อู่ซ่อมรัก

"เจียกำลังคบกับพี่ปืน เขาเป็นช่างซ่อมรถ"

"จอร์เจีย!" พ่อตวาดเสียงดังลั่นจนห้องโถงก้องสะท้อน

"แกรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรออกมา แกเป็นถึงลูกของพ่อที่เป็นทหารยศพลเอก เป็นหน้าเป็นตาของสังคม แล้วแกจะเอาอนาคตไปทิ้งกับไอ้ช่างซ่อมรถไม่มีหัวนอนปลายเท้าพวกนั้นเนี่ยนะ"

"พี่ปืนไม่ใช่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้านะครับคุณพ่อ" จอร์เจียเถียงกลับ น้ำเสียงเริ่มสั่นพร่า

"เขาทำงานสุจริต เขาเป็นคนดี เขาปกป้องเจียได้ คุณพ่อยังไม่เคยเจอเขาเลย ทำไมถึงด่วนตัดสินเขาแบบนี้"

"ฉันไม่จำเป็นต้องเจอ" พ่อยื่นคำขาด แววตาดุดันไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย

"แค่รู้ว่ามันทำงานอะไร สภาพแวดล้อมที่มันอยู่เป็นยังไง ฉันก็รู้แล้วว่ามันไม่มีวันคู่ควรกับแก แกมันยังเด็ก โดนพวกทรงนักเลงหลอกเอาใจนิดหน่อยก็หลงคิดว่าเป็นความรัก"

"เจียไม่ได้โดนหลอก เจียรักเขาจริงๆ" หยดน้ำตาแห่งความอึดอัดร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียน จอร์เจียพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนกำแพงอคติของผู้เป็นพ่อจะสูงชันเกินกว่าที่คำพูดของเขาจะข้ามผ่านไปได้

"พอได้แล้ว" พ่อตัดบทอย่างเด็ดขาด

"เอาโทรศัพท์ของแกมาให้ฉัน"

จอร์เจียส่ายหน้าหวือ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ โทรศัพท์มือถือคือสิ่งเดียวที่จะเชื่อมโยงเขากับปืนได้ในเวลานี้ หากสูญเสียมันไป เขาก็ไม่ต่างอะไรกับนกที่ถูกตัดปีก

"คุณพ่อจะทำอะไรครับ เจียไม่ให้"

"ฉันสั่งให้เอามา" พ่อเดินเข้าไปประชิดตัวลูกชาย แบมือออกตรงหน้า

"ถ้าแกไม่ให้ ฉันจะส่งคนไปลากคอไอ้ช่างซ่อมรถนั่นมาสั่งสอนให้รู้ที่ต่ำที่สูง จะลองดูไหม"