สยบคู่หมั้นชั่วแล้วเปิดตัวกับชู้รัก

เสียงลมพัดผ่านกอไผ่ดัง ซ่า... ซ่า... เสียดแทรกเข้ามาในแก้วหูของ อี้ซิน ราวกับเสียงตลกเย้ยหยันในโชคตาดวงชะตา

นางยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องนอนฝั่งตะวันตกของจวนตระกูลหลัว มือเรียวบางที่ถือถุงหอมปักลายคู่เหยี่ยวสองตัวเกร็งแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด

ถุงหอมชิ้นนี้ นางใช้เวลาปักอยู่นานนับเดือนด้วยความประณีต หวังจะนำมามอบให้ หลัวเฟิ่ง คู่หมั้นหนุ่มผู้เป็นชายในดวงใจมาตั้งแต่ครั้งยังเยาว์วัย

เมื่อบิดาบอกว่านางกำลังจะได้แต่งงานเข้าจวนตระกูลหลัว หัวใจของนางพองโตด้วยความสุข... นางเชื่อมาตลอดว่าเขาเองก็คงรู้สึกเช่นเดียวกัน

ทว่า... เสียงที่ลอดออกมาจากรอยแย้มของประตูไม้ กลับแหลกสลายความฝันอันแสนหวานของนางจนไม่เหลือชิ้นดี

"อื้อ... คุณชายหลัว... เบาหน่อยสิเจ้าคะ หากใครมาเห็นเข้าจะทำอย่างไร..." เสียงหวานหยดย้อยของ ไป๋หลาน สตรีผู้ได้ชื่อว่าเป็นสหายสนิทของคู่หมั้นนางดังระส่ำ

"หึ... จะกลัวสิ่งใดเล่าในเมื่อนี่คือห้องนอนของข้า" เสียงหัวเราะในลำคออันคุ้นเคยของหลัวเฟิ่งดังตอบรับ ตามด้วยเสียงหอบหายใจและบทรักอันเร่าร้อนที่ทำให้คนฟังต้องหน้าผากซึมเหงื่อ

"อีกอย่าง... อี้ซินนางหัวอ่อนจะตายไป นางไม่มีทางรู้เรื่องของเราหรอก"

"แต่ว่า... นางเป็นคู่หมั้นของคุณชายนะเจ้าคะ"

"คู่หมั้นแล้วอย่างไร?" น้ำเสียงของหลัวเฟิ่งเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "หากท่านพ่อกับท่านแม่ไม่เห็นว่าตระกูลอี้ร่ำรวยมีเงินทองมหาศาล มีหรือข้าจะยอมหมั้นหมายกับนาง? รอให้แต่งนางเข้าจวนเรียบร้อย หลอกล่อเอาสินเดิมของนางมาใช้จ่ายในจวนเราหมดเมื่อไหร่... ข้าก็ค่อยส่งนางไปนอนเฝ้าเรือนร้าง แล้วยกเจ้าขึ้นเป็นฮูหยินเอกอยู่ดี!"

คำพูดทุกคำ บทรักทุกท่วงท่า ราวกับคมดาบกรีดลงบนหัวใจของอี้ซินจนเหวอะหวะ

นางก้าวถอยหลังอย่างลืมตัว ถุงหอมปักมือหลุดร่วงลงสู่พื้น หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาปานสายเลือด นางสะอื้นไห้ไร้เสียง ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นอย่างสุดกำลัง... หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ณ ป่าไผ่หลังจวนตระกูลหลัว

แสงจันทร์ดวงโตสาดส่องลงกระทบเงาร่างของหญิงสาวที่นอนคู้ตัวร้องไห้อยู่บนพื้นหญ้า อี้ซินร้องไห้จนดวงตาบวมช้ำ ความรัก ความไว้ใจ และความดีงามในจิตใจถูกทำลายสิ้น เหลือเพียงความเจ็บปวดและแสงแห่งความเกลียดชังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในดวงตา

พฤกษาเคลื่อนไหว สายลมพัดผ่าน เสียงก้าวเดินแผ่วเบาหยุดลงตรงหน้าของนาง

"เอ๊ะ!... ข้าก็นึกว่าตัวอะไรมานอนร้องไห้ครางครวญอยู่ในป่าไผ่ยามวิกาล ที่แท้ก็เป็นคุณหนูอี้ อดีตสตรีผู้แสนอ่อนหวานนี่เอง"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและยียวนดังขึ้นเหนือหัว อี้ซินค่อยๆ เงยหน้าที่เลอะไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมอง... ชายหนุ่มรูปงามในอาภรณ์สีเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง คิ้วดกดำกระดกขึ้นข้างหนึ่งพร้อมรอยยิ้มกะล่อนที่แต้มอยู่บนริมฝีปาก

จางเทียนอี้... สหายคนสนิทอีกหนึ่งคนของหลัวเฟิ่ง!

"คุณชายจาง..." อี้ซินเอ่ยเสียงพร่า

เทียนอี้โน้มตัวลงมาหา ดวงตาคมกริบฉายแววหยอกเย้า แต่ลึกลงไปกลับมีความเย็นชาและประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา เขายื่นผ้าเช็ดหน้ามาตรงหน้านาง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทะเล้น

"ร้องไห้จนหน้าตาเลอะเทอะหมดแล้วแม่นาง... ชายชั่วผู้นั้นมันมีดีอะไร ให้เจ้าต้องมานอนตากลมตากน้ำค้างที่นี่กัน?"

อี้ซินมองหน้าชายตรงหน้า นึกถึงความอดสู ความทรมาน และแผนการอันชั่วร้ายของคู่หมั้นและเพื่อนสาว... หัวใจที่เคยอ่อนแอของนางพลันกระตุกวูบ ความเค้นคั่งพุ่งขึ้นมาแทนที่

ในเมื่อพวกเขากล้าทรยศข้า... เหตุใดข้าต้องเป็นฝ่ายถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวด้วย?

อี้ซินปัดผ้าเช็ดหน้าในมือเขาออก นางจ้องมองจางเทียนอี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง สายตาของสตรีที่พร้อมจะเผาทำลายทุกสิ่ง!

"คุณชายจาง..." นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่มั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ไปดื่มเหล้าเป็นเพื่อนข้าที"

จางเทียนอี้ชักมือกลับ รอยยิ้มกะล่อนบนใบหน้ายิ่งเด่นชัดขึ้น เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสนใจอย่างลึกซึ้ง

"หากข้าไป... ราคาอาจจะไม่เบาเลยนะ คุณหนูอี้"

"ข้าจ่ายไหว" นางตอบกลับทันควัน