เจ้าก้อนขนป่วนวัง เสด็จพ่อช่วยตามจับที! เล่ม1

เยาเยา ภูตจิ้งจอกน้อยผู้บำเพ็ญเพียรมาหลายร้อยปี ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็กลายเป็นพระธิดาตัวน้อยผู้มีสติปัญญาไม่สมวัยขององค์รัชทายาทขาพิการ
วันแรก เยาเยาพาเสด็จพ่อออกไปกลางฝน จนพ่อลูกถูกสายฟ้าฟาดพร้อมกัน
วันที่สอง ตำหนักบูรพาเกิดไฟไหม้ นางแบกเสด็จพ่อหนีออกมา ก่อนจะพาเขาไปนั่งบนบัลลังก์มังกรอย่างหน้าตาเฉย
วันที่สาม องค์รัชทายาทถือไม้ปัดขนไก่วิ่งไล่ตีเจ้าก้นน้อยของนางไปทั่วตำหนัก
ไม่นานเหล่าขุนนางก็เริ่มสังเกตเห็นว่า องค์รัชทายาทผู้เคยมืดมนและโหดเหี้ยมดูจะเปลี่ยนไป เพียงแต่ทุกวันมักมีเสียงตะโกนของเขาดังออกมาจากตำหนักบูรพา
“เยาเยา นั่นคือบัลลังก์มังกร ห้ามงัดอัญมณีออกมา!”
“ลงจากหลังเสือเดี๋ยวนี้ ห้ามพาหนูทั้งฝูงมาเล่นซ่อนหาในท้องพระโรง!”
“ลูกตาของคนอื่นไม่ใช่ของเล่น ยิ่งเอามาสะสมไม่ได้!”
หลิงเป่า เด็กหญิงผู้เป็นนางเอกตัวจริงในนิยาย กล่าวหาว่าเยาเยารวบรวมฝูงสัตว์ไว้เพื่อคิดก่อกบฏ
เยาเยาได้ยินแล้วก็เท้าเอว เงยหน้าตอบอย่างไม่เกรงกลัว
“ใช่ ข้าเป็นตัวร้าย แล้วอย่างไร! พ่อครัวที่ไม่อยากเป็นฮ่องเต้ ย่อมเป็นช่างตัดเสื้อที่ดีไม่ได้!”
แม้ไม่มีใครเข้าใจว่าพ่อครัว ฮ่องเต้ และช่างตัดเสื้อเกี่ยวข้องกันอย่างไร แต่นางพูดด้วยสีหน้าจริงจังเสียจนไม่มีใครกล้าเถียง
นับแต่นั้น เยาเยาก็ขี่พยัคฆ์ตัวโต นำฝูงจิ้งจอก หนู และสัตว์น้อยใหญ่ตระเวนไปทั่วเมืองหลวง จนกลายเป็นเจ้าเด็กจอมป่วนที่ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง
ไม่ว่าจะเป็นคดีใส่ร้ายที่ถูกปิดบังมานาน คุณหนูตระกูลใหญ่ซึ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หรือสายลับจากแคว้นศัตรูที่แฝงตัวอยู่ในราชสำนัก ล้วนไม่อาจหลบพ้นหูตาของเยาเยาและเหล่าสหายสัตว์ของนาง
จากพระธิดาที่ทุกคนมองว่าไร้ค่า เยาเยากลับกลายเป็นเด็กนำโชคของแคว้นต้าเซิ่งโดยไม่รู้ตัว
หลังจากนั้น หากผู้ใดกล้ารังแกเยาเยา ไม่ต้องรอให้องค์รัชทายาทลงมือ เพียงชาวเมืองหลวงถ่มน้ำลายกันคนละที ก็เพียงพอจะทำให้คนผู้นั้นจมหายไปทั้งตัวแล้ว!