พันธะรักวิศวะสายหวง

หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่เห็นเขามาหลายวัน การดำเนินชีวิตในมหาลัยของเธอเป็นไปอย่างราบรื่น หลังจากทานอาหารกลางวันที่โรงอาหารเสร็จเธอก็มักมานั่งเล่นกับดารินที่โต๊ะหินอ่อนข้างคณะ ซึ่งสวนหย่อมตรงนี้อยู่ระหว่างคณะนิเทศและคณะวิศวกรรมศาสตร์ และระหว่างเดินผ่านโซนของหนุ่มๆวิศวะที่นั่งกระจายตัวพักผ่อนกันอยู่ ต่างก็มีเสียงเอ่ยแซวออกมาเป็นระยะ ๆ ซึ่งนี่ถือเป็นเรื่องปกติของเธอกับดารินพวกเธอต่างชินแล้ว
“แก ฉันไปซื้อน้ำก่อนนะ เอาอะไรมั้ย”
“เอาโกโก้เหมือนเดิม เดี๋ยวฉันนั่งจองโต๊ะไว้นะ”
ในทุก ๆ วันเธอและดารินจะสลับกันนั่งจองโต๊ะและอีกคนจะไปซื้อน้ำขนมตามปกติ และวันนี้ก็เป็นหน้าที่ของเธอในการซื้อน้ำและขนม
“โอเค รอแป๊บ”
ขาเรียวก้าวเดินมายังร้านน้ำร้านประจำซึ่งเป็นซุ้มร้านน้ำเล็ก ๆ มุมตึกที่อยู่ไม่ไกลมากนัก วันนี้คนไม่เยอะดีเลยจะได้ไม่ต้องรอนาน
“เอาโกโก้ กับ นมสดปั่นใส่ไข่มุกด้วยค่ะ”
เอวาสั่งเมนูที่ต้องการพร้อมส่งยิ้มหวานให้แม่ค้าวัยกลางคน ไม่ทันได้สังเกตุว่าตอนนี้มีอีกหนึ่งคนยืนอยู่ข้างๆเธอ
“เหมือนเดิมครับ”
เสียงทุ้มพูดสั่งแม่ค้าแต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยหวานข้างๆ บังเอิญเจอสักทีเขาไม่เห็นเธอมาหลายวันแล้วนึกว่าจะไม่เจอเสียแล้ว
‘เสียงคุ้นๆ คงไม่ใช่หรอกมั้ง’ เอวาเงยหน้าขึ้นมองอีกบุคคลหนึ่งข้างๆที่ตอนนี้ยืนห่างกันเพียงนิดเดียว ร่างบางชะงักเล็กน้อยพร้อมขยับออกห่างหนึ่งก้าว ‘เจอกันอีกแล้ววันนี้จะกวนประสาทอะไรเธออีกหรือเปล่า’
“กลัว?”
“ทำไมต้องกลัว”
“หึ” เสียงเค้นหัวเราะในลำคอ ชอบใจกับท่าทีของเธอ
ระหว่างรอน้ำ เธอเหลือบมองเขาเป็นระยะ ใบหน้าคมเข้ม กรามชัด จมูกโด่งได้รูป คิ้วเข้มพาดเหนือดวงตาที่มองใครก็เหมือนจะทะลุถึงข้างใน เรือนผมสีดำสนิทที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างลวก ๆ ยิ่งขับให้ผิวขาวของเขาดูสะอาดตา กลิ่นหอมเย็นสะอาดลอยแผ่วติดปลายจมูกสร้างความจดจำอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“ได้แล้วจ้า”
เสียงแม่ค้าดังขึ้น โกโก้ และ นมสดปั่น อีกสองแก้ววางเรียงอยู่บนเคาน์เตอร์ เอวาเอื้อมหยิบ โกโก้และนมสดปั่นอีกหนึ่งแก้วแล้วหมุนตัวเดินออกไปทันทีอย่างเร่งรีบ
“อ๊ะ หนูจ๊ะ อันนั้นไม่ใช่” เสียงแม่ค้าเอ่ยขึ้น
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเอาไปเปลี่ยนเอง”
ระหว่างทางเดินที่ร้อนจัด จนแก้มทั้งสองข้าขึ้นสีแดงระเรื่อชัดเจน เอวาจึงหยุดเดินและหยิบนมสดปั่นของตัวเองขึ้นดูดทันทีเพื่อคลายร้อน หลังจากดูดเข้าไปเธอชะงักหยุดเดินพร้อมยกแก้วขึ้นมาดู
“อ้าว ทำไมไม่มีมุก” เสียงหวานบ่นพึมพัมกับตัวเอง
“ชอบแบบมีมุกเหรอ เอา...ของพี่มั้ย”
เสียงทุ้มของใครบางคนเอ่ยขึ้นจากด้านหลังพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆ ไหล่มน ‘หอมจังวะ ยิ่งใกล้ยิ่งอยากได้’
เอวาหันกลับไปมอง ปลายจมูกเฉียวผ่านกันไปไม่ถึงคืบ เธอผงะออกโดยอัตโนมัติหัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามอย่างน่าแปลก
“พี่...นี่พี่จะตามมาทำไม”
เอวาพูดตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าที่แดงระเรื่อจากอากาศร้อนอยู่แล้วบัดนี้ยิ่งแดงขึ้นไปอีกเป็นมะเขือเทศสุก
“พี่ชื่อไทเกอร์”
ไทเกอร์พูดขึ้นเสียงเรียบ เขาอยากบอกทั้งที่เธอไม่ได้ถามสักนิด
“ไม่ได้ถามค่ะ”
“ชื่อ?”
