คุณหนูไป๋พลิกชะตา

"อวี้เอ๋อร์ หลานรักของน้า สภาพของเจ้าช่างน่าเวทนานัก"
เหลียงซือเม่ย น้าสาวแท้ๆ ของไป๋อวี้ฮวา น้องสาวร่วมสายโลหิตของมารดานางก้มมองลงมาเบื้องล่างราวกับมองมดปลวก
"ท่านน้า!" ไป๋อวี้ฮวารีบเกาะลูกกรง ดวงตาฉายแววแห่งความหวัง "ท่านน้า โปรดช่วยพวกเราด้วย ท่านพ่อไม่ได้กบฏ ท่านพ่อถูกใส่ร้าย! ท่านอ๋องที่ท่านรู้จักต้องช่วยทูลขอความเมตตาจากฝ่าบาทได้แน่..."
"จุ๊ๆๆ... เด็กโง่" เหลียงซือเม่ยยกผ้าเช็ดหน้าปิดปากหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงของนางเยียบเย็นดุจงูพิษ "เจ้าคิดว่าจดหมายติดต่อกับแคว้นศัตรูที่ถูกพบในห้องหนังสือของบิดาเจ้า... มันเดินไปอยู่ที่นั่นได้เองอย่างนั้นหรือ?"
ไป๋อวี้ฮวาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อ "ท่าน... ท่านหมายความว่าอย่างไร..."
"ก็หมายความว่าข้าเป็นคนนำมันไปซ่อนไว้เองน่ะสิ!" เหลียงซือเม่ยตวาดเสียงกร้าว ดวงตาที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นความริษยาอาฆาต
"ตั้งแต่เล็กจนโต แม่ของเจ้าแย่งทุกอย่างไปจากข้า! ความรักจากท่านพ่อท่านแม่ รูปโฉม หรือแม้กระทั่งบุรุษ! นางได้แต่งงานกับขุนนางอนาคตไกล เป็นถึงฮูหยินใหญ่ ส่วนข้าต้องทนเป็นสตรีที่ไร้คนเหลียวแล พึ่งพาใบบุญพวกเจ้า! ข้าต้องทนปั้นหน้ายิ้มโง่งมรับใช้พวกเจ้ามาสิบกว่าปี!"
"ท่าน... ท่านมันเดรัจฉาน! ท่านแม่ดีต่อท่านถึงเพียงนี้!"
.
.
"แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร แต่จากหยกพกชิ้นนี้และรอยแผลจากการถูกยอดฝีมือตามล่า บ่งบอกว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา และคนระดับเจ้า... ย่อมต้องมีองครักษ์เงาหรือเครือข่ายสายลับฝีมือดีซ่อนอยู่"
โจวเหยียนป๋อหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างของเด็กหนุ่ม
"เจ้าต้องการองครักษ์เงาของข้าไปทำไม? เด็กแปดขวบเช่นเจ้ามีศัตรูที่ต้องสังหารด้วยหรือ?"
"ข้าไม่ได้ต้องการให้พวกเขาสังหารใคร... ในตอนนี้"
ไป๋อวี้ฮวาขยับเข้าไปใกล้ ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยไฟแค้นที่ถูกกดทับไว้
"ในจวนหลังนี้ มีอสรพิษที่จ้องจะทำลายครอบครัวข้า ข้ายังเด็กเกินไป ไม่มีเส้นสาย ไม่มีวรยุทธ์ ไม่มีหูตา ข้าต้องการคนของเจ้ามาเป็นหูเป็นตาให้ข้า คอยส่งข่าวและช่วยข้าตลบหลังมัน"
"ข้อเสนอของเจ้าน่าสนใจ..." โจวเหยียนป๋อแค่นยิ้ม "แต่ทำไมข้าต้องยอมให้ยืมคนของข้าด้วย? แค่ชีวิตที่เจ้าช่วยไว้ แลกกับเงินทองก็นับว่ามากพอแล้ว"
"เพราะชีวิตของเจ้ามีค่ามากกว่าเงินทองพวกนั้นอย่างไรเล่า"