บอสครับคนคืนนั้นไม่ใช่ผม

"เพราะแกเองก็รู้ดีใช่ไหม... ว่าคนคดโกงและคนทรยศในองค์กรของฉัน จุดจบของมันเป็นยังไง?"

"ครับนายท่าน..." ลูคัสเค้นเสียงตอบผ่านลำคอที่ตีบตัน ร่างกายสั่นสะท้านในใจด้วยความหวาดกลัว ทว่าแววตากลับต้องแสดงความภักดีอย่างที่สุดเพื่อเอ่ยคำสัตย์ปลอม

"ชีวิตของผมเป็นของท่านตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว ผมไม่มีวันมีความลับและไม่มีวันคิดทรยศหักหลังท่านแน่นอนครับ"

ดอมินิกจ้องลึกลงไปในดวงตาของลูคัสอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่
เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติเขาจึงพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือโบกเป็นสัญญาณให้บอดี้การ์ดหนุ่มออกไปพักผ่อน

ทันทีที่ประตูไม้บานยักษ์ของห้องทำงานปิดลงอย่างเงียบเชียบ ความเข้มแข็งทั้งหมดของลูคัสก็พังทลายลงในพริบตา

ร่างสูงโปร่งซบหน้าลงกับกำแพงทางเดินขอบห้อง มือบางยันผนังไว้เพื่อพยุงร่างกายที่อ่อนแรง สองขาของเขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่

ลูคัสสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามกักเก็บก้อนสะอื้นและความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินจิตใจ ความลับในความมืดที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นนี้เปรียบเสมือนระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่ผูกติดอยู่กับชีวิตของเขา

และสายชนวนก็กำลังสั้นลงเรื่อยๆ หากวันใดวันหนึ่งที่ฤทธิ์ยาหมดไปอย่างสิ้นเชิง

หากความทรงจำอันแจ่มชัดของดอมินิกกลับคืนมา... คฤหาสน์หรูมูลค่าสองพันล้านแห่งนี้

คงจะแปรเปลี่ยนเป็นแดนประหารชีวิตของเขาอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง



______________________________________


บอสมาเฟียxบอดี้การ์ดคนสนิท

#นายเอกแอบรัก
#พระเอกรอวันโบ้