พี่หญิง สามีรองผู้นี้รักท่านยิ่งนัก

"อายุยี่สิบปีแล้วยังมิแต่งงาน! เจ้าคิดจะอยู่ค้างจวนแม่ทัพไปจนแก่หรืออย่างไร!"

เสียงแผดก้องของ หลินเจิ้น แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น สะท้อนดังลั่นห้องโถงกว้าง ทำเอาเหล่าข้ารับใช้ต่างก้มหน้าชิดอก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ทว่า สตรีผู้อยู่ในชุดเกราะเบาเรือนร่างอรชรทว่าผึ่งผาย กลับทำเพียงยกชาขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสบายอารมณ์ หลินซีเหว่ย เลิกคิ้วมองบิดาอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"ท่านพ่อ ข้าเพิ่งรบชนะกลับมาได้ไม่กี่เดือน เหตุใดต้องรีบเร่งส่งข้าเข้าหอถึงเพียงนั้น"

"รีบเร่งหรือ? สตรีอื่นอายุสิบเจ็ดก็แต่งออกไปหมดแล้ว! แต่นี่เจ้ายี่สิบแล้ว ซ้ำยังคลุกอยู่แต่ในกองทัพจนไม่มีชายใดกล้ามาสู่ขอ!" แม่ทัพใหญ่โบกมือเป็นสัญญาณ ให้แม่สื่อสะใภ้ใหญ่ยกม้วนกระดาษยาวเหยียดเข้ามา "วันนี้ข้าให้แม่สื่อรวบรวมรายชื่อคุณชายตระกูลดีทั่วเมืองหลวงมาให้เจ้าเลือก หากเจ้าไม่เลือก ข้าจะเป็นคนจิ้มเลือกให้เจ้าเอง!"

ซีเหว่ยคลี่ยิ้มกวาดสายตามองรายชื่อเหล่านั้น... คุณชายตระกูลเสนาบดีร่างแอ่งโค้ง, คุณชายตระกูลหมอหลวงผู้แสนอ่อนแอ, คุณชายตระกูลแม่ทัพหน้าตาเหมือนตอไม้...

"ไร้รสชาตินัก..." ซีเหว่ยถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะ "หากข้าจะต้องมีสามี บุรุษผู้นั้นต้องหล่อเหลาบาดตา รูปร่างดี และทำให้ข้าพึงใจได้ ไม่ใช่คนเจี๋ยมเจี้ยมพวกนี้!"

พูดจบ นางก็สะบัดชายเสื้อเดินออกจากจวนไปทันที ทิ้งให้บิดาแทบกระอักเลือดอยู่เบื้องหลัง

ยามค่ำคืน เมืองหลวงประดับประดาด้วยโคมไฟสว่างไสว หอสังคีตบุปผา สถานที่ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหอชายงามอันดับหนึ่ง คึกคักเป็นพิเศษ

หลินซีเหว่ยนั่งจิบสุราอยู่ในห้องพิเศษชั้นบนสุด มองดูชายงามสิบคนที่สาวใช้ไปเลือกสรรมาให้ แต่ละคนแม้จะแต่งกายงดงาม แต่กิริยาออดอ้อนอ่อนแอจนนางรู้สึกเอียน

"ออกไปให้หมด" นางโบกมืออย่างรำคาญใจ

"คุณหนูเจ้าคะ... ชายงามชั้นยอดของหอนี้ยังมีอีกนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าไปเลือกมาให้ใหม่!" สาวใช้คนสนิทยิ้มแห้งๆ ก่อนจะรีบวิ่งลงไปข้างล่าง

ภายในห้องพิเศษจึงเหลือเพียงซีเหว่ยนั่งดื่มสุราอยู่คนเดียว ความเงียบสงบเข้าปกคลุมได้ไม่นาน จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!

ปัง!

ร่างสูงโปร่งของบุรุษคนหนึ่งถลาเข้ามาด้านใน ก่อนที่เขาจะรีบหมุนตัวปิดประตูและลงกลอนอย่างรวดเร็ว!

ซีเหว่ยขมวดคิ้ว มือจับด้ามกระบี่ข้างกายเตรียมพร้อมรับมือภัยคุกคาม ทว่าเมื่อร่างนั้นหันกลับมา... ลมหายใจของนางก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ

ใต้แสงโคมสลัว บุรุษผู้นั้นมีเรือนร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเรียวได้รูป คิ้วเข้มดั่งคันศร ดวงตาคมกริบฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์ยาและไฟเสน่หา ริมฝีปากแดงระเรื่อบวมเจ่อเล็กน้อย เสื้อคลุมตัวยาวหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกขาวเนียนและมัดกล้ามสมส่วน

‘หล่อเหลา... หล่อเหลาจนยากจะหาใดเปรียบ!’

