ข้าขอหย่าแต่สามีกลับได้ยินเสียงในใจ

"มีดีแค่หล่อ รวย มียศศักดิ์ แต่เย็นชาไร้หัวใจ กามตายด้าน! ไม่รู้ว่าขาที่สามยังใช้งานได้อยู่หรือไม่ อย่างไรข้าก็ต้องหย่า!" O_O เจิ้นเป่ยโหวถึงกับตะลึง "นั่นเสียงในใจของนางหรือ วาจาช่างร้ายกาจนัก!"

[นี่นะหรือกู้จ้านเฉิน!]

ถังจื่อเวยแค่นเสียงเย้ยหยันในใจ ‘หญิงไทยเชื่อสายจีนเจนวายผู้ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย อยากจะสบถออกไปว่า ‘นี่นะหรือนพนภา!’ แล้วปรายตามองเหยียดเสียเหลือเกิน

‘นะ...นางไม่ได้ขยับปาก แล้วเหตุใดข้าจึงได้ยินเสียงนางเล่า!’

คิ้วเข้มราวกระบี่ขมวดมุ่นเข้าหากัน ดวงตาคมกร้าวดุจราชสีห์พิศมองภรรยาตัวน้อยอย่างพินิจพิจารณา

[หึ! มีดีแค่หล่อเหลา รูปงาม ร่ำรวย ท่วงท่าสูงส่งเหนือสามัญชน แต่แล้วอย่างไรเล่า! บุรุษผู้นี้ช่างไร้หัวใจ เย็นชา หยาบกระด้าง และที่สำคัญข้าสงสัยว่าเขาอาจกามตายด้าน ไม่รู้ว่าขาที่สามยังใช้งานได้อยู่หรือเปล่า หย่า! ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะต้องหย่าให้ได้!]

แม้ท่วงท่าจะยืนนิ่งสงบเสงี่ยมดั่งสตรีที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี แต่เสียงในใจกับเกรี้ยวกราดจนคนฟังถึงกับใบหน้าร้อนผ่าว ทั้งอับอายทั้งโกรธจนชาวาบไปทั้งสรรพางค์กาย ด้วยไม่เคยถูกดูหมิ่นอย่างรุนแรงเช่นนี้มาก่อน

[ใครอยากได้สามีไตพร่องใช้การไม่ได้ก็เอาไปเถิด แต่ข้าไม่เอา!]

ป๊อก!

ประโยคสุดท้ายส่งผลให้พู่กันที่ทำจากไม้เนื้อแข็งอย่างดีถึงกับหักคามือ กู้จ้านเฉินแทบควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้ไม่อยู่

ข้านะหรือกามตายด้าน!

แท่งหยกของข้านะหรือใช้งานไม่ได้!

ข้านะหรือไตพร่อง!

สามหาว! สามหาวยิ่งนัก!

‘หากนี่คือเสียงในใจของนาง นางก็ช่างเป็นสตรีปากคอเราะรายเกินไปแล้ว!’

[เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก! จู่ๆ ก็หักพู่กันทิ้ง รีบๆ ลงนามในหนังสือหย่าเสียทีเถอะ ข้าอยากออกไปจากจวนเฮงซวยนี่จะแย่แล้ว]

ใบหน้าของถังจื่อเวยยังคงนิ่งสนิทดุจสตรีผู้เรียบร้อยราวกับผ้าพับไว้ ไหล่ของนางค้อมลงเล็กน้อยราวกับเป็นสตรีที่มักนอบน้อมถ่อมตนอยู่เสมอ ดวงตาหลุบต่ำจนมองเห็นแพขนตางามงอนเด่นชัด ฝ่ามือบอบบางทั้งสองประสานกันอยู่บริเวณท้องน้อย

หากกู้จ้านเฉินไม่ได้ยินเสียงในใจของนาง ก็คงจะเชื่อภาพลวงตาที่นางปั้นแต่งหลอกลวงเสียแล้ว แต่เพราะเขาได้ยินเสียงในใจของนาง เขาจึงต้องมองนางใหม่อีกครั้ง!

*****

[[[คุยกับเลี่ยง]]] รีดขาาาเรื่องนี้ขายขำ ขายความโก๊ะกังหื่นห่ามของนางเอก พล็อตเบาย่อยง่ายสบายๆ หวังว่ารีดจะมีเสียงหัวเราะนะเจ้าคะ เลิฟฟฟฟ