รวีวรรณ

"คิดว่ากำลังเล่นขายของเหมือนตอนเด็กอยู่ล่ะสิ การจะมีหน้าร้านขายของมันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดหรอกนะ"

วรรณ วาฤทธิ์ เด็กที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ผู้มีความฝันอยากเปิดร้านเช่าหนังสือ ทำให้ต้องตระเวนหาห้องเช่า ระหว่างนั้นบังเอิญเจอ รวี ไกลแสน ซึ่งไม่ยอมบอกว่าตัวเองเป็นลูกชายเจ้าของตึกเช่าที่เธอสนใจ

------------------------------------------------------------------

"ลูกคุณหนูอย่างเธอคงไม่เหมาะมาอยู่ที่นี่หรอกมั้ง"

"ฉันไม่ได้มาอยู่ค่ะ"

เขาเอ่ยปากชมตัวเองในใจ ..นั่นไงว่าแล้วเชียวคิดไว้ไม่มีผิด

"ฉันตั้งใจหาห้องเช่าเล็ก ๆ สักห้องไว้เปิดเป็นร้านเช่าหนังสือ"

"ร้านเช่าหนังสือ?" เครื่องหมายสงสัยตัวโตแปะบนใบหน้าคมเข้ม

"จากที่ดูตรงนี้ทำเลค่อนข้างดี อยู่ย่านชุมชนคนน่าจะอยู่กันเยอะทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็ก ใกล้ตลาด เดินทางสะดวก แถมตรงนี้ยังไม่เห็นมีร้านหนังสือมาเปิดสักร้าน ถ้าฉันคิดเปิดร้านเช่าหนังสือก็คิดว่าที่นี่แหละ"

"คิดว่ากำลังเล่นขายของเหมือนตอนเด็กอยู่ล่ะสิ การจะมีหน้าร้านขายของมันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดหรอกนะ"

"ฉันรู้ค่ะ ถึงอยากลองดูสักตั้งไงคะ"

วรรณรู้สึกถูกชะตากับตึกแถวที่รวีพามา และไม่ว่ายังไงก็ต้องได้คุยกับเจ้าของเพื่อสอบถามรายละเอียด ถึงวันนี้ไม่เจอเจ้าของ เธอก็จะหาทางกลับมาที่นี่ใหม่ แต่ในระหว่างนี้ก็จะหาตึกแถวที่อื่นสำรองไปด้วย เผื่อสู้ราคาค่าเช่าไม่ไหวหรือไม่พอกลับมาอีกทีเจ้าของอาจยกให้คนอื่นเช่าห้องไปแล้วก็ได้

เธอก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมมือผ่านมาเกือบยี่สิบนาทีแล้วคาดว่าลุงถนอมคงนำรถไปซ่อมที่ร้านเสร็จพอดี

"ถ้านายเจอกับเจ้าของตึกเมื่อไร ฝากบอกเขาด้วยนะคะว่าฉันสนใจ"

วรรณหมุนตัวเดินออกจากตรงนั้นเพื่อเดินกลับไปหาลุงถนอมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนี้

รวีอยากนึกตีปากตัวเองหลายครั้งจะได้จำ มัวแต่อยากแกล้ง อยากรู้เหตุผล สุดท้ายเธอเดินลิ่วกลับไปแล้ว แต่ไม่เป็นไรก่อนกลับเธอบอกให้เขาไปบอกพ่อแสดงว่าเดี๋ยวเธอก็ต้องวนกลับมาที่นี่อีก

------------------------------------------------------------------


#รวีวรรณ #นายรวีกับยัยคุณหนูวรรณ

------------------------------------------------------------------
ตอนหลัก (บทนำ+บทส่งท้าย) จำนวน 24 ตอน
ตอนพิเศษ จำนวน 1 ตอน
Question and Answer 7 คำถาม 7 คำตอบ #นายรวีกับยัยคุณหนูวรรณ