แด่เธอผู้เป็นโลกทั้งใบในวันสุดท้ายของฉัน

แสงอาทิตย์ยามเย็นในกรุงเทพฯ มักจะเป็นสีส้มอมหม่นเหมือนสีของชาเย็นที่ทิ้งไว้นานจนละลาย ‘ของขวัญ’ นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเดิมในสวนสาธารณะที่อยู่ห่างจากคอนโดของเธอไปเพียงสองบล็อก เสียงรถยนต์บนท้องถนนดังระงมเป็นฉากหลังแต่นั่นไม่ได้ทำให้อาการหูอื้อจากความเหนื่อยล้าของเธอลดน้อยลงเลยคล้ายกับแก้วน้ำที่ถูกเติมจนปริ่มน้ำและเพียงแค่หยดเดียวที่หยดเพิ่มลงมา...เธอคงจะแตกสลาย

"แง้ว..."
เอาหล่ะผมเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดแล้วกัน ก่อนจะตัดสินใจทิ้งตัวนอนหงายพาดพุงนุ่มๆ ที่ส่วนใหญ่เป็นชั้นไขมันสะสมของผมลงบนหลังเท้าของเธอ ความร้อนจากร่างกายของผมส่งผ่านถุงเท้าบางๆ ไปถึงผิวของเธอ ผมรู้สึกได้ว่าไหล่ที่เคยเกร็งเครียดของเธอค่อยๆ ผ่อนคลายลงแล้ว


‘...ความเศร้าของเธอขจัดยากกว่าหมัดบนตัวฉันเสียอีก'

**เนื้อเรื่องดำเนินเรื่องโดยน้องแมวเป็นหลักนะคะ**