หมอกรักมัศยา

"ขาวเพียงผ้า แต่ใจเจ้ากลับดำเสียยิ่งกว่าผืนฟ้ายามไร้แสง!" คำด่าทอจากหญิงงาม มิอาจกรีดดวงใจให้เจ็บปวดจนคล้ายจะสลายได้เท่าสายตาที่เกลียดชัง
________________________
มัศยา นางไม้ผู้งดงามผ่านไปพานพบชายหน้าตาประหลาด คราแรกกลัวเขาเสียจนเกือบเป็นลมสิ้นสติ แต่ภายหลังกลับคิดถึงคะนึงหา อีกทั้งชายหนุ่มยังเทียวมาหยอดคำหวาน คารมของชายหน้าประหลาดแสนหวานจนนางไม้ผู้ไร้เดียงสาเก็บเอาไปฝันสะท้าน

"งามรึไม่"
"งาม มัศยาของข้างามเสียจนดอกไม้ยังต้องตรอมใจ เพราะไม่อาจจะเบ่งบานงามเทียบได้"
"ถึงเพียงนั้นเชียวรึ"
"อืม"
"เหตุใดมดจึงยังมิขึ้นปากเจ้า"
มัศยาเอ่ยพูดกลบเกลื่อนความเขินอายแล้วยกสองมือเล็กขึ้นทาบทับแก้มของเปลวทัด เพื่อประคองจับใบหน้าของเขาเอาไว้ในอุ้งมือ
ใบหน้าเรียวเล็กก็เลื่อนเข้าไปใกล้ แล้วจ้องมองปากของเขาราวกับกำลังมองหาอะไร
เพราะมัศยามักจะเห็นมดตัวเล็กเดินต่อกันเป็นแถวยาว ไปรวมตัวอยู่ที่ผลไม้ซึ่งมีรสหวาน และปากของเปลวทัดนั้นก็แสนหวานจึงแปลกใจนักว่าเหตุใดมดจึงยังไม่ขึ้น
"ไม่มีมดตัวใดกล้ารุกล้ำเข้ามาในปากข้าหรอก"
"เพราะเหตุใด"
"เพราะข้ายอมให้เอ็งรุกล้ำเข้ามาได้ เพียงผู้เดียว"
________________________

*แนะนำให้กดอ่านตัวอย่างก่อนซื้อนะคะ*
*มีภาพประกอบในอีบุ๊คจำนวน 14 ภาพ*
*ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ*