King of Monvick#2 ถึงฉันจะร้ายก็ใช่ว่าจะรักใครไม่เป็น

***นิยายเรื่องนี้เคยตีพิมพ์กับสนพ. มาก่อน***



ในรูปแบบอีบุ้คจะมีการนำมารีไรท์ ปรับภาษาและเนื้อหาในบางส่วนให้สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น แต่โดยรวมยังคงพล็อตหลักของเรื่องเอาไว้นะคะ หากใครมีรูปเล่มอยู่แล้วแนะนำให้ทดลองอ่านดูก่อนค่ะ***


---


‘ไอ้บอส’ คือเพื่อนบ้านของฉันเอง หรืออีกสถานะหนึ่งก็คือ ว่าที่สามีในอนาคตของฉัน สงสัยครอบครัวของเราสองคนคงจะบ้าแน่ ๆ ฉันกับมันเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ภาพที่มันวิ่งแก้ผ้ารอบบ้านยังติดตาอยู่เลย ฉันจำได้ว่าเป็นเพื่อนกับมันมาตั้งแต่ฉันยังเป็นเหา แล้วอยู่ ๆ จะให้มาแต่งงานกันเนี่ยนะ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว


ทางออกเดียวของปัญหานี้ก็คือไม่ฉันก็มัน ต้องหาแฟนให้ได้ก่อนเรียนจบ จะว่าง่ายก็ง่าย ฉันก็ใช่ว่าจะหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ ส่วนมันก็ระดับตัวท้อปของมหา’ลัย แต่ทำไมรู้ตัวอีกทีก็ปีสี่กันแล้ว ฉันกับมันต่างคนต่างก็ยังโสด

"กลับกันได้ยัง?" ฉันถามแล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ

"อ้าว ทำไมวันนี้ไม่โวยวาย"

"เหนื่อย เมื่อเช้าเฮียพูดเรื่องที่ฉันจะต้องแต่งงานกับนายอีกแล้ว" ฉันบอกแล้วแย่งแก้วชาไข่มุกจากมือมันมาดูด


"เออ พ่อก็ถามฉันเหมือนกัน" มันบ่นแล้วถอนหายใจใส่

"นายก็รีบ ๆ มีแฟนสิ ถ้านายมีแฟนไปซะ เราก็จะได้ไม่ต้องแต่งงานกัน" ฉันโบ้ยพลางใช้หลอดตักเม็ดไข่มุกเข้าปาก ช่วยไม่ได้ ก็มันซื้อมาแค่แก้วเดียว


"แล้วทำไมเธอไม่มีซะเองล่ะ"


"นายก็รู้ว่าฉันเพิ่งขับรถจะชนไอ้เวรนั่นจนตัวเองเกือบตายไปเมื่อคืนก่อน ไม่ใช่ว่าฉันไม่พยายามสักหน่อย นายอย่าโยนขี้มาทางฉันได้ไหมไอ้บอส"


"เธอก็เลยโยนขี้มาทางฉันแทนงั้นสิ" มันถามเสียงสูง


"ไม่งั้นจะให้ทำไงล่ะ หรือว่านายอยากให้ฉันเป็นแม่ของลูกนาย? นายบอกเองนะว่านายไม่ชอบผู้หญิงตาตี่ ปากเสีย พูดมาก ด่าไฟแลบแบบฉัน" ฉันพูดเหนื่อย ๆ ก่อนจะส่งแก้วชาไข่มุกที่เหลือแต่แก้วคืนมันไปแล้วเดินนำไปที่รถ


"นี่ยัยพับผ่า"


"อะไรอีกล่ะ"


"ฉันว่าเธอจริงจังไปหน่อยนะ"


"นี่นายเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่น ๆ เหรอไอ้บอส"


"ไปกันใหญ่ ฉันหมายความว่าจริง ๆ แล้วฉันรอให้เธอหาแฟนให้ได้ก่อนฉันก็ได้ หรือสุดท้ายแล้วถ้าไม่มีใครเอาเธอจริง ๆ ฉันก็แค่เลือกใครสักคนมาบอกเฮียว่าฉันมีแฟนแล้ว แค่นี้ก็หมดเรื่อง" ไอ้บอสเสนอทางเลือกที่เหมือนจะหลอกด่าฉันอยู่หน่อย ๆ


"นายจะบ้าหรือไง ฉันไม่มีทางให้นายทำแบบนั้นหรอก ถึงไม่จะชอบหน้านายแต่ยังไงเราเป็นเพื่อนกัน ฉันจะยอมให้นายคว้าผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มาทำเมียได้ยังไง" ฉันฟาดแขนมันไปทีหนึ่งด้วยความโกรธที่มันทำอะไรไม่คิดถึงอนาคตตัวเอง เห็นทะเลาะกับมันทุกวันแบบนี้ แต่ลึก ๆ แล้วฉันก็เป็นห่วงมันเหมือนกันนะ มีเพื่อนคนเดียว ไม่ห่วงมันแล้วจะให้ฉันไปห่วงหมาที่ไหน


"งั้นทำไมเธอไม่แต่งงานกับฉันซะเองไปเลยล่ะ"


"นายหุบปากไปเลยไอ้บอส อย่าพูดบ้า ๆ แบบนั้นอีกนะ ขนลุก"


"เธอรังเกียจฉันขนาดนั้นเลยหรือไง ก็แค่แต่งงานกันให้มันจบ ฉันละเหนื่อยจริง ๆ กับแผนตามหาแฟนของเธอเนี่ย หามาตั้งแต่ปีหนึ่งจนจะเรียนจบแล้ว ฉันไม่เห็นเธอหาดี ๆ ได้สักคน เธอไม่เบื่อบ้างเหรอวะ" บอสพูดเสียงดัง แถมยังทำหน้าตาจริงจังจนฉันเถียงไม่ออก


จริงของมันนะ เราแยกย้ายกันหาแฟนมาตั้งแต่ปีหนึ่ง จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าฉันทำสถิติเลิกกับผู้ชายมากี่คน


"เบื่อ แต่ฉันไม่อยากแต่งงานกับนายนี่หว่า" ฉันบอกเซ็ง ๆ ไอ้บอสหันมามองตาขวางก่อนจะผลักหน้าผากฉันแรงจนหน้าหงาย


"แล้วเธอคิดว่าฉันอยากแต่งงานกับเธอมากนักหรือไง"

---