สตรีผู้นี้คือยอดพี่เลี้ยงเคียงใจ

ในเมืองหลวงอันกว้างใหญ่แห่งแคว้นต้าฉี ‘จวนเสนาบดีกรมโยธา’ อันงดงามและกว้างใหญ่โตมโหฬาร กลับไร้ซึ่งความสงบสุขมาร่วมครึ่งปีแล้ว!

เสียงข้าวของตกแตกดัง ‘เพล้ง!’ สลับกับเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของบ่าวรับใช้ ลอยออกมาจากเรือนนอนของคุณชายน้อย ‘กู้จื่อเสวียน’ บุตรชายวัยแปดขวบของ ‘กู้เฟิงอี้’ เสนาบดีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งในราชสำนัก

"ออกไปให้หมด! ข้าไม่ต้องการพี่เลี้ยง! สตรีหน้าไหนก็ไม่ต้องเข้ามาทั้งนั้น!"

เด็กชายตัวน้อยในชุดผ้าไหมเนื้อดีปาถ้วยชาลงพื้นอย่างไม่แยแส ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายเสนาบดีกู้ราวกับแกะมาจากพิมพ์เดียวกันบูดบึ้ง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดระแวง นับตั้งแต่ที่มารดาสิ้นใจตอนอายุ 5 ขวบ เด็กน้อยก็มีนิสัยดื้อรั้นไม่ฟังใครอีกเลย

สำหรับกู้จื่อเสวียน เขาคิดว่าสตรีทุกคนที่ย่างก้าวเข้ามาในจวนแห่งนี้ภายใต้ตำแหน่ง ‘พี่เลี้ยง’ แท้จริงแล้วก็แค่อยากใช้เขาเป็นสะพานยั่วเย้าบิดาเพื่อหวังจะไต่เต้าขึ้นเป็นแม่เลี้ยงของเขาทั้งนั้น!

ผ่านไปคนแล้วคนเล่า... ไม่มีพี่เลี้ยงคนไหนทนความอารมณ์ร้ายและแผนการก่อกวนของคุณชายน้อยได้เกินสามวัน ป้ายประกาศรับสมัครพี่เลี้ยงหน้าจวนเสนาบดีจึงต้องถูกติดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกลายเป็นเรื่องเล่าขบขันไปทั่วเมืองหลวง

ขณะเดียวกัน ณ หมู่บ้านชนบทอันไกลโพ้นเชิงเขา...

แสงแดดยามเช้าตกกระทบเรือนร่างของ ‘หลินเสี่ยวเหอ’ หญิงสาววัยสิบเก้าปีที่กำลังก้มหน้าก้มตาแบกฟืนกองโตด้วยความทรหด ผิวพรรณของนางคล้ำแดดจากการทำงานหนักมาตั้งแต่เด็ก เสื้อผ้าที่สวมใส่มีรอยปะซ่อมแซมหลายแห่ง ไร้ซึ่งความงดงามปราณีตอย่างสตรีในเมืองหลวง

ทว่าในดวงตาคู่เรียวของนาง กลับทอประกายความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้ใด

นางเป็นเพียงสตรีชาวบ้านธรรมดาที่ไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ เหตุเพราะกฎเกณฑ์ของยุคสมัยที่จำกัดความรู้ไว้เพียงผู้ชาย แต่เสี่ยวเหอไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคตาทั้งหมด นางมีความฝัน... ฝันที่จะส่ง ‘เสี่ยวหมิง’ และ ‘เสี่ยวเจียง’ น้องชายวัยเจ็ดขวบและหกขวบของนาง ให้ได้เข้าเล่าเรียนในสำนักศึกษาที่ดีที่สุด นางอยากเห็นตระกูลหลินอันยากจนมี ‘บัณฑิต’ หรือ ‘ขุนนาง’ กับเขาบ้าง เพื่อที่ครอบครัวจะได้ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อเช่นนี้อีกต่อไป

"พี่ใหญ่... ข้าจะได้เรียนหนังสือจริงๆ หรือขอรับ?" เสี่ยวหมิงน้องชายคนรองเอ่ยถามขณะช่วยพี่สาวเก็บกองฟืน

เสี่ยวเหอยิ้มรับ ลูบหัวน้องชายด้วยความรัก "พวกเจ้าต้องได้เรียนแน่นอน... ตราบใดที่พี่ใหญ่อย่างข้ายังลืมตาและมีแรงทำงาน ข้าจะหาเงินส่งพวกเจ้าเข้าสำนักศึกษาให้ได้! ถ้าหาเงินที่นี่ยังไม่พอ พี่ใหญ่ก็จะเข้าไปหาเงินในเมืองหลวง"

และเมื่อนางได้ยินข่าวเรื่องป้ายประกาศรับสมัครพี่เลี้ยงในจวนเสนาบดีที่ให้ค่าตอบแทนสูงลิบ... หลินเสี่ยวเหอจึงไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะเดินทางไปยังจวนเสนาบดีกรมโยธา