ทะลุมิติมาเป็นอนุของตัวร้าย ข้าจึงต้องแกล้งพลีกายเพื่อเอาตัวรอด

"หากเจ้าหลั่งน้ำตาออกมาให้ข้าเห็นแม้แต่หยดเดียว..ดาบของข้าจะบั่นคอเจ้าให้กระเด็นหลุดจากบ่าทันที"

ปลายนิ้วที่ชุ่มโชกไปด้วยคาวเลือดของเขาบีบปลายคางนางแน่น พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของมัจจุราชยิ้มที่สตรีใดพบเห็นเป็นต้องขวัญผวาจนสิ้นสติ

หลินเยว่ (ด่าทอในใจ) ไอ้คนบ้า! ไอ้คนโรคจิต! เอะอะก็จะตัดคอ! ข้าเพิ่งหลุดพ้นจากความตายมาได้ ข้าไม่มีทางยอมมาตายโง่ๆเป็นศพไร้ญาติในจวนบ้าๆนี่หรอกนะ!

หลินเยว่ (การกระทำ) ฉีกยิ้มหวานหยดย้อยประดุจบุปผาแรกแย้ม ถูไถเรือนแก้มกับฝ่ามือเปื้อนเลือดของเขาอย่างรักใคร่หลงใหล

"ท่านพี่ช่างดุดันเร้าใจข้ายิ่งนักเจ้าค่ะ..คืนวสันต์มีค่าดั่งทองคำ เรามาดื่มสุรามงคลแล้วไปที่เตียงกันเถอะ อาเยว่ทนรอให้ท่านพี่รังแกไม่ไหวแล้ว.."

เดิมทีนางเป็นเพียงอนุภรรยาที่ต้องตายตั้งแต่หน้าแรกของนิยาย แต่เมื่อชีวิตต้องแขวนอยู่บนเส้นด้าย สกิลเดียวที่จะทำให้นางรอดชีวิตไปเสวยสุขกับกองเงินกองทองในจวนเว่ยกั๋วกงได้ คือการงัดมารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนมาสวมบทสตรีผู้คลั่งรักสามีโรคจิต

เขาชักดาบขู่ฆ่า..นางปลดเสื้อผ้ายั่วยวน!

เขาหงุดหงิดอยากสับข้ารับใช้เป็นชิ้นๆ นางรีบออดอ้อนลากเขาเข้าห้องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

แผนการของนางคืออดทนปรนนิบัติและหน้าด้าน เอาอกเอาใจเขาไปก่อน รอจนกว่าแม่นางเอกตัวจริงของเรื่องจะปรากฏตัว แล้วนางค่อยหอบเงินทองหนีไปใช้ชีวิตที่สงบสุข ทว่า..เรื่องราวกลับไม่เป็นไปตามบท

ยิ่งนางเสแสร้งหลงรักและตามใจเขามากเท่าไหร่ นายตัวร้ายก็ยิ่งเสพติดสัมผัสของนาง และขยันสรรหาวิธีลงโทษนางอย่างวิปริตพลิกแพลงมากขึ้นเท่านั้น

"ใต้โต๊ะทำงานงั้นหรือเจ้าคะ ตะ..แต่ว่าแม่ทัพหลี่กำลังจะเปิดประตูเข้ามาแล้วนะเจ้าคะท่านพี่!"

"เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าอยากปรนนิบัติข้า เช่นนั้นก็คลานมุดลงไปใต้โต๊ะ แล้วทำให้ข้าพอใจสิ..อาเยว่"

สวรรค์! สตรีที่ต้องคอยเอาอกเอาใจสามีวิปริตแบบไม่เลือกที่เลือกเวลาอย่างนาง จะเอาชีวิตและบั้นเอวรอดจากเงื้อมมือเขาไปได้อีกกี่น้ำเนี่ย!