ชาตินี้ข้าเลือกองค์ชายเสเพล

กลิ่นหอมหวานอันบาดคอของยาพิษยังคงตกค้างอยู่ที่โคนลิ้น...

หลิวซูเหยา นอนตะแคงอยู่บนพื้นเย็นเยียบของเรือนนอนในจวนแม่ทัพ ลมหายใจของนางแผ่วเบาลงทุกขณะ โลหิตสีดำคล้ำไหลทะลักออกจากมุมปาก สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนอาภรณ์แต่งงานสีแดงสดที่นางเคยภาคภูมิใจ

เบื้องหน้านางคือ ฉินเจิ้ง แม่ทัพใหญ่ผู้แสนเกรียงไกร เขายืนมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชัง มือของเขายังคงถือถ้วยกระเบื้องเคลือบที่เพิ่งใช้กรอกยาพิษใส่ปากนางด้วยตนเองเมื่อครู่

"หลิวซูเหยา... ข้าตบแต่งเจ้าเข้ามาตามพระราชโองการ แต่เพราะเจ้าไม่ยอมรับตำแหน่งฮูหยินรอง ไปฟ้องฝ่าบาทขอเป็นฮูหยินเอก โดยที่ข้าไม่เต็มใจ" น้ำเสียงของฉินเจิ้งสั่นเครือด้วยความเจ็บปวด "เสวี่ยเอ๋อร์ของข้าต้องฆ่าตัวตายก็เพราะเจ้า! หากไม่มีเจ้า... นางก็คงไม่ต้องตายเช่นนี้! เจ้าจงตายตกไปตามนางเสียเถิด!"

ซูเหยาทำได้เพียงแค่นยิ้มเยาะในใจอย่างน่าเวทนา...

ความผิดของข้าหรือ?

การแต่งงานระหว่างนางกับเขาคือพระราชโองการที่ไม่อาจขัดได้ บิดาของนางพร่ำสอนอยู่เสมอ นางเป็นถึงบุตรสาวของฮูหยินใหญ่จวนเสนาบดีกรมพระคลัง นางจะแต่งเป็นฮูหยินรองได้อย่างไร ด้วยเหตุนี้นางจึงไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้และขอพระราชทานตำแหน่งฮูหยินเอกของท่านแม่ทัพ

นางแต่งเข้ามาในจวนแห่งนี้ นอบน้อมถ่อมตน จัดการงานบ้านเรือน คอยดูแลปรนนิบัติเขาทุกอย่างด้วยความรักและดวงใจที่บริสุทธิ์ แต่นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเป๋ยเสวี่ย สตรีในดวงใจของเขาจะยอมรับไม่ได้จนถึงขั้นปลิดชีพตนเอง?

แล้วเหตุใดความผิดทั้งหมดจึงตกมาอยู่ที่นางจนเขาต้องลงมือสังหารนางด้วยมือตนเองเช่นนี้?

ในยามที่หูเริ่มดับและดวงตาเริ่มพร่ามัว ภาพความทรงจำหนึ่งกลับฉายชัดขึ้นมาในหัว... ภาพของชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มขี้เล่น นัยน์ตาทอดมองนางด้วยความซับซ้อนยากจะคาดเดา

‘องค์ชายหก หลี่เฉิง’

บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นจอมเสเพล อันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง เขาเคยแอบมาพบและเตือนนางถึงสองครั้งสองครา...

‘คุณหนูหลิว... สมรสพระราชทานครั้งนี้ หากเลี่ยงได้จงเลี่ยงเสียเถิด แม่ทัพฉินมีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว หากเจ้าดึงดันแต่งเข้าไป วันหนึ่งเจ้าอาจจะต้องจบชีวิตลงด้วยความทุกข์ทรมาน’

ในตอนนั้น นางคิดว่าเขาเพียงแค่พูดจาไร้สาระตามประสาคนเสเพลจึงไม่ได้ใส่ใจ... มาบัดนี้ สิ่งที่องค์ชายหกพูดไว้กลับกลายเป็นความจริงทุกประการ!

‘หากข้ารู้เช่นนี้... หากข้าเชื่อคำเตือนของท่านตั้งแต่แรก…’

สติของซูเหยาดับสูญไปพร้อมกับความมืดมิดที่กลืนกินร่าง...

แต่เรื่องราวหาได้จบลงเพียงแค่นั้นไม่ หลังจากซูเหยาเสียชีวิต กรมอาญาได้รับเรื่องร้องเรียนนี้จากองค์ชายหก ถึงการจากไปที่น่าสงสัยของหลิวซูเหยา นำมาซึ่งการสอบสวนอย่างเข้มงวด ผลชันสูตรชี้ชัดว่าฮูหยินเอกถูกกรอกยาพิษจนตาย และผู้ลงมือก็คือแม่ทัพฉินเจิ้ง! ฮ่องเต้กริ้วจัดสั่งประหารชีวิตฉินเจิ้งตามตกกันไปในเวลาต่อมา

และแล้ว... กงล้อแห่งชะตากรรมก็หมุนกลับอีกครั้ง

เฮือก!

หลิวซูเหยาเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่ม ลมหายใจหอบกระเพื่อม ร่างกายของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ นางรีบยกมือขึ้นจับลำคอของตนเอง ความรู้สึกรวดร้าวจากการถูกกรอกยาพิษหายไปสิ้น! เมื่อมองไปรอบๆ นางก็ต้องตกตะลึง... นี่คือห้องนอนในจวนเสนาบดีกรมพระคลัง จวนเดิมของนางก่อนที่จะแต่งงานออกไป!

"คุณหนูใหญ่ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?" เสียงของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นพร้อมกับร่างที่เดินเข้ามาจุดตะเกียง

ซูเหยามองหน้าสาวใช้ด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบเอ่ยถามเสียงสั่น "วันนี้... วันนี้คือวันใด?"

"ตอบคุณหนู วันนี้คือวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 8 ก่อนงานเทศกาลไหว้พระจันทร์หนึ่งวันอย่างไรเล่าเจ้าคะ"

หัวใจของซูเหยากระตุกวูบ! วันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 8... นี่มันคือก่อนวันที่ฮ่องเต้จะลงพระนามในพระราชโองการสมรสพระราชทานระหว่างนางกับฉินเจิ้ง!

นางย้อนเวลากลับมาแล้ว! สวรรค์เมตตาให้นางได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง!

ซูเหยากำหมัดแน่น นัยน์ตาที่เคยอ่อนโยนฉายประกายเด็ดเดี่ยวและแรงกล้า

‘ฉินเจิ้ง... ชาตินี้อย่าหวังว่าข้าจะยอมแต่งงานกับท่านอีกเลย! ตำแหน่งฮูหยินเอก ฮูหยินรอง หรืออะไรก็ตาม ข้าไม่ต้องการทั้งนั้น!’

และในชาตินี้ คนเดียวที่นางจะแต่งงานด้วย... คือบุรุษจอมเสเพลผู้นั้น องค์ชายหก หลี่เฉิง!

แม้จะไม่รู้ว่าชาติก่อนเขามาเตือนนางด้วยเหตุผลใด แต่สิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง และชาตินี้ นางจะตอบแทนความจริงใจนั้นด้วยการแต่งงานกับเขา และจะเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นคนเอาการเอางาน เป็นที่พึ่งของราษฎรให้จงได้!