หอมกลิ่นบาทา

ยามนึกครึ้มใจขึ้นมาไอ้บาทาก็ฟาดก้านคอนักโทษฟรีๆ เสียทีหนึ่ง
ยามเป็นครูไปสอนเด็กนักเรียนอยู่กลางหุบเขาควนขันที่สตูล เห็นรอยบาทาไอ้โคร่ง
ตอนนี้ละผมหอมกลิ่นบาทารอยตีนเสือเข้าแล้ว

แล้วก็บาทานี่แหละพาวิ่งจนรอดชีวิตมาได้

โรงเรียนปิดกลับขึ้นไปเยี่ยมพ่อแม่มาตกรถอยู่ที่เมืองบางกอก
สองบาทานี้เองก็พาไปยืนตีหน้าเศร้าให้ไอ้โกโรงจำนำดูอยู่ยาบๆ

วันแรกที่หอบต้นฉบับไปประจันหน้าพี่อาจินต์ฯ
ก็สองบาทาผมนี่แหละทำให้ผมปล่อยไก่ออกมา
ทั้งๆ ที่บอกมันว่ามึงยืนให้แน่นิ่งนะตีนกูเอ๋ย
แต่มันก็ทำให้สองขาสั่นจนหัวเข่ากระทบกันอยู่กึกๆ

ผมหอมกลิ่นบาทาของผมเป็นความสัตย์ครับ
แต่มิใช่ว่าผมจะให้มันไปตั้งอยู่เหนือหัวกบาลผมดอก
เพราะยามผมคิดเขียนหนังสือต้องใช้ศีรษะเป็นเครื่องผลิตเรื่องต่างๆ ออกมา

ผมระลึกอยู่เสมอว่าศีรษะเป็นสิ่งที่พ่อ แม่ ครูบาอาจารย์
ให้คำสอนไว้ในหัวกบาลของผมอันนี้

แต่มันจะชูโด่อยู่ได้อย่างทระนงก็ด้วยบาทากับลำแข้งเท่านั้น