ม่านลวงล้อมหัวใจ [เรย์มอนด์ x อันอัน]

"อัน..."
"ไอ้... อื้อ!" พอก้อนผ้าห่มโผล่หัวออกมา ยัยตัวเล็กก็ทำตาโตเตรียมจะส่งเสียงร้องตะโกนฟ้องป๋าโรมันทันที แต่ผมไวพอที่จะยื่นมือหนาเข้าไปตะปบปิดริมฝีปากนุ่มนั่นไว้ได้ทัน
"อื้อๆ ๆ!" อันอันดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขน ดวงตาคู่สวยชุ่มไปด้วยหยาดน้ำที่คลอเบ้า จมูกเชิดรั้นขึ้นสีแดงระเรื่อ น่าเอ็นดูจนผมอยากจะก้มลงไปฟัดแก้มให้ช้ำ
"ชู่ววว อย่าร้องดิอัน เดี๋ยวป๋าโรมันก็ถือลูกซองขึ้นมาเป่าหัวเรย์หรอก" ผมกระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มอ่อนลงจนเหลือแค่ความอ้อน
"…"
"ถ้าเรย์ปล่อย อันห้ามโวยวายนะ โอเคไหม?"
ยัยตัวเล็กมองค้อน แต่ก็พยักหน้ารับเบา ๆ
พอผมค่อย ๆ ถอนฝ่ามือออก ยัยตัวดีก็รีบเด้งตัวถอยก้นหนีไปจนติดหัวเตียงทันที ฝ่ามือเรียวเล็กคว้าหมอนข้างมาบังอกไว้เป็นเกราะป้องกัน ดวงตากลมแป๋วที่จ้องมองผมเต็มไปด้วยความเสียใจและงอนจัด
"เข้ามาทำไม! ออกไปเลยนะไอ้เด็กนิสัยเสีย!" เสียงหวานสั่นเครือ ฟังแล้วปวดใจไม่น้อย
"…"
"ปีนห้องคนอื่นตอนกลางคืน มันโจรชัดๆ!"
"โจรอะไร เรย์ขโมยหัวใจอันเหรอ ถึงมากล่าวหาว่าเรย์เป็นโจร"
"เรย์มอนด์!" อันอันแหวใส่ หน้าแดงจัดแต่ตาแข็งกร้าว
"…"
"อย่ามากวนประสาทนะ! ออกไปจากห้องอันเดี๋ยวนี้เลย! แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกอันเฉย ๆ ด้วย ให้เรียกว่าพี่อันอัน เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น!"
‘เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น’
คำนี้ฟังแล้วแม่งเจ็บนิดๆ วัยรุ่นเลือดร้อนอย่างผมถึงกับต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวขาขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนเตียงข้างๆ เธอ ขยับตัวเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือแค่เอื้อมมือถึง แม้อันอันจะพยายามขยับหนี แต่เตียงกว้างแค่ไหนก็หนีไม่พ้น
"บล็อกแชตเรย์ทำไม?" ผมถามตรงๆ สายตาจ้องมองใบหน้าหวานที่เปรอะคราบน้ำตา
"…"
"ร้องไห้ทำไมเนี่ย ใครทำอะไรอัน?"
"ไม่มีใครทำทั้งนั้นแหละ!" อันอันสะบัดหน้าหนี ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มใส
"งอนอะไร ไหนพูดซิ?"