พายุรักปักใจ (จบ)

วันนี้เธอตื่นขึ้นมาทำกับข้าวให้วิทเป็นครั้งแรก เธอพูดมากกว่าปรกติ
"นรีมีเซอร์ไพรส์อะไรให้วิทรึเปล่า พูดเยอะกว่าทุกวันแถมยังทำข้าวเช้าให้วิทอีก"
"นรีก็แค่อยากทำอะไรให้วิทบ้างนะ"
เธอสวมกอดวิท แต่ไม่กล้ามองหน้าหรือสบตา เพราะกลัวน้ำตาจะไหลให้เขาเห็น
"วิทรีบกินนะเดี๋ยวจะเย็นชืดซะหมดจะไม่อร่อย"
ค่ำคืนอันแสนทรมาณ นรีร้องไหนจนน้ำตาเปียกหมอน มองหน้าวิทที่กำลังหลับปุ๋ย วิทลืมตาขึ้นเห็นนรีร้องไห้
"นรีร้องไห้ทำไม"
เขาดึงเธอมากอดใกล้ๆ
"นรีฝันร้ายนะ"

วันที่ฝนตก ฟ้ามืดคลึ้ม นรีนั่นอยู่บนรถทัวร์ เธอจะไปในที่ๆวิทตามไม่เจอ ขอบตาช้ำเหมือนคนไม่ได้นอน รถทัวร์แล่นออกไป หยดน้ำตาหลั่งเป็นสายอาบแก้มยากที่จะห้ามไหว

ในห้องที่ว่างเปล่า วิทยืนสูดหายใจเข้าเขาหน้าแดงก่ำก่อนถอนหายใจยาวออกมา เขารู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่คิดว่าแม่จะทำขนาดนี้ เขาเดินออกไป รีบขับรถตามนรีที่สถานีขนส่ง แต่ไม่ทันซะแล้ว รถออกไปนานแล้ว วิทขับรถตามไป
ความผิดหวังเสียใจเพิ่มขึ้นทวีคูณ น้ำตาลูกผู้ชายรวมกับสายฝน ความโหยหา ความรู้สึกผิด ความรัก และความผูกพันธ์ อัดแน่นอยู่ในใจของวิท

น้ำตาหลั่งออกมาจากดวงตาของลูกผู้ชายคนหนึ่ง ต้องเจ็บปวดขนาดไหน หัวใจเขาแทบสหลาย
วิทร้องไห้ ทุปแตรดังลั่น ก่อนเยียบคันเร่งท่ามกลางพายุฝน

ถนนที่ลื่นจากน้ำฝนที่โปรยปราย รถเสียหลักชนเข้ากับเสาไฟ กระจกรถแตกสาดกระเซน สองแขนยกขึ้นกำบัง ร่างกาย