ฤดูฝนของหมอคณิน

คำโปรย
"ในที่สุดฤดูฝนของหมอคณินก็วนกลับมาอีกครั้ง"

**เรื่องนี้เป็นรุ่นลูกของเรื่องลูกสาวที่คุณหมอไม่เคยรู้
**เป็นนิยายฟีลกู้ดร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ ในเรื่องมีการกล่าวถึงบรรยากาศการทำงานของหมอพยาบาลในโรงพยาบาล มีกล่าวถึงโรคในเด็ก

***************
หมอคณินเป็นหมอกระดูกและข้อ อายุ 30 ปี
ปลายฝนเป็นอินฟลูฯ และอาชีพนางเงือก อายุ 29 ย่าง 30 ปี
ส่วนเด็กหญิงเรนนี่นั้นชีเป็นเสือลายเหลือมจูเนียร์ (อายุ 2 ขวบเจ็ดเดือน)
มัมหมีที่เคยอ่านปลายฝนตอนเด็กมาก่อนทุกคนจะบอกว่านางสุดแสบแต่จะบอกว่าเรนนี่ก็ไม่แพ้ปลายฝนเลยค่ะ

สปอยล์

"คุณหมอรู้สึกว่าตัวเองทำของสำคัญบางอย่างหล่นหายไประหว่างทางหรือเปล่าคะ"
"ผมไม่เคยทำหล่นหาย เพราะไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีของสำคัญของผมสิ่งนี้ยังอยู่ที่เดิมไม่เคยเปลี่ยนไปเลยครับ"
สายตาคมทอดมองเธอด้วยแววขบขันอยู่ในที แต่สาวสวยรวยความมั่นใจอย่างแอเรียลปลายฝนจะมาเสียอาการให้กับคุณหมอหนุ่มหน้านิ่งคนนี้ได้ง่ายดายอย่างไรกัน จัดการล้วงเอาหลักฐานชิ้นสำคัญออกมาโชว์
"แล้วของสิ่งนี้ล่ะคะ ใช่ของสำคัญของคุณหมอหรือเปล่า"
"อา ครับ ของผมเอง สงสัยหล่นตอนที่เข้ามาเยี่ยมคุณในห้อง"
ยื่นของสำคัญส่งคืนให้เขา แต่ไม่วายเอ่ยถามถึงที่มาที่ไปประโยคภาษาอังกฤษในพวงกุญแจนั้นให้ชัดเจนมากขึ้น
"Dr.Khanin’s Rainy Season คุณหมอก็ชอบฝนเหมือนกันเหรอคะ"
เธอหมายถึงฤดูฝน
คนหล่อมองสบตาเธอพร้อมรอยยิ้มนัยน์ตาเป็นประกายวาววับ
"ครับ เป็นฤดูที่ผมชอบมาตั้งแต่เด็กจนโต"
"เหมือนกันเลยค่ะ ฉันเห็นข้อความที่พวงกุญแจของคุณหมอแล้วทำให้คิดถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาเลย"
"ถ้าพวงกุญแจผมทำให้คุณคิดถึงเขาคนนั้นได้ งั้นก็แสดงว่าฤดูฝนของคุณกับผมคงจะมีเรื่องราวที่ดี ๆ เหมือนกันเลยนะครับ"
"ก็คงจะเป็นแบบนั้นค่ะ วันที่เราสองคนต้องห่างกันไป เขายังบอกฉันตลอดว่า จะรอคอยการกลับมาของฉันในทุกฤดูฝน แต่ผ่านมาแปดปีที่เขาเงียบไปก็ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นยังรอคอยการกลับมาของฉันเหมือนเดิมไหม"
"ถ้าเขาคนนั้นเคยบอกว่าจะรอ ต่อให้ผ่านไปสิบปี ยี่สิบปี ผมเชื่อว่าเขาก็ยังรออยู่ตรงนี้ที่เดิมแน่นอนครับ"