"ท่าน..." น้ำเสียงนุ่มทุ้มทว่าแหบพร่าหลุดออกมาจากปากของเขา ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

ซีเหว่ยจ้องมองเขา นึกในใจว่าหอสังคีตบุปผาแห่งนี้ซ่อนหนุ่มหล่อไว้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

"เจ้าเป็นชายงามของที่นี่หรือ?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตากลับจ้องมองเรือนร่างของเขาอย่างไม่ปิดบัง

บุรุษหนุ่มไม่ได้ตอบ เขาไม่อาจอดทนต่อยาปลุกกำหนัด ที่ถูกแอบใส่ในชาได้อีกต่อไป ไฟเสน่หาแผดเผาจนสติแทบขาดสะบั้น เมื่อเห็นสตรีตรงหน้ามีดวงตาสุกใสไร้ความกลัว ความต้องการตามสัญชาตญาณก็พุ่งสูงขึ้น

เขาย่างเท้าเข้ามาประชิดตัวนางในเสี้ยววินาที รวบเอวบางของแม่ทัพหญิงเข้ามาแนบชิด ซีเหว่ยไม่ได้ขัดขืน นางอยากรู้ว่าชายงามผู้นี้จะทำอะไรต่อ

และทันใดนั้น... ริมฝีปากร้อนระอุของเขาก็กดจุมพิตลงมาอย่างหนักหน่วง!

มันเป็นจุมพิตที่ดูดดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความกระหาย ซีเหว่ยเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจในตอนแรก แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงรสสัมผัสอันชาญฉลาดและลีลาอันชั้นเชิง ชายหนุ่มตรงหน้ากลับทำให้นางรู้สึกวาบหวามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

‘รูปงาม... รูปร่างดี... แถมลีลายังเลิศรสถึงเพียงนี้!’

แม่ทัพหญิงผู้ไม่เคยแพ้ใครในสนามรบ บัดนี้กลับยินยอมโอบรอบคอของเขา ตอบรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นแต่โดยดี ปล่อยให้คืนอันยาวนานเคลื่อนผ่านไปใต้ผ้าม่านมงคล...

ยามอรุณรุ่ง แสงแดดรำไรลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

หลินซีเหว่ยลุกขึ้นแต่งกายอย่างรวดเร็ว นางมองเรือนร่างเปลือยท่อนบนของชายหนุ่มที่ยังนอนหลับใหลอยู่บนเตียง ร่องรอยสีกุหลาบที่ลำคอและแผ่นอกของเขาเป็นหลักฐานของศึกหนักเมื่อคืน นางยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

แม้นี่จะเป็นครั้งแรกของนาง และมีหยดเลือดพรหมจรรย์เปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าผืนขาว แต่นางเป็นถึงลูกแม่ทัพใหญ่ จะมาทำตัวพิรี้พิไรไม่ได้!

ซีเหว่ยหยิบถุงเงินออกมา วางตั๋วเงินที่มีตราประทับจวนแม่ทัพหลิน 100 ตำลึง ไว้บนที่นอนข้างตัวเขา

"ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ทำให้ข้าสำราญใจ..." นางพึมพำเบาๆ ก่อนจะกระโดดออกทางหน้าต่าง หายวับไปในความมืดก่อนที่สาวใช้จะมาพบ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

ดวงตาคมกริบของเฉินอวี๋ค่อยๆ ลืมขึ้น ความร้อนรุ่มจากยาปลุกกำหนัดเมื่อคืนหายไปหมดแล้ว ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกสดชื่น... และความทรงจำอันเด่นชัดถึงสัมผัสเนียนนุ่มของสตรีที่อยู่ใต้ร่างเขาตลอดทั้งคืน

เขารีบหันมองข้างกาย แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

บนที่นอนมีเพียงรอยเลือดสีแดงสด และ... ถุงเงินหนักอึ้งถุงหนึ่ง วางคู่กับตั๋วเงินรวมกันได้ 100 ตำลึง

เฉินอวี๋คิ้วกระตุก มุมปากกระตุกตาม

‘เงิน 100 ตำลึง? นางเห็นเขาเป็นชายงามขายเรือนร่างอย่างนั้นหรือ?!’

เขาเป็นเพียงนักสังคีต ที่มารับจ้างเล่นพิณให้หอแห่งนี้เท่านั้น! เมื่อคืนเขาถูกคุณหนูผู้หนึ่งวางยา จึงแอบหนีมาซ่อนตัว ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกับสตรีผู้นี้... สตรีที่อ้างชื่อตนเองออกมาในยามสุขสม จนทำให้เขารู้ว่านางคือ หลินซีเหว่ย บุตรีคนเดียวของแม่ทัพใหญ่หลินเจิ้น!

เฉินอวี๋หยิบเงิน 100 ตำลึงขึ้นมาถือไว้ สายตามองรอยเลือดบนผ้าปูที่นอนด้วยความรู้สึกหนักแน่น ความปรารถนาและความภักดีสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจอย่างประหลาด

"เอาเงินมาฟาดหัวข้าแล้วคิดจะเผ่นหนีหรือ... พี่หญิง"

เขายิ้มออกมาน้อยๆ เป็นยิ้มที่ทั้งเอ็นดูและเจ้าเล่ห์

"กินข้าไปทั้งตัวแล้ว... ชาตินี้ข้าจะขอภักดีและเป็นบุรุษของท่านคนเดียวเท่านั้น พี่หญิงหลินซีเหว่ย!"