ธุรการสายพรางกับผู้หมวดมาดนิ่ง

เย็นวันนั้น เวลาประมาณห้าโมงสี่สิบนาที บรรยากาศรอบ ๆ ลานจอดรถหลังอาคารกองบังคับการเริ่มปลอดคน มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันตามลม พรและ จินพนักงานสาวจากแผนกบัญชีและการเงิน พากันเดินย่อง ๆ อ้อมไปทางหลังพุ่มไม้ใหญ่ข้างตึกคลังอาวุธ ทั้งคู่พยายามหามุมอับสายตาเพื่อแอบซุ่มดูรถของหมวดทิวตามที่นัดแนะกันไว้

"แก ยุงชุมชะมัดเลย รู้งี้ฉันพกยากันยุงมาด้วยก็ดี"
จินบ่นอุบพลางยกมือปัดยุงที่บินมาตอมแถวคอ

"ชู่ เบา ๆ สิเดี๋ยวคนอื่นก็รู้หมดหรอกว่าเรามาทำอะไร"
พรเอ่ยปรามเพื่อนเสียงกระซิบ สายตาเพ่งมองตรงไปยังแฮนด์รถบิ๊กไบค์สีดำคันใหญ่ที่ตอนนี้ยังไม่มีถุงกับข้าวใด ๆ มาห้อยไว้

"คอยดูนะ ถ้าฉันเห็นตัวนังคนนั้นเมื่อไหร่ ฉันจะเดินไปกระชากหมวกแก๊ปมันออกให้เห็นหน้าชัด ๆไปเลย"

ทว่าสิ่งที่สองสาวไม่รู้ก็คือ ในเวลาเดียวกันนั้น หมวดทิว ก็ไม่ได้กลับบ้านพักทหารไปไหนเลย เขายืนแอบอยู่ตรงชานพักบันไดหนีไฟชั้นสองของตึกกองพัน ซึ่งจากมุมสูงตรงนี้ เขาสามารถมองเห็นทั้งรถบิ๊กไบค์ของตัวเอง และมองเห็นพุ่มไม้ที่พรกับจินกำลังนั่งยอง ๆ หลบอยู่ได้อย่างชัดเจนทิวยืนกอดอก สายตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกระอาย

"ยัยสองคนนี้มาทำอะไรแถวนี้"
ทิวคิดในใจ เขารู้ทันทีว่าพรกับจินต้องกำลังคิดจะทำเรื่องป่วนแน่ และถ้าปล่อยให้สองคนนี้ดักอยู่ตรงนั้น มีหวังแม่สาวถุงข้าวปริศนา ที่เขาขีดเส้นใต้สงสัยไว้ว่าเป็น วิว คงจะไม่กล้าโผล่หัวเอาข้าวมาส่งแน่ ๆ หรือถ้าโผล่มาจริง ก็อาจจะเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทวุ่นวายขึ้นกลางค่ายทิวไม่อยากให้เรื่องราวบานปลาย และลึก ๆ ในใจเขาก็ไม่อยากให้ใครมาทำร้ายหรือวุ่นวายกับคนที่จะเอาข้าวมาให้เขา แม้ปากจะบอกว่าน่ารำคาญก็ตาม ทิวจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา กดต่อสายหาเพื่อนทันที

"เออ ดอมมึงอยู่ไหน"
ทิวกรอกเสียงทุ้มต่ำลงไปในสายเมื่อปลายทางกดรับ
(อยู่สโมสรทหารน่ะสิ กำลังจะสั่งข้าวผัดเจ๊หวังมากิน มีอะไรวะทิว) เสียงดอมตอบกลับมาปนเสียงตะหลิวเคาะกระทะแว่ว ๆ

"มึงรีบเดินมาที่ลานจอดรถหลังตึกธุรการด่วนเลย ตอนนี้คุณพรกับคุณจินแอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้คลังอาวุธ ท่าทางจะมาดักรอก่อเรื่อง มึงไปหาทางล่อสองคนนั้นออกไปที" ทิวสั่งการน้ำเสียงจริงจัง
(อ้าว ยัยคู่หูสายปั่นมาดักเหรอวะ เออ ๆ ได้ ๆ เดี๋ยวจัดให้ มุกนี้กูถนัด) ดอมหัวเราะร่าอย่างนึกสนุกก่อนจะวางสายไป ผ่านไปไม่ถึงห้านาที หมวดดอมในชุดลำลองเสื้อยืดกางเกงขาสั้นก็เดินผิวปากลากรองเท้าแตะตรงมายังลานจอดรถ แกล้งทำเป็นเดินตรวจตราความเรียบร้อยทั่วไป จนกระทั่งเดินมาหยุดอยู่ใกล้ ๆ พุ่มไม้ที่สองสาวซ่อนตัวอยู่

"เอ๊ะ นั่นใครน่ะมาทำอะไรมืด ๆ ค่ำ ๆ แถวคลังอาวุธ ขโมยหรือเปล่าวะ" ดอมแกล้งตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมทำท่าจะเดินเข้าไปตะครุบ

กรี๊ด
อย่าค่ะหมวดดอม พรเองค่ะ"
พรสะดุ้งสุดตัวรีบลุกขึ้นยืนชูมือสองข้างด้วยความตกใจ ส่วนจินก็รีบโผล่หน้าตามออกมา ใบหน้าตื่นตระหนกกันทั้งคู่

"อ้าว คุณพร คุณจินเองหรอกเหรอ มาทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ หลังพุ่มไม้ล่ะครับเนี่ย รู้ไหมว่าแถวนี้มันเขตหวงห้ามตอนเย็น แถมนึกว่าขโมยซะอีก" ดอมแกล้งตีหน้าซื่อถามขำๆ

"เออ คือพวกเรามาเดินเล่นรับลมค่ะ ใช่ไหมจิน"
พรสะกิดศอกใส่เพื่อนแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ

"ใช่ค่ะ ๆ เดินเล่นรับลมเฉย ๆ ค่ะหมวดดอม"
จินรีบเออออตาม

"เดินเล่นรับลมในดงยุงเนี่ยนะ แปลกคนจริง"
ดอมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะผายมือส่งสัญญาณ

"เอาเป็นว่าตอนนี้เลยเวลาทำการแล้ว แถวนี้ค่อนข้างอันตรายนะครับ ผมว่าคุณพรกับคุณจินรีบกลับบ้านพักเถอะครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่หน้าประตูกองพัน"
ดอมแกมบังคับบีบให้สองสาวต้องเดินตามออกไปอย่างไม่มีทางเลือก พรแอบหันมามองที่รถบิ๊กไบค์ของทิวด้วยความเจ็บใจที่แผนแตก ส่วนจินได้แต่ทำหน้าเซ็ง ๆ ทหารหนุ่มสายปั่นอย่างดอมเดินคุมเชิงประกบหลังเดินออกไปจนพ้นบริเวณลานจอดรถเมื่อสถานการณ์กลับสู่ความสงบ ทิวที่ยืนมองอยู่บนชานพักบันไดหนีไฟก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ทางเดินเชื่อมระหว่างตึกธุรการ รอดูว่าเย็นนี้จะเอาข้าวมาห้อยไว้อีกไหม