ไม่รักก็ปล่อยมือ

"พีมจะออกไปไหนเหรอคะ วาดกำลังเบื่อๆ อยู่พอดีเลย ขอวาดออกไปด้วยคนได้ไหมคะ?"

คำถามที่แสนธรรมดานั้น กลับทำลายอารมณ์สุนทรีย์ของคนที่กำลังเตรียมตัวออกไปเจรจาธุรกิจกับอดีตคนรัก พีมพิมลชะงักมือที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ต ใบหน้าหล่อสวยตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น แววตาที่เคยพราวระยับเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นขุ่นขวาง

"จะไปด้วยทำไมให้วุ่นวาย ห่างๆ กันบ้างเถอะวาด ปล่อยให้พีมได้มีโลกส่วนตัวบ้างได้ไหม ไม่ใช่จะต้องมาทำตัวติดกันตลอดเวลา"

"เลิกทำหน้าอมทุกข์เรียกร้องความสนใจสักทีได้ไหมวาด"

วาดก็แค่อยากใช้เวลากับพีมบ้าง เราเป็นสามีภรรยากันนะคะ”

"ก็เพราะเป็นสามีภรรยากันไง พีมถึงได้รู้ว่าชีวิตคู่ของเรามันน่าเบื่อแค่ไหน วาดเอาแต่ทำตัวติดหนึบเป็นปลิง คอยจ้องแต่จะตีกรอบจนพีมกระดิกตัวไปไหนไม่ได้ ถามจริงๆ เถอะ วาดไม่รู้สึกตัวบ้างเหรอ ว่าตัวเองกำลังทำตัวเป็นภาระความรู้สึกของพีมอยู่"

"พีม..." เสียงหวานครางเครือ แตกพร่าจนแทบไม่เป็นคำ

"หัดอยู่คนเดียวให้เป็นบ้างนะ อย่าให้พีมต้องรู้สึกรำคาญไปมากกว่านี้เลย แค่นี้ก็เสียสุขภาพจิตจะแย่อยู่แล้ว"

ถ้อยคำตัดรอนที่หลุดออกจากปากคนเป็นสามีกรีดลึกลงกลางใจคนฟัง วาดนภาหน้าเจื่อนสนิท ความหวังริบหรี่ที่จะได้ออกไปใช้เวลาร่วมกันพังทลายลงตรงหน้า ก่อนจะฝืนคลี่ยิ้มแห้งแล้งส่งไปให้คนที่กำลังชักสีหน้าใส่

"ค่ะ วาดไม่ไปก็ได้ พีมขับรถดีๆ นะคะ"

"อืม"

พีมพิมลกระแทกเสียงรับคำห้วนจัดโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองใบหน้าเศร้าหมองของภรรยา เขาคว้ากุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ ก่อนจะเดินก้าวฉับๆ สวนร่างบางออกไปจากห้อง