บอสคะ...อย่าใจร้ายนักเลย

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านกระจกบานโตของเพนท์เฮาส์หรู เสียงประตูห้องนอนใหญ่ปิดดัง ปัง! ล็อกแน่นหนาตัดขาดโลกภายนอกออกจนหมดสิ้น
เทิดวิชไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขากระชากร่างบางของโสนเข้ามาในห้องนอนกว้างขวาง ก่อนจะออกแรงผลักเธอลงไปบนเตียงคิงไซส์นุ่มนิ่มราคาแพงระยับอย่างไม่เบามือ ร่างเล็กไถลฟุบลงกับฟูกหนา ผมยาวสลวยกระจายเต็มหมอนใบใหญ่ ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติหรือยันกายลุกขึ้น ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มก็ทาบทับลงมาครอบครองพื้นที่เหนือร่างเธอทันที!
"บอส... ไม่นะคะ! อื้อ!"
+++++++++++++++
"ไปนั่งที่โซฟา" เสียงทรงอำนาจสั่งเรียบๆ
"ค่ะ... ท่านประธาน" โสนเดินไปนั่งลงอย่างว่าง่าย ตัวเกร็งด้วยความหวาดระแวง
ชายหนุ่มเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลในตู้เอกสาร แล้วถือเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ เขาทรุดตัวลงนั่งบนโต๊ะกลางรับแขก จ้องมองใบหน้าหวานที่บอบช้ำด้วยสายตาอ่านยาก ก่อนจะยื่นมือไปเปิดกล่องหยิบสำลีชุบยาขึ้นมา
"เอียงหน้ามานี่"
"มะ... ไม่เป็นไรค่ะ โสนทำเองได้"
"อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำสอง โสน!"
น้ำเสียงเข้มตวาดขัดขึ้นทันที ทำให้โสนต้องยอมเอียงใบหน้าเข้าไปหาเขาอย่างจำใจ เทิดวิชใช้ปลายมือหนาเชิดคางมนขึ้นเบาๆ แล้วกดสำลีลงบนมุมปากช้ำเบาๆ แม้ท่าทางของเขาจะดูดุดัน แต่น้ำหนักมือที่กดลงมากลับนุ่มนวลอย่างประหลาดจนโสนแปลกใจ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา นัยน์ตาคู่คมสะท้อนความสับสนและปวดร้าวออกมาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกลบหายไปอย่างรวดเร็ว
===============
"อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยโสน..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำเย็นเยียบ "คิดว่าผมจูบเพราะเสน่หาในตัวคุณงั้นเหรอ?"
"…"
"ผมแค่กำลังตอกย้ำให้คุณจำใส่หัวไว้ต่างหาก... ว่าทั้งร่างกายและจิตใจของคุณ มันคือของเล่นชั่วคราวที่ผมจะทำอะไรกับมันก็ได้! ผมจะย่ำยีหรือเหยียบย่ำมันเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจชอบ และคุณ... ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปฏิเสธ!"
"ท่านประธาน..." น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงผ่านแก้มเนียนทันที โสนงงงวยและสับสนจนถึงขีดสุด เขาเกลียดเธอ แต่เขากลับครอบครองเธอด้วยสัมผัสที่ร้อนแรงจนแทบเผาผลาญเธอให้เป็นเถ้าถ่าน