เส้นสายความทรงจำของเรา

*ฉากหน้าคือบอดี้การ์ด ฉากหลังคือชายหนุ่มผู้หิวกระหาย*

*เริ่มจากความแค้น แต่ท้ายที่สุดก็ถูกแทนที่ด้วยความรัก*

*****

ภูมินทร์ทาบฝ่ามือหนาลงบนขอบโต๊ะทำงาน ขนาบข้างกายของอินทนิลเอาไว้ กักขังร่างโปร่งบางให้อยู่ในพันธนาการเรือนกายเปลือยท่อนบนในระยะประชิด ก้มใบหน้าคมคายลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกับปลายจมูก สบตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก
"หลังบอดี้การ์ดตกอับอย่างผม มันน่ามองขนาดนั้นเลยเหรอครับคุณหนู?"
ภูมินทร์เอ่ยเย้าเสียงทุ้มต่ำพร่าชวนใจสั่น สีหน้าเรียบนิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ทำงานทันที
"หรือว่า...คุณหนูกำลังแอบคิดมิดีมิร้ายกับผม?"
"จะ…จะบ้าหรอ! พูดอะไรของเธอ! ฉันเปล่าคิดอะไรทั้งนั้นน่ะ"
อินทนิลละล่ำละลักร้องห้าม ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู มือบางยกขึ้นดันแผงอกเปลือยเปล่าของภูมินทร์ไว้พยายามผลักให้อีกฝ่ายถอยห่าง ทว่าฝ่ามือกลับสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวของผิวเนื้อและแรงเต้นของก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่หนักแน่น นั่นยิ่งทำให้ใจของนายน้อยสั่นสะท้านหนักกว่าเดิม
"จริงหรอครับ?..."
"ก็จริงน่ะสิ ฉันแค่…แค่มองรอยสักเฉยๆ ฉันไม่เคยเห็นใครสักลายใหญ่โตขนาดนี้ต่างหาก! ถอยออกไปเลยนะ!"
ริมฝีปากหยักแสยะยิ้มร้าย ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ใช่เด็กๆที่จะดูไม่ออกว่านายน้อยตรงหน้ากำลังคิดไม่ดี
"หึๆ รอยนี้ผมสักคั้งแต่สมัยยังเป็นไอ้เด็กดื้อน่ะครับ ถ้าคุณหนูชอบ วันหลังผมจะยอมให้นั่งมอง นั่งจับ จนกว่าจะพอใจเลยดีไหมครับ?"
ภูมินทร์แกล้งขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูขาว กระซิบเสียงเบาจนลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวเนียน
"ดูเหมือน…หัวใจคุณหนู จะเต้นแรงมากนะครับ" คำพูดนั้นทำให้อินทนิลชะงักงัน นัยน์ตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของภูมินทร์ในระยะประชิด ความรู้สึกภายในอกของนายน้อยจึงเกิดความขัดแย้งและสับสนอย่างรุนแรง ใจหนึ่งรู้สึกประหม่า หวาดกลัวความใกล้ชิดที่กำลังคุกคามความเงียบสงบในใจ และพยายามเตือนตัวเองว่าผู้ชายตรงหน้าคือบอดี้การ์ด ทว่าอีกใจหนึ่งลึกๆ กลับแอบรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด
"ก็!...ก็ในนี้มันร้อน ฉันก็เลยหายใจไม่ค่อยสะดวกไง!"

*********
ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ โอกาสนี้