Summer ฤดูที่หัวใจตกหลุมรัก

เขานั่งลงข้างกันแม้ม้านั่งตัวนี้จะยาวพอสมควรแต่เมื่อคนตัวใหญ่อย่างเขานั่งลงมันกลับดูเล็กลงไปเสียอย่างนั้น ต้นแขนและขาแกร่งสะกิดถูกหัวไหล่มนและขาเนียนเรียกเลือดฝาดสีแดงจากแก้มสาว
"ดูเสร็จรึยังคะ"
"อืม เดินรอบแล้วค่ะ เลยมานั่งพักตรงนี้"
หันมองเขาเล็กน้อยแล้วจึงเอ่ยถาม
"เฮียเหนือไม่กลับไปออฟฟิศแล้วเหรอคะ"
"ไม่แล้วค่ะ ซัมเมอร์จะไปไหนต่อคะ"
"อืม คงไปทานข้าวแล้วกลับห้องเลยค่ะ"
ตอบไปแล้วก็อดถามเขาต่อไม่ได้
"เฮียเหนือทานข้าวมารึยังคะ"
เขาดูเหมือนเพิ่งเสร็จงานและตอนนี้เกือบจะบ่ายสองแล้ว อย่างที่ทราบกันดีว่าเขามักลืมทานข้าวเที่ยงเสมอ หญิงสาวจึงอดห่วงไม่ได้
"ยังเลยค่ะ พูดไปก็เริ่มจะหิวแล้ว ไปทานเป็นเพื่อนเฮียหน่อยได้ไหมคะ"
เมื่อหันหน้ากลับไปมองก็เห็นว่าเขามองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตารอคอย สวันนาจึงส่งยิ้มหวานกลับไปให้
"เฮียเหนืออยากทานอะไรคะ"
ยิ้มนั้นหวานจนเขาเกือบตาพร่า ไม่เสียแรงที่ตามมาถึงนี่ เขาเกือบหาเธอไม่เจอแล้วหากไม่เห็นโพสต์ล่าสุดของเธอเสียก่อน และโชคดีจริง ๆ ที่เธอยังนั่งอยู่ตรงนี้ มือหนาเอื้อมจับมือเล็กดึงให้เธอลุกขึ้นไปด้วยกันพร้อมกับเอากระเป๋าสะพายใบเล็กมาถือให้
"ตัวประกันไงคะ เกิดซัมเมอร์เปลี่ยนใจหนีไปวาดรูปที่ไหน เฮียจะกินข้าวกับใคร"
สวันนาจนด้วยคำพูด เขาช่างคิดได้ว่าเธอจะหนี