ทิมมี่อย่าทิ้งพี่

"มึงได้ยินเรื่องเด็กใหม่ ม.5 ที่เข้ามากลางเทอมยัง พวกรุ่นน้องกันใหญ่ว่าเก่งครบเครื่อง ทรงติ๋มหล่อ หุ่นดี เรียนเก่ง บ้านรวย แต่มนุษยสัมพันธุ์ดันติดลบ"




ตัวอย่าง
เป็นอีกครั้งที่ผมสะบัดคอแทบเคล็ดเพื่อหันไปอ่านชื่อตามที่ไอ้เด็กติ๋มบอก

"ทิมทิวัฒน์...ทิม ทิมทิวัฒน์... อย่าบอกนะ"

บอกผมทีว่าไม่ใช่แบบที่คิด ผมอ่านชื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับไม่เชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนหายใจติดขัดกะทันหัน เจ็บใจแปลก ๆ มีคนมาตบหัวยังไม่เจ็บเท่านี้เลย

อย่าบอกนะ ว่านี่ผมแพ้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนเหรอ!?

ฝันร้ายปะเนี่ย!? ผมชักเริ่มไม่แน่ใจกับสายตาตัวเองเลยหันไปหาเพื่อนวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

"วิน มึงตบหัวกูทีดิ๊ กูว่ากูฝันร้าย"

เพี๊ยะ!

"โอ๊ย! มึงตบกูจริงทำไมเนี่ย!"

"เอ้า ก็มึงบอกให้กูตบ"

ตื่น ตื่นเลยครับ ลูกตบจากแรงแขนหลีดตัวท็อปของโรงเรียนมันหนักอะไรขนาดนี้ ตบทีตาสว่าง ชัดเจนเลยว่านี่ไม่ใช่ฝัน

"ยอมรับฝีมือตัวเองไม่ได้จนอ๊องไปเลยเหรอครับ?"

"ปากแซ่บนักนะไอ้ติ๋ม"

"ติ๋มอะไรครับ บอกว่าชื่อทิม...ถ้าพี่อยากจะอวดก็อวดผิดคนแล้วล่ะครับ เพราะผมได้ที่หนึ่งส่วนพี่ได้เป็นแค่ที่สอง"

"หน๊อย แค่ได้ที่หนึ่งนำพี่ไปหนึ่งก้าวอย่าทำมาเป็นพูดเลยไอ้ติ๋มแว่น"

"ฮ่าฮ่าฮ่า คำก็ติ๋มสองคำก็ติ๋ม ด่าได้แค่นี้เองเหรอครับ น่ารักดี แต่ว่าที่ผมเคยบอกว่าพี่ฝีมือไม่ถึงเนี่ยคงจะเป็นเรื่องจริงนะครับ ‘พี่พีนัทคนดังของโรงเรียน’ ....ไปฝึกวาดรูปเพิ่มเถอะนะครับทัศนมิติที่พี่วาดยังเบี้ยวอยู่เลยไม่แปลกใจทำไมถึงได้แค่ที่สอง"

รู้แล้วล่ะอะไรเจ็บกว่าลูกตบของไอ้วิน...

คำด่าจากปากไอ้แว่นนี่ไง

เจ็บเหมือนโดนลากไปตบกลางสี่แยก เจ็บเหมือนโดนกระชากเปีย เจ็บเหมือนป้านีบอกจะเลิกขายข้าวเหนียวหมู หน้าผมชาอย่างบอกไม่ถูก ได้แต่ทำปากพะงาบ ๆ นึกคำด่าไอ้เด็กใหม่ตรงหน้า

"สู้ ๆ ละกันครับ ผมไปกินข้าวละ"

ทิมเดินออกไปพร้อมกับยกมือขึ้นมาโบกให้ผม แล้วจึงสับขาเดินไปยังโรงอาหาร ปล่อยให้ผมยืนหายใจฟึดฟัดอยู่หน้าบอร์ด

เป็นอีกครั้งที่ผมโดนไอ้ติ๋มนี่ทำให้หน้าเสีย จะด่าก็ไม่ได้ด่าเพราะนึกคำด่าไม่ทัน

คราวหน้าจะจดคำด่าเอาไว้ในกระดาษแล้วค่อยหยิบออกมาด่าให้ฟังตอนเจอหน้าเลยคอยดู

เจ็บใจเว้ยยย!