รอยสัตยา

รอยสัตยา…รอยรัก…รอยเสน่หาอาลัย!!!
โยงใยข้ามกาล…ข้ามภพ จวบกาลบรรจบ แนบเนา…จารจรดรอยรัก พันผูกด้วยคำมั่นสัญญา!!!...

เนื้อหาบางส่วนในเรื่อง...

ดวงตาชรา วูบไหว สั่นพร่า เหมือนเงากระเพื่อมไหวในน้ำ มองหน้าบุตรชาย จดจ่อแน่วนิ่ง ราวมีอะไรบางอย่างสะกิดความรู้สึก ก่อนจะละสายตา ไปมองดวงหน้างามละมุนของชายหนุ่มอีกคน มิผิดแน่ๆ ชายหนุ่มสองคนมีชะตากรรมผูกพันกัน
ท่านมองเห็นไฟลุกท่วมทั่วแผ่นดินกรุงศรีอยุธยา วัดวาเวียงวังพินาศย่อยยับลง ด้วยน้ำมืออำมหิตของพม่าข้าศึก ดะประชันหน้ากับทหารกรุงศรี เลือดสาดชโลมดิน ทุกอย่างมอดม้วยมรณาลง…
ท่านผู้หญิงแส ถึงกับผงะหงาย หน้าซีดเผือด น้ำตาไหลรินอาบแก้ม
“คุณแม่…เป็นกระไรไป ขอรับ”
บุตรชายถาม เสียงสั่นเครือ ร้องเรียกบ่าวไพร่ในเรือนกันโกลาหล คลานเข้าไปประคองร่างมารดา โงนเงนจวนจะล้มฟาดลง
หม่อมเรือนแพ…หน้าถอดสี เหงื่อซึม ผุดลุกเข้าไปประคองร่างท่านผู้หญิงแสอีกคน มือขาวเรียวแบบมือผู้ชายสั่นไหว เมื่อแตะร่างท่านผู้หญิงแล้วร้อนเป็นไฟ จริงสิ…ท่านผู้หญิงธาตุไฟแตก เขานึกอยู่ในใจ พอจะถอยมือกลับ
แรงฉุดรั้งของสตรีชรากลับดึงไว้ พูดเสียงเครือเบาลง เหนื่อยล้าและแผ่วโรย
“หม่อม…อย่าเพิ่งไปไหน ฟังอิฉัน…ฟังอิฉัน”
“กระไรรึ…ขอรับท่านผู้หญิง” หม่อมเรือนแพ ละล่ำละลัก เสียงสั่น “ท่านผู้หญิง…รีบแจ้งมาเถิดหนา ดีฉันร้อน…ร้อนราวถูกไฟนาบ”
แทนคำตอบ มือเหี่ยวย่นคู่หนึ่ง ดึงมือบุตรชายที่ประคองร่างท่าน วางแนบประกบลงบนมือหม่อมเรือนแพ
กระชับด้วยเสียงเข้มข้น เร้นแฝงอำนาจบางอย่าง จนชายหนุ่มทั้งสอง สะดุ้งวาบ มิผิดจากฟังคำสาปร้าย เต็มไปด้วยอาถรรณพ์รุนแรง
“พ่อทัด…แลหม่อม…ชะตากรุงศรีอยุธยาจักถึงกาล พินาศย่อยยับลงแล้ว พ่อทั้งสอง…ยังมีชะตากรรม ต่อเนื่องกัน สืบไปยาวนาน ขอให้พ่อทั้งสองจงตั้ง…สัตยามั่น…ต่อกัน ว่าภพใดชาติใด จักขอเกิดมาร่วมภพร่วมชาติกันใหม่ อย่าลืม…อย่าลืมหนาเจ้า”