค่ะ" ซูหรานยังคงตอบรับคำเดิม น้ำเสียงนั้นราบเรียบดุจผิวน้ำที่นิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของอารมณ์ใด ๆ และนั่นยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องดูหนักอึ้งเข้าไปอีก





#อาหลี อย่าให้เห็นว่าหอนนะ มาเอาใจช่วยลูกสาวคนใหม่กันนะคะ พระเอกปากร้าย เย็นชามาก ขึ้นอย่างเทพลงอย่างยาจกเลยขอบอก

ฝากนิยายแนวโรแมนติก น่ารัก อบอุ่น สนุก ดราม่าพอกรุบกริบ ไม่เครียด อ่านง่าย ไม่มีปมอะไรเลย เรื่องราวไปเรื่อย ๆ เป็นแนวคลายเครียดขำ ๆ สายฮา สายหื่นไม่ควรพลาด นางเอกโบะบะ