วาสนานี้ ข้ารับไม่ไหว

เว่ยฉินหลิง หนึ่งในทายาทของตระกูลเว่ย ซึ่งเป็นตระกูลแม่ทัพพิทักษ์บูรพา บิดาและมารดาสละชีพในสนามรบ บัดนี้ในจวนมีเพียงท่านปู่ เว่ยเหยียนเฉิน ท่านย่า หลิวฟางอิง และพี่ชาย เว่ยหมิงฉวน

ผู้เป็นปู่และพี่ชายมักจะประจำการอยู่ที่ชายแดน ดังนั้นทั้งจวนจึงเหลือเพียงท่านย่าและนางเท่านั้น ท่านย่าของนางนั้นชำนาญการค้า ซึ่งนางก็ได้รับการถ่ายทอดความรู้มาจากผู้เป็นย่า จนบัดนี้นางขึ้นมาดูแลกิจการของตระกูลเพียงลำพังแล้ว โดยมีผู้เป็นย่าค่อยให้คำปรึกษา

นอกจากนี้ฉินหลิงยังได้รับการสั่งสอนจากมารดาในเรื่องที่สตรีชั้นสูงเรียนรู้กัน เพราะมารดาเป็นบุตรสาวของอดีตตวนอ๋อง ซึ่งอดีตตวนอ๋องก็เป็นหนึ่งในแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินเช่นเดียวกับผู้เป็นปู่ของนาง และทั้งสองยังเป็นสหายร่วมรบกันมาหลายสนามรบแล้ว เพียงแต่ท่านตาของนางได้สละชีพเพื่อปกป้องแผ่นดินเอาไว้
ดังนั้นฐานะทางครอบครัวของนางนับว่าไม่ด้อยไปกว่าสตรีในเมืองหลวงเลย ยิ่งครอบครัวของนางมีทั้งอำนาจทางการทหารและเงินทองที่ได้จากการทำการค้า ยิ่งทำให้ขุนนางและเหล่าเชื้อพระวงศ์จับจ้องมาที่ตัวของนาง
เพียงแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาแย่งชิงสู่ขอนาง เนื่องจากนางนั้นมีสัญญาหมั้นหมายอยู่กับองค์รัชทายาทแห่งแคว้น ตั้งแต่นางยังจำความไม่ได้

เมื่อนางพ้นวัยปักปิ่นย่อมต้องถึงเวลาที่จะแต่งเข้าตำหนักบูรพาซึ่งเป็นจวนขององค์รัชทายาท ตระกูลเว่ยให้เหตุผลว่านางยังเด็ก จึงยังไม่ได้แต่งเข้าตำหนักบูรพาหลังจากปักปิ่น แต่เมื่อถึงวันที่นางแต่งเข้าตำหนักบูรพา องค์รัชทายาทกลับรับสตรีนางหนึ่งเข้าตำหนักพร้อมกับนาง และสตรีนางนั้นยังมีบุตรชายแล้วด้วย โดยที่องค์รัชทายาทบอกว่าสตรีนางนั้นจะมีฐานะเท่าเทียมกับนาง ซึ่งแต่งมาเป็นพระชายาเอก

เพียงแต่ชาติที่แล้วนางรักหน้าตาและชื่อเสียงของตระกูล จึงยินยอมรับเงื่อนไขนั้น แล้วแต่งเข้าตำหนักบูรพา
แต่ทุกอย่างเริ่มปรากฏให้เห็นเมื่อองค์รัชทายาทไม่ได้ทำอย่างที่พูด ทั้งตำหนักบูรพาเป็นสตรีนางนั้นที่เป็นผู้ดูแล นางไม่มีสิทธิ์เอ่ยปากใดๆ แม้แต่สินเดิมที่ทางตระกูลเว่ยจัดมาให้ก็ถูกสตรีนางนั้นแย่งไปจนหมด
ห้องที่นางได้ใช้หลับนอนเป็นโรงเก็บฟืนของตำหนัก เมื่อมีงานเลี้ยงในวัง องค์รัชทายาทมักจะบอกว่าข้านั้นร่างกายอ่อนแอ จึงไม่อาจมาร่วมงานได้

นางใช้ชีวิตราวกับนางเป็นนางกำนัลในตำหนัก เพราะนางต้องทำงานแลกอาหารทั้งสามมื้อ นางไม่กล้าที่จะบอกทางบ้านว่านางเป็นเช่นไร นางจึงทำได้เพียงยอมรับชะตาชีวิตและภาวนาให้ชีวิตนี้จบลงโดยเร็ว

ในค่ำคืนที่ร้อนอบอ้าวนางตั้งใจจะออกไปหาน้ำดื่ม และก็พบว่าประตูห้องของนางไม่อาจเปิดออกไปได้ ไม่ว่านางจะออกแรงมากสักเพียงใดประตูก็ไม่มีท่าทีว่าจะขยับ นางร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ จนเสียงของนางแหบแห้ง แต่ก็ยังไม่มีผู้ใดมาช่วยเหลือนาง

เวลาต่อมาในห้องของนางก็เริ่มร้อนมากขึ้น ทั้งยังมีควันลอยเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆจนเต็มห้อง ทำให้นางไอโขลกออกมาและพยายามหาทางออก

ไฟที่ไหม้โรงเก็บฟืนก็โหมแรง แม้บ่าวในตำหนักจะเร่งนำน้ำมาดับไฟ แต่ก็ไม่สำเร็จ ไฟยังคงลุกไหม้อย่างรุนแรงจนหลังคาโรงเก็บฟืนถล่มลงมาทับร่างของนาง

นางยื่นมือออกไปไขว่คว้า หวังว่าจะมือของใครสักคนมาฉุดดึงนางออกไป แต่เมื่อนางมองออกไปไม่ไกลจากโรงเก็บฟืน สิ่งที่นางเห็นก็คือองค์รัชทายาทและสตรีนางนั้นมองมายังกองเพลิงที่กำลังจะเผานางทั้งเป็นด้วยรอยยิ้ม ทั้งยังโอบกอดกันราวกับจัดการกับขวากหนามลงได้

"อยากให้ข้าตายมากถึงเพียงนี้เลยหรือ ถึงกับต้องเผาข้าทั้งเป็นเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ผู้คนต่างบอกว่าข้านั้นวาสนาดีได้เป็นถึงพระชายาเอกขององค์รัชทายาท เมื่อองค์รัชทายาทได้นั่งบัลลังก์มังกร ข้าก็จะได้เป็นฮองเฮา มันช่างน่าขำสิ้นดี มันจะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร เขาแต่งงานกับข้าเพราะหวังในอำนาจทางการทหารและสินเดิมที่ข้าได้มาตอนแต่งงานเท่านั้น วาสนาเช่นนี้ ข้าคงรับไว้ไม่ไหว" ฉินหลิงเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา

‘หากชาติหน้ามีจริงและสวรรค์เมตตา ข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับบุรุษและสตรีคู่นี้ ไม่ต้องมาพบเจอกันเลยยิ่งดี วาสนาที่ผู้คนมองว่าดี ข้าผู้นี้รับไม่ไหว’ ฉินหลิงภาวนาในใจ แล้วค่อยๆหลับตาลง

"หลิงหลิง" เสียงหนึ่งเรียกนางด้วยความร้อนรน
‘ผู้ใดเรียกข้ากันนะ’ ฉินหลิงนึกในใจ แต่นางไม่อาจฝืนลืมตาขึ้นมามองได้ ดวงตาของนางปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจที่หมดไป

โปรดติดตาม^^