เกลียดดีนักมาตกหลุมรักซะให้เข็ด

เขา... เกลียดเธอเพราะวีรกรรมในอดีตที่ฝังใจ!
เธอ... เปลี่ยนเป็นคนใหม่จนเขาคาดไม่ถึง!

*** จอมทัพคิดว่าจันทร์เจ้าขารักและหาทางใกล้ชิดกับเขา แต่ทว่าความจริงกลับตาลปัตร! ***

จอมทัพเหลือบสายตาไปมองหญิงสาวแล้ววิเคราะห์ในใจเพราะสาเหตุที่หญิงสาวสตาร์ตรถไม่ติดก็เพราะแค่สายไฟที่ต่อไปยังไดสตาร์ตหลุดเฉยๆ ไม่ใช่ว่าจันทร์เจ้าขาวางแผนที่จะขอติดรถกลับบ้านไปกับเขาหรอกนะชายหนุ่มคิดในใจ
"ไม่ได้เป็นช่าง ดูไม่ออกหรอก"
ในเมื่อเธอวางแผนมาขนาดนี้งั้นเขาก็จะไหลไปตามน้ำก็แล้วกัน
"งั้นไม่เป็นไรค่ะ ไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้เจ้าขาค่อยเรียกช่างมาดูก็ได้"
หญิงสาวพยักหน้ารับเป็นเชิงว่าเข้าใจ และปิดกระโปรงรถลง ซึ่งจอมทัพเห็นแล้วก็ยักไหล่และยืนรอหญิงสาวสักพักเพื่อให้เธอเอ่ยปากขอเขาก่อน
"พี่ทัพจะกลับบ้านตอนนี้เลยใช่ไหมคะ"
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังคงยืนอยู่กับที่ไม่ได้เดินจากไปหญิงสาวก็เอ่ยถาม
"อืม กำลังจะกลับ"
จอมทัพตอบแล้วแสยะยิ้มในใจ แผนตื้นๆ ของจันทร์เจ้าขาทำไมเขาจะดูไม่ออก ต่อไปก็คงจะขอติดรถเขากลับบ้านแน่นอน
"ถ้าอย่างนั้นขับรถกลับดีๆ นะคะ เจ้าขาไม่รบกวนแล้วขอบคุณที่ช่วยมาดูรถช่วยเจ้าขาด้วยนะคะ"
"อืม ได้…อะไรนะ"
จอมทัพออกปากตกลงเพราะคิดว่าหญิงสาวจะพูดในสิ่งที่เขาคิดเอาไว้ แต่เธอกับพูดไปคนละอย่างจนชายหนุ่มคิดว่าตัวเองหูฝาด
"อะไรเหรอคะ"
จันทร์เจ้าขาเงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยความงุนงง
"เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ"
"เจ้าขาบอกพี่ทัพว่าให้พี่ขับรถกลับบ้านดีๆ แล้วขอบคุณที่ช่วยมาดูรถให้เจ้าขาค่ะ"
หญิงสาวทำหน้านึกคำพูดของตัวเองที่กล่าวไปเมื่อสักครู่ก่อนที่จะบอกกับชายหนุ่มอีกรอบ พลางคิดในใจว่าเธอพูดไม่ชัดเจนหรือชายหนุ่มไม่เข้าใจประโยคใดของเธอหรือเปล่า
"แล้วจะกลับบ้านยังไง"
จอมทัพได้ยินว่าหญิงสาวไม่ได้ขอกลับกับเขาจึงอดถามไม่ได้
"เจ้าขาโทรหากิตให้มารับแล้วค่ะ นั่นไงคะมาพอดีเลย"
จันทร์เจ้าขาขี้นิ้วไปที่รถสปอร์ตคันหรูที่ขับเข้ามาทำดี หญิงสาวก็โบกมือให้รถคันนั้นและไม่กี่นาทีต่อมารถคันดังกล่าวก็มาจอดตรงหน้าของเขาและเธอ
"ราชรถมารับเจ้าหญิงแล้วขอรับ อ้อ…สวัสดีครับคุณจอมทัพ ยินดีที่ได้เจอนะครับผมจิรกิตติ์หรือจะเรียกผมว่ากิตติ์ก็ได้นะครับ"
จิรกิตติ์เปิดประตูลงจากรถเพื่อที่จะลงไปเปิดประตูฝั่งคนนั่งให้จันทร์เจ้าขา
"ครับ"
จอมทัพรับคำชายหนุ่มด้วยความนิ่งขรึม มองชายหนุ่มตรงหน้าพลางพิจารณาเงียบๆ หน้าตาก็นับว่าดีดูสะอาดสะอ้านแต่ก็ยังคงด้อยกว่าเขาอยู่ ส่วนสูงแม้จะดูตัวสูงโปร่งแต่ก็ยังสูงไม่เท่าเขา ดูยังไงเขาก็เหนือกว่าเห็นๆ
"ถ้าอย่างนั้นเจ้าขาขอตัวก่อนนะคะ พอดีเจ้าขาจะไปทานข้าวกับกิตต่อด้วย"
จันทร์เจ้าขากล่าวอำลาชายหนุ่มแล้วเดินไปขึ้นรถที่จิรกิตติ์เปิดประตูให้
"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ไว้โอกาสหน้าคงมีโอกาสได้พูดคุยกันมากกว่านี้"
จิรกิตติ์ปิดประตูรถให้จันทร์เจ้าขาและเดินอ้อมรถกลับมาที่ฝั่งของตัวเอง ก่อนที่จะกล่าวอำลาจอมทัพและเปิดประตูเข้าไปในรถและขับรถจากไปทันที
จอมทัพมองตามท้ายรถที่ขับออกไปแล้วกัดฟันแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองโดนเทกลางอากาศจนหลายเป็นว่าทุกอย่างเขาคิดเข้าข้างตัวเองไปคนเดียว ซึ่งเหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นบ่อยมากตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ตอนแรกเขาก็คิดว่าจันทร์เจ้าขาทำไปแค่เรียกร้องความสนใจจากเขา แต่ตอนนี้เขาชักจะรู้สึกว่าเธอคงไม่ได้สนใจเขาจริงๆเสียแล้ว สรุปคือเขาคิดบ้าไปเองอยู่คนเดียวจริงๆ งั้นเหรอ!