คุณหนูตัวร้าย กับ นายวายร้ายพันล้าน

เสียงส้นเข็มเหยียบลงบนพื้นหินอ่อนตามทางเดินของอาคารเรียนรวมคณะบริหารธุรกิจ หลักสูตรนานาชาติ จังหวะก้าวเท้าดัง ตึก... ตึก... ตึก... นั้นมั่นคงและหนักแน่น เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

‘นลินนิภา ธนปัญญาสกุล’ หรือ ‘ลิน’ ก้าวเข้ามาในห้องเลกเชอร์ เธออยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเบอร์กันดีขับผิวขาวจัดให้ดูผุดผ่อง ตัวเดรสแนบเนื้อเน้นให้หุ้นนาฬิกาทรายของเธอดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ช่วงเอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายอันกลมกลึง และหน้าอกอิ่มขนาดพอดิบพอดีที่ดันทรงสวยอย่างเป็นธรรมชาติ ความยาวของกระโปรงเหนือเข่าเผยเรียวขาเรียวสวยชวนมอง มันเย้ายวนใจจนผู้ชายทั้งห้องต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางในโทนธรรมชาติ นัยน์ตากลมโตคู่สวยกวาดสายตามองรอบห้องอย่างเย็นชา นลินกระชับกระเป๋าสะพายเรียบหรูที่หากผู้ใดตาถึงจะรู้ทันทีว่ามันคือกระเป๋าสั่งตัดพิเศษที่มีมูลค่าแพงยิ่งกว่ารถยนต์ญี่ปุ่นบางคันเสียอีก นลินไม่ได้ฉีดน้ำหอมของเคาน์เตอร์แบรนด์ใด ๆ เธอมีกลิ่นกายธรรมชาติที่หอมละมุนคล้ายกลิ่นแป้งเด็กโชยออกมายามที่เธอเดินผ่าน ส่งผลให้หนุ่ม ๆ ที่อยู่ใกล้ถึงกับเคลิบเคลิ้มหลงใหล

เธอไม่เคยโอ้อวดเลยว่าเธอเป็นลูกใคร กิจการที่บ้านทำอะไร เพราะเธอไม่เห็นถึงความจำเป็น หญิงสาวพอใจและเลือกที่จะเรียนหลักสูตรนานาชาติภายในประเทศไทย เพราะเป้าหมายเดียวในใจของคุณหนูไฮโซคนนี้ คือการได้กลับบ้านไปนั่งทานข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวอย่างอบอุ่นในทุก ๆ วัน เธอคิดว่าไม่มีทรัพย์สินหรือใบปริญญาใบไหน จะมีค่ามากไปกว่าการได้ใช้เวลาร่วมกับคนที่เธอรักที่สุดอีกแล้ว นลินนิภาเดินไปนั่งที่โต๊ะแถวหลังสุดติดหน้าต่างอย่างไม่แยแสสิ่งใด

ภายในห้องเลกเชอร์วิชาการจัดการกลยุทธ์ (Strategic Management) นักศึกษาส่วนใหญ่พากันนั่งซุบซิบกันอย่างออกรส ทุกคนนั่งอยู่แถวหน้าและแถวกลาง ทิ้งให้พื้นที่แถวหลังสุดว่างโล่ง มีเพียงนลินนิภาเท่านั้นที่ยังคงนั่งประจำที่ของเธอ ที่นั่งติดริมหน้าต่างโดยไม่สนใจใคร

ทันใดนั้น ประตูของห้องเลกเชอร์ถูกเปิดออก ความเคลื่อนไหวทุกอย่างภายในห้องพลันหยุดชะงักลงทันทีราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา เสียงพูดคุยซุบซิบหายไปเหลือเพียงความเงียบที่ชวนอึดอัด ทุกสายตาต่างจ้องมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในห้อง

‘ทิวสน อัครเดชโภคิน’ ปรากฏตัวด้วยลุคที่เรียบง่าย แต่แฝงด้วยรังสีคุกคาม ชายหนุ่มสูงถึง 190 เซนติเมตร ช่วงไหล่ที่หนาและกว้างนั้นอัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ผิวขาวจัดแต่ไม่ได้ดูสำอาง ขับเน้นให้รอยสักที่โผล่พ้นขอบแขนเสื้อดูเด่นชัดและน่าเกรงขาม ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างลวก ๆ สวมกางเกงยีนส์เนื้อดีสีเข้ม และรองเท้าหนังสีดำ บนข้อมือมีนาฬิกาแบรนด์หรูที่ผลิตขึ้นเพียงไม่กี่เรือนในโลก และสิ่งที่ข่มขวัญคนทั้งห้องได้มากที่สุดคือใบหน้าคมคายและนัยน์ตาดุที่พร้อมจะซัดหน้าใครสักคนที่เดินผ่านให้คว่ำ

ดวงตาคมคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องอย่างเยือกเย็น ไร้ซึ่งความประหม่าหรือตื่นเต้นในการย้ายมาเรียนวันแรก รังสีความเหนือกว่าและความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเหล่านักศึกษาถึงกับต้องหดคอหลบสายตาด้วยความหวาดกลั; ทิวสนลอบถอนหายใจเบา ๆ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น ความจริงแล้วเขาไม่ได้หงุดหงิดเพราะสายตาหวาดระแวงของคนพวกนี้ แต่เขากำลังเริ่มทรมานจากอาการ Hyperosmia หรืออาการที่ประสาทรับกลิ่นไวเกินมนุษย์ของตัวเอง

ทิวสนเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างโต๊ะของนลินนิภา กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกจากด้านล่างเริ่มเบาบางลง และกลิ่นจากตัวเธอที่เข้ามาแทนที่ทำให้อาการเวียนหัวของทิวสนดีขึ้นในทันที ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งจ้องไอแพดอยู่ จากระยะห่างเพียงไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน ประสาทรับกลิ่นที่ไวเกินมนุษย์ของทิวสนสูดเอากลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากผิวกายของเธอจนเต็มปอด

กลิ่นนั้นสะอาดบริสุทธิ์ ละมุนละไมคล้ายกลิ่นแป้งเด็ก ผสมผสานกับกลิ่นเนื้อสาวตามธรรมชาติที่ปราศจากการปรุงแต่งด้วยสารเคมีใด ๆ มันเป็นกลิ่นที่อบอุ่น อ่อนโยน และที่สำคัญที่สุด... มันช่วยให้อาการปวดหัวของเขาสงบลงได้อย่างน่าประหลาด กลิ่นนี้มัน... ความทรงจำในวัยเด็กตอนอายุ 7 ขวบอันเลือนรางพลันฉายวาบเข้ามาในหัวของทิวสนชั่วขณะ ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยที่เขานั่งปลอบในวันนั้น... ก็มีกลิ่นตัวแบบเดียวกันนี้ไม่มีผิด