ย้อนเวลาครั้งนี้ใยท่านอ๋องถึงแปลก

นางมีเวลาเพียงหนึ่งเดือนก่อนที่ราชโองการสมรสระหว่างนางกับจงหยวนซานจะถูกประกาศออกไป การจะล้มเลิกราชโองการของโอรสสวรรค์มิใช่เรื่องง่าย หากฝ่าฝืนมีแต่จะต้องโทษประหารทั้งตระกูล
ทางออกเดียวคือทำให้อีกฝ่ายเป็นผู้ปฏิเสธการแต่งงานนี้เอง
ในตอนแรก นางคิดจะทำลายชื่อเสียงของตนเองด้วยการแสร้งหนีตามบุรุษอื่นหรือทำตัวเหลวแหลกไร้จรรยา แต่ความคิดนั้นก็ต้องตกไป หากทำเช่นนั้นท่านพ่อผู้ดำรงตำแหน่งราชครูอันทรงเกียรติจะต้องอับอายขายหน้าจนไม่อาจสู้หน้าผู้คนในราชสำนักได้ นางเกิดใหม่เพื่อปกป้องครอบครัว มิใช่เพื่อลากพวกเขาลงเหว
ดังนั้นวิธีที่แนบเนียนและหมดจดที่สุดคือความเจ็บป่วย
.
.
"กระหม่อมได้ยินมาว่า มีคนบางกลุ่มเที่ยวปล่อยข่าวลือใส่ร้ายป้ายสีคุณหนูรองฝู ว่านางล้มป่วยด้วยโรคร้ายแรงจนผิวหนังเน่าเฟะและเสียโฉม..." จงหยวนซานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน เย็นเยียบจนผู้ได้ยินรู้สึกหนาวสันหลังวาบ
สิ้นคำพูดนั้น สายตานับร้อยคู่ก็หันขวับมามองที่ฝูว่านชิงทันที รวมถึงสีหน้าตกตะลึงของฮ่องเต้และราชครูฝูที่นั่งอยู่ไม่ไกล
"แต่กระหม่อม... ผู้ซึ่งได้รับพระราชทานสมรสที่กำลังจะเกิดขึ้น ย่อมรู้ดีว่าคู่หมั้นของตนงดงามบริสุทธิ์เพียงใด วันนี้กระหม่อมจึงอยากขอให้คุณหนูรองเปิดผ้าคลุมหน้าออก เพื่อพิสูจน์ความจริงตบหน้าพวกปากหอยปากปูที่บังอาจก้าวล่วงคู่ชีวิตของชินอ๋อง!"
พิสูจน์ความจริงบ้าบออะไรเล่า! นางจงใจเอาผงสมุนไพรมาแต้มหน้าปลอมตัวเป็นโรคผิวหนัง เพื่อที่จะได้หนีการแต่งงานกับเขาไม่ใช่หรือ ไฉนตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนมาทวงความยุติธรรมให้นางเสียเอง!
ฝูว่านชิงกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้า ภายในใจแผดร้องคำรามด้วยความโมโห
‘จงหยวนซาน เจ้ามันคนสารเลว! เจ้าจงใจหักหน้าข้าชัดๆ!’