“ไม่บอก...แล้วพี่จะตามมาทำไมเนี่ย”
เอวาพูดและเตรียมหมุนตัวเดินออกไป พลางยกแก้วนมสดปั่นขึ้นดูดอีกรอบ คนยิ่งร้อน ๆ อยู่ถ้าไม่หยุดกวนเดี๋ยวจะด่าเข้าให้
“เดี๋ยว”
มือหนาเอื้อมคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ไม่ให้เดินหนี
“.....”
“น้ำพี่อร่อยมั้ย”
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมส่งรอยยิ้มและสายตาเจ้าเลห์ให้คนตรงหน้า แต่นั่นทำให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้เหมือนจะคิดลึกนิดหน่อยเผล่อไล่สายตามองต่ำไปกว่าชายเสื้อเล็กน้อยและหยุดที่บริเวณเป้ากางเกงของเขา
“จ จะ...ไปรู้เหรอ พูดอะไรหนะทะลึ่ง”
เอวาที่แก้มแดงจากอากาศร้อนอยู่แล้วยิ่งแดงเพิ่มขึ้นไปอีกน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างเสียอาการอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่เคยเจอใครรุกแรงขนาดนี้ส่วนมากก็มีแค่แซวเล่น ๆ ปะปลายเท่านั้น
“คิดอะไร หมายถึงนมสดปั่นแก้วนั้นของพี่ ของเธอแก้วนี้มีมุก”
เอวาเลิกลั่กมองแก้วนมสดปั่นที่ตัวเองกินไปแล้วอีกครั้งพบว่างไม่มีไข่มุกจริงๆด้วยเธอหยิบมาผิดจริงๆ
“อ๋อขอโทษค่ะ หยิบมาผิด เดี๋ยวหนูไปซื้อให้พี่ใหม่แล้วกันค่ะ”
“ไม่ต้อง”
ไทเกอร์พูดขึ้น เขายื่นมือหนาไปดึงแก้วออกจากมือเธอมาถือไว้ และส่งอีกแก้วที่มีไข่มุกที่ยังไม่ได้ถูกกินให้กับเธอ จากนั้นเขาก็ยกแก้วขึ้นมากินต่อจากเธอโดยไม่รังเกียจ
“อ...อันนั้น หนูกินไปแล้ว”
เอวาเบิกตากว้างอย่างตกใจเธอนึกว่าเขาจะเอาไปทิ้งเอง แต่เขากลับเอากินต่อโดยไม่รังเกียจได้ยังไง
“อื้ม หวานชื่นใจ”
ไทเกอร์จ้องไปยังใบหน้าหวานมุมปากหยักยกยิ้มอย่าเจ้าเลห์ เขาอยากจะถามเธอจริง ๆ ว่ามีแฟนหรือยังแต่เอาไว้ก่อนแล้วกันขนาดชื่อยังไม่บอกกูเลยแล้วมีแฟนหรือไม่มีจะบอกกูมั้ยหละ เอาไว้ค่อยหาโอกาสถามทีหลังแล้วกัน

“ ทำไมหน้าแดงจัง ” ดารินเอ่ยถามขึ้นเมื่อเอวาเดินกลับมาถึงโต๊ะ
“ ร...ร้อนหนะ ” หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างน่าแปลก
ไทเกอร์เดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กลับมาที่กลุ่มเพื่อนที่นั่งพักกันอยู่ ‘น่ารักจังวะ ยิ่งเห็นยิ่งน่ารัก’
“ไหนบอกไม่รีบ ที่กูเห็นมึงรุกเค้าแรงเลยนะเพื่อน” แดนที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่เอ่ยแซวเพื่อนตัวดี แบบนี้บอกไม่รีบไม่น่าใช่สงสัยกลัวหมาคาบไปแดกก่อน
“ทรงนี้กูว่ารีบ” คีย์เสริม
“ทำไมไม่จีบน้องเค้าดีๆหละ แบบนี้เดี๋ยวน้องเค้าก็กลัวหรอก” ของขวัญเอ่ยถามเพื่อนชายด้วยรอยยิ้มสดใส
“จีบไม่เป็น”
ไทเกอร์ยิ้มอย่างอายๆมือลูบท้ายทอยตอบเพื่อนสาว ใช่เขาจีบไม่เป็นจริง ๆ เพราะปกติไม่เคยถูกใจใครเป็นพิเศษแบบนี้และมีแต่ผู้หญิงเข้าหาเขาเองตลอดไม่เคยต้องจีบให้เสียเวลาด้วยซ้ำ
“โถ่...ไอ้เสือ มึงไม่ปรึกษาพวกกูวะ มีเพื่อนไว้ทำเหี้ยอะไร” เซนพูดเสนอหนทางให้เพื่อน
“พวกมึงมีแฟนกันสักตัวมั้ย”
จบประโยคทั้งกลุ่มเงียบไปหันมองหน้ากันเลิกลั่ก และถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ใช่เลยพวกเขายังไม่มีแฟนกันสักคนแบบนี้จะให้เขาจีบสาวเป็นได้ยังไง หาที่ปรึกษาก็ไม่รู้จะปรึกษาใคร