วางหลักกฎหมาย ความรับผิด ความชำรุดบกพร่องของสินค้า ศึกษาเทียบเคียง ป.พ.พ. มาตรา 472 473 474 คำพิพากษาศาลฎีกา สัญญาซื้อขาย สัญญาเช่า อายุความฟ้องคดี ข้อยกเว้นความรับผิด ข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม

หลักกฎหมาย
หลักความรับผิดเพื่อความชำรุดบกพร่อง (มาตรา 472-474)
หลักทั่วไปว่าด้วยการผิดสัญญาและการเรียกค่าเสียหาย (มาตรา 215, 222)
นิยามสัญญาซื้อขายและการอนุโลมใช้กับสัญญาเช่า (มาตรา 453, 549)

เงื่อนไขและข้อยกเว้นความรับผิด
เงื่อนไขความรับผิดตามมาตรา 472
ความชำรุดทำให้เสื่อมราคาหรือเสื่อมความเหมาะสมในการใช้ประโยชน์
ความชำรุดต้องมีอยู่ขณะส่งมอบ
ข้อยกเว้นที่ผู้ขายไม่ต้องรับผิดตามมาตรา 473
ผู้ซื้อรู้อยู่แล้วในขณะซื้อ
ความชำรุดเห็นได้ชัดแจ้งในขณะส่งมอบ
ทรัพย์สินที่ขายทอดตลาด

อายุความและการเริ่มนับอายุความ
อายุความ 1 ปีตามมาตรา 474 และผลทางกฎหมาย
ความแตกต่างระหว่าง "การผิดสัญญาโดยทั่วไป" กับ "ความชำรุดบกพร่อง" ในประเด็นอายุความ
หลักการนับอายุความใหม่เมื่อมีการยอมรับสภาพหนี้ (มาตรา 193/14)
อายุความ 10 ปี ในกรณีไม่มีกฎหมายกำหนดอายุความไว้โดยเฉพาะ (มาตรา 193/30)

การวางหลักและแนวทางการปรับใช้ในชั้นศาล
การวางรูปคดีและการพิสูจน์ (ภาระการพิสูจน์)
การจำกัดความรับผิดและข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม (มาตรา 483 และ พ.ร.บ.ว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรมฯ)
กระบวนการพิจารณาคดีตาม ป.วิ.พ. (มาตรา 142, 172, 177)

วิเคราะห์แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
กรณีสัญญาเช่าและข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม
กรณีการแยกแยะการไม่ชำระหนี้กับการชำระหนี้แต่ชำรุดบกพร่อง
กรณีความชำรุดซ่อนเร้นและการใช้มาตรฐานวิญญูชน
กรณีงานไม่เสร็จตามสัญญาและการใช้เงื่อนไขโฆษณา
กรณีค่าเสียหายพฤติการณ์พิเศษ
กรณีการเลื่อนจุดเริ่มนับอายุความตามสัญญา
กรณีการเรียกเงินคืนตามสัญญาไม่ใช่เรื่องชำรุดบกพร่อง
กรณีการยอมรับสภาพหนี้โดยปริยาย
กรณีสัญญาประกันคุณภาพพิเศษ