องค์หญิงใหญ่ที่ถูกทิ้งขว้าง

ลี่อิงตั้งใจจะมาหาเศษไม้แห้งไปเป็นฟืนสำหรับก่อไฟในค่ำคืนนี้ เพราะเสบียงและถ่านที่ตำหนักกลางส่งมาให้รายเดือนนั้น ถูกพวกขันทีอมไปจนแทบไม่เหลือ
ขณะที่มือเล็กกำลังคุ้ยเขี่ยกองไม้ผุพังอยู่ริมกำแพงทิศตะวันตก ปลายนิ้วของนางก็สัมผัสเข้ากับวัตถุบางอย่างที่แข็งและเย็นเฉียบ
มันซ่อนตัวอยู่ใต้แผ่นหินที่ทรุดตัวลงมา
จ้าวลี่อิงออกแรงงัดแผ่นหินนั้นขึ้น ปรากฏเป็นกล่องไม้สีดำสนิทที่ถูกฝังไว้ครึ่งหนึ่ง แม้สภาพรอบนอกจะเปรอะเปื้อนดินโคลน แต่ตัวกล่องกลับไม่มีรอยผุพังแม้แต่น้อย
นางค่อยๆ ปัดเศษดินออกและเปิดฝากล่อง สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ภายในไม่ใช่ทองคำหรือของมีค่า แต่เป็นหนังสือกระดาษสาเล่มหนึ่ง ปกสีน้ำเงินเข้มไร้ซึ่งตัวอักษรระบุชื่อเรื่อง
ด้วยความสงสัยลี่อิงหยิบมันขึ้นมาปัดฝุ่น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสหน้าปก ความรู้สึกชาวาบก็แล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่สมอง ราวกับมีกระแสไฟอ่อนๆ ไหลผ่าน
นางสูดลมหายใจลึกก่อนจะเปิดหน้าแรกออกดู
ตัวอักษรหมึกสีดำบนกระดาษไม่ได้ถูกเขียนด้วยลายมือมนุษย์ แต่มันกำลังค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาทีละบรรทัดอย่างน่ามหัสจรรย์
ในแผ่นดินจ้าว ไม่มีสตรีใดงดงามและเพียบพร้อมไปกว่าจ้าวลี่จู องค์หญิงรองผู้เกิดมาพร้อมเมฆมงคล นางคือดวงใจของฮ่องเต้และฮองเฮา เป็นแสงสว่างที่เจิดจ้าที่สุดในใต้หล้า ทว่า... แสงสว่างย่อมมีเงามืด เงามืดนั้นคือจ้าวลี่อิง องค์หญิงใหญ่ผู้เป็นดาวหายนะ พี่สาวผู้ริษยาในวาสนาของน้องสาวตนเอง...
คิ้วเรียวของเด็กหญิงขมวดเข้าหากันทันที
"นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน?"
.
.
"ข้าไม่ได้ช่วยเจ้าเพราะความเมตตา แต่ข้าช่วยเจ้าเพราะเราต่างเป็นขยะที่ถูกวังหลวงแห่งนี้ทอดทิ้งเหมือนกัน... ข้าต้องการเบี้ยที่ใช้งานได้ และเจ้าที่รอดตายก็ต้องการพันธมิตร"
เด็กชายวัยสิบสองปีนิ่งอึ้ง เขาเคยถูกหลอกลวงและหักหลังมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยพบใครที่พูดจาตรงไปตรงมาด้วยท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้มาก่อน
"เจ้าบอกว่าต้องการเบี้ย..." หลี่เหวยแค่นยิ้มหยันให้ตัวเอง "สภาพข้าในตอนนี้แค่จะยืนยังลำบาก จะไปทำประโยชน์อันใดให้เจ้าได้"
"ตอนนี้ทำไม่ได้ แต่วันหน้าเจ้าทำได้" ลี่อิงตอบอย่างมั่นใจ เพราะนางรู้จากบันทึกสวรรค์ว่าเด็กชายตรงหน้าคือทรราชผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต