สามีเลวแต่ข้ามีลูกหัวปีท้ายปี เล่ม3 ตอนจบ(ุ61-97)

แสงทองรำไรของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่าง ขับไล่ความมืดมิดและเหน็บหนาวของราตรีให้มลายหายไป เสียงสกุณาตัวน้อยร้องขับขานรับแสงแดดอุ่นอยู่บนกิ่งมู่หลาน เป็นสัญญาณแห่งชีวิตชีวาที่บ่งบอกว่า... ฤดูหนาวอันแสนยากลำบากและโหดร้าย กำลังจะผ่านพ้นไปอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว
ภายในห้องนอนที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรักและความปรารถนาอันลึกซึ้ง...
'จางเสวี่ยหลิง'เดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบดุจแมวป่าในมือประคองถาดไม้ที่บรรจุถ้วยน้ำแกงโสมบำรุงกำลังควันฉุย นางตื่นขึ้นมาก่อนเขาตั้งแต่ยามเหม่า (ตีห้า) เพื่อตั้งใจต้มน้ำแกงถ้วยนี้ให้แก่บุรุษผู้เป็นดั่งสวรรค์ของนางโดยเฉพาะ
เช้าวันนี้นายหญิงแห่งโรงหมอตระกูลหลี่แลดูสดใสและเปล่งปลั่งเป็นพิเศษ ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวหลังจากคลอดบุตร บัดนี้ซับสีเลือดฝาดอมชมพูดุจลูกท้อสุก นัยน์ตากระจ่างใสทอประกายหยาดเยิ้ม... ค่ำคืนแห่งการหลอมรวมจิตวิญญาณเมื่อวาน คือคืนที่นางมีความสุขและสุขสมมากที่สุดนับตั้งแต่ตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตร ร่องรอยความเหนื่อยล้าถูกปัดเป่าไปจนสิ้น ราวกับบุปผาที่เหี่ยวเฉาได้รับหยาดพิรุณอันชุ่มฉ่ำจนกลับมาเบ่งบานชูช่ออีกครั้ง
เสวี่ยหลิงวางถาดไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง นัยน์ตาหวานละมุนทอดมองใบหน้าหล่อเหลาของสามีที่ยังคงหลับสนิท
ลมหายใจของเขาเข้าออกสม่ำเสมอ แผงอกกว้างที่โผล่พ้นสาบเสื้อขึ้นลงเป็นจังหวะ แพขนตาหนาที่ทาบทับบนแก้มสากขับเน้นให้ใบหน้าคมคายนั้นดูอ่อนโยนลงหลายส่วน จางเสวี่ยหลิงมองภาพบุรุษรูปงามตรงหน้าด้วยหัวใจที่พองโต ความรักและความเทิดทูนเอ่อล้นจนแทบจะเก็บไว้ไม่อยู่
นางโน้มใบหน้างดงามลงไปช้าๆ ริมฝีปากนุ่มละมุนประทับจุมพิตลงบนหน้าผากของเขาอย่างนุ่มนวลและแผ่วเบาที่สุด ราวกับกลัวว่าสายลมจะทำให้เขาสะดุ้งตื่น
ทว่า... พญามังกรผู้มีสัญชาตญาณระวังภัยเฉียบคม ย่อมตื่นรู้ตั้งแต่ที่นางก้าวเข้ามาในห้องแล้ว
เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้น นัยน์ตาคมกริบทอประกายวิบวับเจ้าเล่ห์พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่สว่างไสวเสียยิ่งกว่าแสงตะวัน!