นายตัวร้ายหยุดมั่น เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของท่านสักหน่อย

"ข้าชอบท่านมากเหลือเกิน..เราอยู่ด้วยกันเช่นนี้ตลอดไปได้หรือไม่"

ท่ามกลางความเร่าร้อนที่แผดเผาจนสติสัมปชัญญะแทบหลอมละลาย มู่หนานจื่อตัดสินใจวางเดิมพันด้วยหัวใจ เอื้อนเอ่ยความในใจแก่บุรุษที่นางลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาในค่ำคืนที่ร่างกายสอดประสานกันลึกซึ้งถึงขีดสุด กลับเป็นเพียงน้ำเสียงเย็นชาและแววตาที่ว่างเปล่า

"ข้าพอใจในร่างกายเจ้า และเจ้าก็หลงใหลในตัวข้า ทุกอย่างที่เป็นเช่นนี้ก็ดีอยู่แล้ว..จะเรียกร้องสิ่งใดให้มากกว่านี้ไปทำไมกัน"

เมื่อความรักที่มอบให้ถูกเหยียบย่ำเป็นเพียงความใคร่ชั่วคราว อดีตตัวประกอบผู้จืดจางที่ทะลุมิติมาจากยุคปัจจุบันจึงเลือกที่จะไม่ทน! นางแค่นยิ้มเย่อหยิ่ง โยนถุงเงินหนักอึ้งใส่หน้าอกเขาเพื่อเป็นค่าตัว สำหรับความเหนื่อยยากตลอดหลายเดือน แล้วหันหลังเดินจากมาอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้เขาจมอยู่กับความทะนงตนโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองอีก

หกปีต่อมา..โชคชะตากลับเล่นตลกร้าย

ทั้งสองหวนกลับมาพบเจอกันอีกครั้งกลางงานเลี้ยงของราชสำนัก บัดนี้ชายแปลกหน้าที่นางเคยจ่ายค่าตัวให้ กลับกลายเป็นรุ่ยอ๋องพระอนุชาผู้ทรงอำนาจและสูงศักดิ์เหนือผู้คนนับหมื่น

ส่วนนางคือคุณหนูรองตระกูลมู่ แม่หม้ายสามีตายที่งดงามสะพรั่งเหนือมวลบุปผา

เมื่อสายตาของรุ่ยอ๋องปะทะเข้ากับสตรีที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดหกปี และเด็กหญิงตัวน้อยข้างกายนางที่มีใบหน้าถอดแบบเขามาทุกกระเบียดนิ้ว ท่านอ๋องผู้เคยเย่อหยิ่งและไร้พ่ายก็ถึงกับเสียสติ เขาก้าวประชิดตัวนางด้วยลมหายใจที่สั่นสะท้าน แววตาเต็มไปด้วยความปวดร้าวและเว้าวอน

"บอกข้ามาเถิด..ว่านั่นคือลูกของข้า!"

ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมา มีเพียงรอยยิ้มที่งดงามแต่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจ มู่หนานจื่อช้อนสายตามองเขาด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรัก ความอาวรณ์ หรือแม้แต่ความชิงชัง

"เสี่ยวหยาคือลูกของหม่อมฉันกับอดีตสามีที่ตายจากไปแล้วเพคะ จะเป็นลูกของพระองค์ได้อย่างไรกันรุ่ยอ๋อง เข้าใจผิดไปไกลแล้ว"

ครานั้น..เขาสะบั้นรักนางทิ้งอย่างเลือดเย็นและไร้เยื่อใย

ครานี้..เมื่อเห็นสายเลือดของตนเองกลับนึกอยากจะทวงสิทธิ์ความเป็นบิดาและสามีอย่างนั้นหรือ

ฝันไปเถิดรุ่ยอ๋อง! ในเมื่อกล้าทิ้งข้าไปในวันนั้น ก็อย่าหวังว่ามารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้ใจเด็ดคนนี้ จะยอมให้ท่านกลับมาทวงคืนทุกอย่างได้ง่ายๆ

แผนการง้อลูกง้อเมียที่โหดหินที่สุด..ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!