ฤดูที่รักเลือน

กลางไร่ส้มที่หนาวจัด แต่ทว่าบนเตียงของพ่อเลี้ยงชลันธรกลับร้อนผะผ่าวจนแทบไหม้!!!
พ่อเลี้ยงชลันธร เจ้าของไร่ส้มรายใหญ่ที่สุดในภาคเหนือยืนกอดอกมองหญิงสาวในชุดทำงานสุดเนี๊ยบกริบตรงหน้า ด้วยสายตาเรียบเฉย
ทว่าลึกลงไปในใจกลับร้อนผะผ่าวราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ตลอดเวลา
ห้าปี...ห้าปีเต็มที่ นลิน ทิ้งเขาไปโดยไม่บอกลาเขาสักคำ แต่วันนี้เธอกลับเดินกลับเข้ามา ในฐานะของผู้จัดการการตลาดคนใหม่ของไร่ส้มแห่งนี้ พร้อมกับท่าทีที่ห่างเหิน และรอยยิ้มที่ส่งมาตามมารยาท
"เอกสารสัญญาและแผนการตลาดทั้งหมดอยู่ที่นี่ค่ะพ่อเลี้ยง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว...ฉันขอตัวนะคะ" นลินทำท่าจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาเดินไปไหนสักก้าว มือหนาแสนหยาบกร้านจากการทำงานลุย ๆ ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ก่อนจะรั้งร่างแน่งน้อยเข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างรวดเร็ว!
ก๊อก!
เสียงล็อกประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อม ๆ กับร่างของเธอที่ถูกดัน
จนแผ่นหลังติดชิดกับประตูไม้แท่นหนา
"ปล่อยนะคะพ่อเลี้ยงชลันธร! นี่มันในเวลาทำงาน!" นลินประมวลผลความชิดใกล้ตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก ปากกล้าหวังข่มความหวั่นไหว
พ่อเลี้ยงชลันธรก้มลงสบประสานสายตา ใบหน้าคมเข้มยกยิ้มร้าย กลิ่นกายสไตล์ชายหนุ่มสายลุยบวกกับกลิ่นแดดอุ่น ๆ ลอยเข้าแตะจมูกเธอ ยิ่งกระตุ้นความทรงจำในอดีตให้พรั่งพรูออกมา มือหนาไล้ลูบผ่านเอว
คอดกิ่วต่ำลงไปเรื่อย ๆ อย่างถือสิทธิ์ สัมผัสแสนจาบจ้วงจงใจสะกิด
จุดอ่อน ที่เขาจำได้ดียิ่งกว่าใคร จนร่างบางแทบทรุดลงกับพื้น อากาศหนาวรอบตัวเพียงพริบตาเดียวกลับร้อนผะผะผ่าวจนร่างแทบหลอมละลาย
"ในเวลาทำงานเหรอ?" พ่อเลี้ยงชลันธรกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดจนขนลุกซู่
"งั้นก็จำไว้เลย...ว่าหลังจากนี้ ไม่ว่าจะในเวลาทำงาน หรือเวลาหลังเลิกงาน หน้าที่หลักของเธอในไร่นี้ คือการเคลียร์หนี้เก่ากับฉัน ทบต้น
ทบดอก!"