ด้ายแดงผูกผิดกับท่านอ๋องหน้าเย็น

เรื่องเอาชีวิตรอดยังพอหาทางได้ เรื่องขนมถูกแย่งไปข้ายังพอให้อภัย แต่เหตุใดยิ่งอยู่ใกล้ท่านอ๋อง ด้ายแดงกลับยิ่งรัดแน่น...

ลู่ซือหนิงเป็นเพียงภูตน้ำค้างตัวน้อยซึ่งใช้ชีวิตสงบอยู่บนใบไผ่หยกมาหลายร้อยปี กระทั่งความซุ่มซ่ามเพียงครั้งเดียวทำให้ถาดด้ายชะตาล้มคว่ำ และด้ายสมพงศ์เส้นหนึ่งผูกติดกับข้อมือของเขาโดยไม่อาจตัดขาด

บทลงโทษจากสวรรค์ฟังดูไม่ยาก เขาเพียงต้องลงไปยังโลกมนุษย์ ตามหาผู้ที่อยู่ปลายด้ายอีกด้าน แล้วแก้ความผิดพลาดให้เรียบร้อย

แต่ทันทีที่ลืมตาในร่างมนุษย์ ลู่ซือหนิงกลับถูกกล่าวหาว่ามีส่วนพัวพันกับตราเบิกเกลือหลวงปลอม ร้านเครื่องหอมซึ่งเป็นที่พำนักถูกปิดล้อม ส่วนผู้ที่ด้ายแดงเลือกให้เป็นคู่ชะตาของเขา ดันเป็นเหยียนจิ่งหลาน เยวี่ยนอ๋องผู้เย็นชา เจ้าของสายตาที่ทำให้ขุนนางยังไม่กล้าหายใจแรง

จมูกที่แยกกลิ่นได้ละเอียดเกินมนุษย์ กับดวงตาที่มองเห็นสิ่งซึ่งไม่ควรมีชีวิต ทำให้ลู่ซือหนิงกลายเป็นกุญแจสำคัญของคดี จากกระดาษเปื้อนกลิ่นเกลือไปจนถึงป้ายหยกกิเลนซึ่งขยับได้ต่อหน้าเขาเพียงผู้เดียว เบาะแสทุกชิ้นกำลังพาไปสู่ความลับที่ใหญ่เกินกว่าคดีในเมืองเล็ก ๆ

ยิ่งเข้าใกล้ความจริง อันตรายก็ยิ่งประชิดตัว ขณะเดียวกันด้ายแดงที่ควรคลายออกกลับรัดข้อมือของคนทั้งสองแน่นขึ้นทุกที

ภูตน้ำค้างผู้ลงมาแก้ชะตาผิดพลาดจึงต้องหาคำตอบให้ได้ว่า ผู้ใดอยู่เบื้องหลังคดีนี้ และเหตุใดด้ายซึ่งผูกผิด...จึงไม่ยอมให้เขาจากเยวี่ยนอ๋องไป