***************

"เรงนี่ไม่ปายโรงเรียน!"
"งั้นไปไหนดี"
คณินใจเย็นยะเยือกเป็นเทือกเขาน้ำแข็งถามต่อ
"ไป ไป ไป"
มองซ้ายแลขวา คงกำลังคิดคำตอบว่าจะไปไหนดี
"ไปอยู่กะตั๊บเต้ก"
และแล้วก็หาที่ลงได้สำเร็จ ตัวเลือกที่ต้องการอยู่ด้วยคือไปอยู่กับสุนัขพันธุ์ชิสุห์จิ๋วสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของที่บ้านชื่อคัพเค้ก ซึ่งตอนนี้กำลังวิ่งดุ๊กดิ๊ก ๆ มาคลอเคลียจอมแสบผู้พยายามสร้างกำแพงปัญหาใหญ่ที่สุดในบ้าน
"แล้วหนูรู้ไหมที่คัพเค้กไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะคัพเค้กเป็นอะไรคะ"
ต้าวแก้มสีชมพูของแด๊ดดี้พยายามคิดตาม ทุกคนต่างลุ้นต่อว่าคุณหมอหนุ่มจะจัดการลูกสาวตัวแสบเหลี่ยมเยอะในวัยสองขวบเจ็ดเดือนนี่อย่างไร
"ตั๊บเต้กเป็นหมาอิ๊หลุ"
พูดไม่ชัดแต่รู้เยอะ รู้ทุกเรื่อง รู้แม้กระทั่งพันธุ์สุนัขที่เลี้ยงว่าเป็นพันธุ์ชิสุห์
"แล้วหนูจะเป็นเหมือนคัพเค้กเหรอคะ"
"อือ เรงนี่จาเป็งหมาเหมือนตั๊บเต้ก"
คุณย่าและป้าอี๊ดหลุดขำด้วยความเอ็นดูความแสบ คณินกระตุกยิ้มมุมปากนิด ๆ แต่ยังจัดการต้อนต้าวอ้วนต่อ
"ไม่เป็นคน ไม่เป็นเสือลายเมฆแล้วแต่จะเป็นหมาเพราะจะได้ไม่ต้องไปโรงเรียนเหรอคะ"
"ใช่ ๆ เรงนี่จาเป็งหมา เรงนี่จาอยู่บ้าน"


***************

"มาแข่งกินยากับเมมี่กันค่ะ หนึ่ง สอง สาม ฮึบ"
ยังอิดออดนิดหน่อย เขาจึงกล่อมต่อ พอยอมอ้าปากรับ หน่วยสนับสนุนเตรียมน้ำมาพร้อม พอยาลงปากได้ครึ่งหนึ่งคนสวยของแด๊ดดี้ทำหน้าเหยเก
"มังม่ายอาหย่อย"
เบนหน้าหนีจากยาที่พ่อจะป้อนอีก คุณหมอกระดูกที่ต้องกลายมาเป็นหมอเด็กจำเป็นงัดทุกกลวิธีในการหลอกล่อเด็กกินยา ฮึดสู้รอบสุดท้าย
"อีกนิดเดียวค่ะ กินหมดคืนนี้แด๊ดดี้จะแปลงร่างเป็นเสือลายเมฆตัวโตให้เรนนี่ขี่ก่อนนอนเลยนะ เมมี่ช่วยนับหน่อยเร็ว ป้าอี๊ดด้วย หนึ่ง สอง สาม อึกเลยลูก"
เชียร์สุดใจสุดท้ายยอมกลืนลงคอ คุณหมอหนุ่มเตรียมตัวเอาไว้แล้วว่าคืนนี้จะพาคนป่วยที่ไม่เหมือนคนป่วยเล่นตามที่อยากจะเป็น และมากไปกว่านั้นยังตั้งชื่อเสือแด๊ดดี้ตัวโตไว้รอเรียบร้อยว่า
"ดัดดี๊ชื่อเฉือโคยดี้"
เอาชื่อเล่นแด๊ดดี้ไปสร้างชื่อใหม่ในจินตนาการแสบ ๆ ของตัวเองเรียบร้อย เขายังไงก็ได้ แต่ป้าอี๊ดนี่สิไม่รู้ขำอะไร ขำชื่อเสือลายเมฆที่เรนนี่ตั้งให้เขาจนท้องคัดท้องแข็ง

****************
ท่องศัพท์กันอยู่นานสักพัก หันไปนับเลขต่อ
"วัน ตู ตี โฟ ฟาย ซิก เอต นาย เท็น"
นับถึงสิบแล้วหยุดแต่คนเป็นพ่อที่นั่งฟังอย่างตั้งใจขมวดคิ้วมุ่นสงสัย
"แล้วเซเว่นหายไปไหนคะ"
เจ้าอ้วนลอยหน้าลอยตาตอบอย่างมั่นใจ
"เซเว่นแย้วก็อิเลพเว่น น้องอยากไปซื้อหนม"
"นับเลขอยู่ดี ๆ ไปถึงเซเว่นและก็ของกินได้ไงเรนนี่"

****************
#รุ่นลูกเรื่อง ลูกสาวที่คุณหมอไม่เคยรู้ เขียนโดย Nidchynoi
#เป็นนิยายรักโรแมนติก มีเด็กน่ารัก ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ
#กดซื้อผ่านหน้า web หรือระบบแอนดรอยด์จะได้ราคาถูกกว่าระบบ Apple ค่ะ