บอสหน้าหล่อกับยัยเพื่อนสนิท

ณคินทร์...บอสคนเล็กแห่งตระกูลอัครเมธากุล
เฌอรินทร์...เพื่อนสนิท เด็กเส้นของบอสเล็ก
------------------------------------------------------------------------------
“ก็เฌอรำคาญฉันนี่”
“อื้อ...ก็รู้ตัวนี่นะ” เธอมองคนที่ทำท่าทำทาง กล้าจะเรียกร้องความสนใจ
“ฉันนอนพื้นก็ได้”
คราวนี้ไม่ใช่แค่พูดนะ แต่เธอมองณคินทร์ที่นั่งลงกับพื้น กอดหมอนอิงที่เอามาจากโซฟา
สภาพน่าสงสาร แต่เธอจะไม่ตกหลุมพรางเด็ดขาด
“ฉันจะเรียกอีกแค่ครั้งเดียว แกจะนอนไหนก็เลือกเอาเองนะ”
เขามองคนที่ตบเตียงข้างๆ ก่อนจะนอนลงไปแล้ว ก็ต้องขึ้นเตียงแหละ เพราะเขาไม่ได้อยากนอนพื้นจริงๆ เลยแม้แต่นิด
ซึ่งเธอที่นอนหงายก็มองคนที่กุลีกุจอขึ้นเตียง ก็ไม่เบียดเท่าไหร่ คนที่มาอาศัยนอนด้วยก็คือพยายามเจียมตัวนะเท่าที่เห็น
“ขอบคุณนะ ที่ให้เรานอนด้วย”
เธอเกือบเผลอถอนใจเบาๆ เมื่อคนข้างๆ ตะแคงเข้าหา ตอนนี้มันไม่ได้มีคราบคุณหนูณคินทร์หรือแม้แต่คราบบอสอยู่ในตัว
แต่เป็นคราบหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่ต้องมีแผนเพี้ยนๆ อะไรในหัวมันนั่นแหละ คบกันมาขนาดนี้จะมาทำตัวเป็นลูกแกะ เธอก็ไม่หลงกลหรอก
“อย่าพูดมาก ฉันง่วงแล้ว” เธอแกล้งหลับตา แต่รู้สึกเหมือนคนที่ตะแคงยิ่งขยับมาประชิด
“คุยกันนิดนึงได้ไหม”
“ไม่!” เธอเห็นมันงับปากบนกับล่างเข้าหากันทันที ตลกดี แต่เชื่อเถอะ ณคินทร์ไม่หยุดหรอก “แล้วถ้าแกรุ่มร่าม ฉันจะถีบแกด้วย” ก็ยังดีที่มันหดมือเก็บมือที่ทำท่าเหมือนจะคว้าลงมากอด
แล้วเธอก็กดปิดไฟหัวเตียง ก่อนที่จะพยายามหลับ แต่มันยากมาก ยากจริงๆ ปกติก็นอนยากอยู่แล้ว ยังมามีมันที่นอนประกบ เธอไม่ชินอะ
แต่เลือกได้ไหม ต้องบอกว่าพยายามจะเลือกแล้วดีกว่า แต่คนที่ทำตัวเป็นคำตอบไม่ได้ให้ความร่วมมือเลย
“อะ...จะคุยอะไรก็พูดมา”
ณคินทร์ยิ้มในความมืด ตะแคงเข้าหาคนที่เอื้อมมือไปกดเปิดไฟหัวเตียงอีกครั้ง
“เธอชอบวุฒิเหรอ”
“ก็ชอบนะ คุยสนุก”
“มันมาจีบเฌอเหรอ”
“เปล่า คิดว่าไม่นะ” เพราะแค่ซื้อขนมมาฝาก ออกไปกินข้าวกันไม่ถึงห้าครั้ง เป็นร้านละแวกคอนโด ไม่น่าเรียกว่ามาจ่งมาจีบอะไร
“แล้วจะแน่ใจได้ยังไง เธอไม่เท่าทันมันหรือเปล่า”
“มากไปแล้วนะคิน” เธอผลักอกกว้างคนที่อยู่ดีๆ ก็ขยับมาหนุนหมอนเดียวกับเธอ
แต่ผลักไปก็เท่านั้นแหละ มือเธอถูกเกาะกุมเอาไว้ แล้วตาคมคายก็จ้องหน้าเธอนิ่ง
“ถ้าวุฒิจีบเราจริงๆ แกมีปัญหาอะไร”
“ฉันก็หึงเธอไง!”