พันทิวา

เขาว่ามีรักในวัยเรียน ก็เหมือนจุดเทียนกลางสายฝน
แต่เธอไม่สน เธอจะกางร่มแล้วออกไปจุดเทียน!
เธอพันทิวา เอกมนตรี ผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบาง ที่ชีวิตสุดแสนจะรันทด อย่างกับดาวพระศุกร์เวอร์ชั้น 2026
ได้รับอุปการะจาก กลวัชร อรรถเศรษฐากุล ชายหนุ่มที่หล่อ และ รวย
ตามพล็อตนิยายเปะๆ คือเธอตกหลุมรักผู้มีพระคุณแบบหัวปักหัวปำ ตั้งแต่อายุ 18
ถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวัน หินยังกร่อน
ทว่าหินที่ชื่อกลวัชร นั้นหาตัวยากเหลือเกิน น้ำจะได้หยดลงหินกี่โมง!!
พอจะตัดใจ ผีก็ดันผลักให้ไปเป็นพี่เลี้ยงของลูกชายเขาอีก
เอาวะ! ลองดูสักตั้งไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องเอาด้วยกล แต่ถ้าดิ้นรนจนสุดทางแล้วยังไม่ได้
ก็…
ปล้ำ ปล้ำ! อย่างเดียวโลด

+++++++++

พันทิวาชะงัก เธอรีบกลืนไข่เจียวลงคอแล้วพยายามตีหน้าซื่อถามกลับไป "รางวัลอะไรคะ ก็แค่ไข่เจียวเอง อีกอย่างฉันก็เป็นคนปรุง หอมใหญ่ฉันก็เป็นคนหั่น"
"ถ้าอย่างนั้น…" เขาพูดเสียงนุ่มพลางจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตากลมโตของเธอ ก่อนจะขยับก้าวเข้าไปหาจนระยะห่างที่มีน้อยนิดหายไป "ผมต้องเป็นคน…ให้รางวัลคุณแทนน่ะสิ"
พันทิวาผงะถอยจนแผ่นหลังติดกับเคาน์เตอร์ครัวอีกครั้ง ความเย็นของหินอ่อนสัมผัสผ่านเสื้อผ้าไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่ร้อนรุ่มของเธอสงบลงได้เลย
"ระ…รางวัลอะไรคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันเต็มใจทำ"
"แต่ผมไม่อยากให้คุณเหนื่อยฟรี"
มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นเท้ากับขอบเคาน์เตอร์ กักขังเธอไว้ในวงแขนกว้าง แล้วโน้มตัวลงมาจนระยะห่างเหลือเพียงอากาศกั้น กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ผสมกับกลิ่นกายบุรุษทำเอาคนถูกล้อมไว้หัวใจเต้นผิดจังหวะ
"คุณจะ…จะทำอะไรคะ"
"ให้รางวัลคุณไง"