ขายอึ๋มให้ท่านยม

พระเอกเป็นยมราชที่ครองโสดมานับพันปี และชอบดื่มนมมาก ๆ จนบังเอิญไปเจอนายเอกที่ลานประมูลเพราะเป็นผีเร่ร่อนแล้วถูกจับมาขาย พระเอกสงสารเพราะนายเอกอยู่ที่นั่นหลายเดือนแล้วเพราะไม่มีใครอยากได้ พระเอกเลยซื้อมา1หีบเหรียญทอง ซึ่งเป็นจำนวนเยอะมาก ๆ และนายเอกไม่อยากอยู่เฉย ๆ ในตำหนัก จึงหาเรื่องมาชดใช้หนี้ ตอนแรกจะใช้สเน่ห์ปลายจวักทำอาหารเพื่อชดใช้ แต่กลับถูกผีตนอื่นกลั่นแกล้งรังแกจนอยู่ไม่เป็นสุข

นายเอกมารู้ว่าพระเอกชอบดื่มนม และสัตว์หิมพานต์นั้นขลาดแคลน นายเอกที่สิ้นหวังและเคยชิมน้ำนมตัวเองว่ารสชาติใช้ได้ จึงคั้นใส่แก้วนำไปให้พระเอกดื่ม

พระเอกดันติดใจ!!

───── ─────

"เถียงคำไม่ตกฟาก คมจดบันทึกลงไปหนี้ของนายข้าวตูบวกเพิ่มหนึ่งเหรียญทอง และเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ลูกหนี้แอบอู้หลับในเวลางานอีกข้าจะเปลี่ยนหน้าที่ให้ใหม่"

"เปลี่ยนหน้าที่เหรอครับ"

"ตอนยังมีชีวิตเจ้าทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง ถนัดอะไรเป็นพิเศษ" เมื่อพูดถึงเรื่องความถนัดข้าวตูก็ยืดอกขึ้นทันที ความมั่นใจที่หดหายไปนานกลับคืนมาเล็กน้อย ระดับข้าวตูเคยเปิดร้านอาหารเลยนะ! ถึงแม้ว่าจะเป็นร้านเล็ก ๆ แต่ลูกค้าก็แน่นขนัดทุกวันเลยล่ะ

"ผมทำอาหารเก่งมากนะครับ ไม่ได้โม้นะ แต่ตอนอยู่โลกมนุษย์ใครได้ชิมฝีมือผมก็ต้องยกนิ้วให้ทั้งนั้น"

ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มยุ้ย ๆ ลงจนมาถึงหน้าท้องนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายก่อนที่มุมปากจะกระตุกยิ้มเยาะ

"หึ ดูจากพุงแล้วก็คงจะจริง"

"ทะ ท่านด่าผมอ้วนอีกแล้วนะครับ!" ข้าวตูแหวเข้าให้

"คม พามันไปที่ตำหนักเครื่องคาวหวาน" ราชันย์เมินเสียงแง้ว ๆ ของลูกหนี้หันไปสั่งงานเลขาหน้าตาเฉย "ให้เขาทำอาหารมื้อกลางวันมาให้ข้า ถ้าทำออกมาแล้วรสชาติห่วยแตกทนกินไม่ได้ล่ะก็ข้าจะบวกหนี้เพิ่มอีกสิบเหรียญทอง"

ข้าวตูขมวดคิ้วมุ่น ยังไม่ทันจะได้เถียงอะไรก็ถูกคมลากเขาออกมาจากห้องทำงานเสียก่อน

‘ให้ตายสิ ท่านยมนี่เป็นคนที่เดาอารมณ์ไม่ถูกเลยนะ จะดีหรือจะร้ายกันแน่เนี่ย ฮึ่ย แถมให้นอนซบทั้งไหล่ทั้งตัก เขาคิดอะไรอยู่กันแน่นะ’